Πέθανε ο Γιώργος Μαρίνος – Συγκίνηση για τον εμβληματικό σόουμαν

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 87 ετών ο μεγάλος Έλληνας σόουμαν Γιώργος Μαρίνος. Ο αγαπημένος καλλιτέχνης πέθανε χθες, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή που σημάδεψε το ελληνικό θέαμα για δεκαετίες.

Ο Μαρίνος υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή της αθηναϊκής νύχτας, ένας καλλιτέχνης που έφερε στη σκηνή παραστάσεις και θεάματα πρωτόγνωρα για το ελληνικό κοινό της εποχής του.

Με το ιδιαίτερο ύφος, τη σάτιρα, το τραγούδι και την έντονη σκηνική παρουσία του, δημιούργησε ένα είδος ζωντανού σόου που δεν είχε προηγούμενο στην Ελλάδα, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως τον απόλυτο πρωτοπόρο του είδους και αφήνοντας ένα μοναδικό αποτύπωμα στην ιστορία της ελληνικής διασκέδασης.

Η θρυλική ζωή του Γιώργου Μαρίνου

Γεννήθηκε στον Βοτανικό και μεγάλωσε με τη μητέρα του, τη Βασιλική, καθώς οι γονείς του είχαν χωρίσει όταν εκείνος ήταν μόλις ενός έτους. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, απουσίαζε από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, καθώς βρισκόταν εξόριστος στη Μακρόνησο. Η πρώτη τους συνάντηση έγινε όταν ο ίδιος ήταν πλέον δώδεκα χρονών.

Η οικογένειά του φανταζόταν για εκείνον μια πιο «ασφαλή» πορεία, ίσως ως πολιτικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας, επαγγέλματα που ταίριαζαν και στην κλίση που έδειχνε στα μαθηματικά. Εκείνος όμως είχε ήδη πάρει τον δρόμο του. Ακόμη ανήλικος, έδωσε κρυφά εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1962, ενώ ήταν ακόμη δευτεροετής, βρέθηκε στη σκηνή της θρυλικής «Οδού Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, δίπλα σε ονόματα όπως ο Δημήτρης Χορν, η Ρένα Βλαχοπούλου και η Μάρω Κοντού, ερμηνεύοντας το τραγούδι «Κάθε κήπος». Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ουσιαστικά η πορεία του στο θέατρο, αλλά και στις μπουάτ της εποχής.

Παράλληλα με τη θεατρική του πορεία έκανε και ορισμένες εμφανίσεις στον κινηματογράφο, μεταξύ άλλων στην ταινία του Ίωνα Νταϊφά Ο τρίτος δρόμος, όπου πρωταγωνιστούσε η Μάρω Κοντού. Την ίδια περίοδο άρχισε να διαμορφώνει ένα προσωπικό ύφος στη σκηνή, συνδυάζοντας την υποκριτική με το τραγούδι και παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα που δεν έμοιαζε με τα συνηθισμένα της εποχής: ένα μίγμα πρόζας, σάτιρας, χορού και μουσικής.

Η σκηνή που συνδέθηκε περισσότερο με αυτή τη μορφή παράστασης ήταν η «Μέδουσα» στου Μακρυγιάννη, όπου εμφανιζόταν για σχεδόν δύο δεκαετίες, από το 1973 έως το 1992. Εκεί διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό στίγμα, συνεργαζόμενος στενά για χρόνια με τον Δημήτρη Δανίκα, ενώ τραγούδια του έγραψαν σημαντικοί δημιουργοί, όπως η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Νινή Ζαχά.

Η προσωπική ζωή και το θάρρος της δημόσιας στάσης

Ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της ελληνικής σκηνής, ένας καλλιτέχνης που έφερε στο κοινό ένα διαφορετικό είδος θεάματος. Με τα σκετς, τις μιμήσεις και το αιχμηρό του χιούμορ, σχολίαζε με σατιρική διάθεση τα παράδοξα και τις αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας, δημιουργώντας ένα ύφος που τον έκανε να ξεχωρίσει.

Στην προσωπική του ζωή κρατούσε πάντα χαμηλούς τόνους και προτιμούσε την απομόνωση. Μεγάλη του αγάπη ήταν η αστρολογία, ενώ ιδιαίτερη θέση στη ζωή του είχαν και τα σκυλιά του. Τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα και επέλεξε να ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στο σπίτι του στον Νέο Βουτζά, κοντά στη Ραφήνα.

Για πολλά χρόνια εμφανιζόταν σε μουσικές σκηνές και θεατρικές σκηνές, παρουσιάζοντας τα δικά του καλλιτεχνικά προγράμματα και διαμορφώνοντας ένα ιδιαίτερο στυλ που συνδύαζε το τραγούδι με τη σάτιρα και την υποκριτική.

Παράλληλα έκανε αισθητή την παρουσία του και στην τηλεόραση, με πιο γνωστή συμμετοχή την εκπομπή «Ciao ANT1» στα μέσα της δεκαετίας του 1990, που τον έφερε σε επαφή με ένα ευρύτερο τηλεοπτικό κοινό. Η πορεία του περιλαμβάνει ακόμη ορισμένες εμφανίσεις στον κινηματογράφο, αν και το βασικό πεδίο έκφρασής του παρέμεινε η σκηνή και το ζωντανό θέαμα, όπου ανέπτυξε το προσωπικό του ύφος και την ιδιαίτερη σχέση του με το κοινό.

 

Ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε από τις πρώτες δημόσιες προσωπικότητες στην Ελλάδα που μίλησαν ανοιχτά για τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία, δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλία του, ενώ είχε εκμυστηρευτεί και στους γονείς του, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, την προσωπική του αλήθεια. Η έντονη προσωπικότητα και η ιδιαίτερη παρουσία του ενέπνευσαν ακόμη και τραγούδια της εποχής, όπως το «Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο» που έγραψε ο συνεργάτης του Κώστας Τουρνάς.

Παρά τη δημόσια εικόνα του, στη ζωή του υπήρξε ένας μεγάλος έρωτας: η ηθοποιός Κατιάνα Μπαλανίκα. Οι δυο τους υπήρξαν ζευγάρι για περίπου τέσσερα χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Ο ίδιος έχει πει ότι δεν θέλησε να παντρευτεί ή να αποκτήσει παιδιά, θεωρώντας ότι το παρελθόν και οι επιλογές του θα μπορούσαν να επιβαρύνουν ένα παιδί. Ωστόσο, η σχέση του με τη Μπαλανίκα δεν έσβησε ποτέ. Οι δυο τους παρέμειναν στενοί φίλοι και συνεργάτες για χρόνια, διατηρώντας μια βαθιά ανθρώπινη και καλλιτεχνική σχέση.

Ο Γιώργος Μαρίνος με την ηθοποιό Κατιάνα Μπαλανίκα EUROKINISSI

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και για ένα διάστημα φιλοξενήθηκε στο Σπίτι του Ηθοποιού, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που για δεκαετίες είχε συνηθίσει.

Γιώργος Μαρίνος: Το επιμύθιο ενός μοναδικού καλλιτέχνη

Ο Γιώργος Μαρίνος αποσύρθηκε νωρίς από τα φώτα και έμεινε στη συλλογική μνήμη σαν μια φιγούρα σχεδόν άχρονη, ένας αιώνιος έφηβος με σπάνια σκηνική ορμή και ακόμη σπανιότερη ευαισθησία. Υπήρξε από εκείνους τους καλλιτέχνες που χωρούν μόνο στη δική τους κατηγορία, γιατί στην πραγματικότητα επινόησε μόνος του το είδος που υπηρέτησε: ξεκίνησε από το θέατρο, πέρασε στην πίστα και στη «Μέδουσα» διαμόρφωσε ένα προσωπικό σύμπαν όπου τραγούδι, σάτιρα, μίμηση, θεατρικότητα και αυτοσαρκασμός γίνονταν ένα.

Τα media της εποχής σπάνια τον πλησίασαν ουσιαστικά, ίσως γιατί δεν κατάφεραν ποτέ να του φορέσουν ταμπέλα, κι όμως η διαδρομή του συναντήθηκε με μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα του ελληνικού πολιτισμού.  Πίσω από τη δημόσια περσόνα υπήρχε ένας άνθρωπος ντροπαλός, σεμνός, βαθιά συναισθηματικός, σχεδόν αμήχανος μπροστά στον έπαινο, με καθαρότητα, χιούμορ και πλήρη επίγνωση του χρέους του απέναντι σε όσους τον διαμόρφωσαν. Ετσι ο Μαρίνος πέρασε στον χώρο του μύθου σχεδόν αθόρυβα, σαν να μην αντιλήφθηκε ποτέ ο ίδιος πλήρως ότι υπήρξε μοναδικός.