Δημήτρης Τσίκλης: “Η υποκριτική ήταν μια διέξοδος για να ξεφύγω από τα σκοτάδια της ζωής μου”
Διαβάζεται σε 3'
Συνέντευξη στην εκπομπή “Super Κατερίνα” παραχώρησε ο Δημήτρης Τσίκλης. Όσα είπε για τον πατέρα του, την οικονομική καταστροφή του και την ενασχόλησή με την υποκριτική.
- 02 Απριλίου 2026 17:27
Καλεσμένος στην εκπομπή “Super Κατερίνα” βρέθηκε ο ηθοποιός Δημήτρης Τσίκλης, το πρωί της Πέμπτης (2/4).
Μεταξύ άλλων, ο πρωταγωνιστής της επιτυχημένης σειράς του Alpha, “Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι”, μίλησε για την υποκριτική, τα παιδικά του χρόνια και τον πατέρα του αλλά και για το πως βλέπει τη ζωή.
Αρχικά ρωτήθηκε για τον πατέρα και την σχέση τους αλλά και πώς η οικονομική καταστροφή που βίωσε τον καθορίζει ακόμη και σήμερα ως άνθρωπο.
“Έχω έναν πολύ διαφορετικό πατέρα. Είναι ένας πατέρας συντηρητικός, κατά μία έννοια. Ένας πατέρας, ναι, όντως, ο οποίος καταστράφηκε οικονομικά στην οικονομική κρίση και το οποίο είναι κάτι το οποίο με καθόρισε πολύ και σαν άνθρωπο και νομίζω και όλη μου τη γενιά. Και είναι κάτι το οποίο καμιά φορά λες, «ξέρεις, γιατί να το λέμε πάλι;». Ναι, γιατί αυτό μας έχει καθορίσει”, είπε ο ηθοποιός.
“Το βρίσκω ακόμα μέσα μου. Υπάρχει μέσα μου αυτό το πράγμα. Στην αρχή έκανα ό,τι μπορούσα. Αλλά ήμουν μικρός, ήμουν σχολείο ακόμα, σκέψου. Αλλά το ότι εγώ ξεκίνησα και ο αδερφός μου να δουλεύουμε από πολύ μικροί, είναι γεγονός. Βοηθούσα τον πατέρα μου στην οικοδομή. Αλλά έχω δουλέψει σε πολλά, ως οδηγός και στη λαχαναγορά”, συνέχισε.
Ακολούθως ρωτήθηκε και για την απόφαση του να ασχοληθεί με την υποκριτική.
“Νομίζω ότι η υποκριτική ήταν σαν ένα κάλεσμα. Σαν να ήταν η φύση μου από πάντα αυτό το πράγμα, πρώτον. Και δεύτερον, μπορεί να ήταν και μια διέξοδος στα σκοτάδια της ζωής μου”, εξομολογήθηκε.
Τέλος με αφορμή τον εορτασμό των 30ων γενεθλίων του αναφέρθηκε στην αγάπη αλλά και στο “προνόμιο” του να μεγαλώνεις.
“Πολλές φορές σκεφτόμαστε τη ματαιοδοξία, τα λεφτά, την καριέρα, λέμε “θέλω να κάνω αυτό, να κάνω εκείνο”. Αλλά το μόνο που μετράει στο τέλος της μέρας είναι η αγάπη. Οι άνθρωποι οι οποίοι είναι γύρω μας και το πόσο και εμείς αγαπάμε τον εαυτό μας και το πόσο τον στηρίζουμε. Και εγώ, για πρώτη φορά στα 30, νιώθω ότι κάπως με αγαπάω και με στηρίζω. Ξέρεις, είναι προνόμιο να μεγαλώνεις. Και να μεγαλώνεις ωραία. Αυτό σκεφτόμουν χθες, λέω “χαίρομαι που μεγαλώνω καλά σε αυτό το σώμα””, κατέληξε.
