Γκιντίκι: “Το πανηγύρι δεν μας ανήκει, γίνεται κοινό βίωμα”

Νταούλια, γκάιντες, βιολιά, ηλεκτρικές κιθάρες, κλαρίνα και punk ένταση ετοιμάζονται να κάνουν χαμό στην καρδιά της Αθήνας. Οι Γκιντίκι και οι Θραξ Πανκc ανεβαίνουν μαζί στη σκηνή της Τεχνόπολης στις 28 Ιουνίου, σε ένα live που οι ίδιοι περιγράφουν σαν «ένα δυνατό και ανοιχτό γλέντι». Και δύσκολα μπορείς να βρεις πιο ταιριαστή φράση για δύο μπάντες που κατάφεραν να μεταφέρουν την ενέργεια του πανηγυριού από τα χωριά και τα καφενεία μέχρι μεγάλα stages στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Οι Γκιντίκι ξεκίνησαν από καφενεία, πανηγύρια και αυτοσχεδιασμούς και έφτασαν να παίζουν σε φεστιβάλ και να κάνουν ευρωπαϊκές περιοδείες, μεταφέροντας αυτή τη διονυσιακή ενέργεια της ελληνικής παράδοσης σε ανθρώπους που συχνά δεν μιλούν καν ελληνικά. Στη μουσική τους συναντιούνται το παραδοσιακό γλέντι, το rock, το punk και η ανάγκη κάθε live να λειτουργεί σαν μια μεγάλη συλλογική εμπειρία, όπου η σκηνή και ο κόσμος γίνονται ένα.

Λίγες μέρες πριν τη μεγάλη σύμπραξη στην Τεχνόπολη, οι Γκιντίκι μίλησαν στο News247 για τη δύναμη της ζωντανής μουσικής και τη στιγμή που «το πανηγύρι» παύει να ανήκει μόνο στη σκηνή και γίνεται κοινό βίωμα.

Γκιντίκι: “Όταν αρχίζει η συναυλία, συμβαίνει κάτι όμορφο και απροσδόκητο”

– Την προηγούμενη φορά που μιλήσαμε, το 2024, είχατε πει πως «ο χρόνος θα δείξει τι θα μείνει». Σήμερα σας βρίσκουμε σε περιοδείες στην Ευρώπη, με κόσμο να χορεύει παντού στα live σας. Άρα ο χρόνος δείχνει ότι αυτό που κάνετε βρίσκει όλο και περισσότερη ανταπόκριση, περνώντας και τα σύνορα. Πώς ζείτε την εμπειρία των live στο εξωτερικό σε σχέση με την Ελλάδα;

Ο χρόνος πράγματι δείχνει. Το πιο όμορφο και συναρπαστικό ταυτόχρονα είναι ότι δεν δείχνει κάτι που ήταν σχεδιασμένο με ακρίβεια, αλλά κάτι που εξελίσσεται φυσικά και μόνο του μέσα στο διηνεκές του χρόνου. Στην Ευρώπη, μέσα από τις περιοδείες μας, το ζούμε λίγο σαν παράλληλη πραγματικότητα. Από τη μία οι Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό και γνωρίζουν λίγο – πολύ τους χορούς και τα τραγούδια, εκλαμβάνοντάς τα με μια πιο νεωτεριστική διάσταση. Από την άλλη, άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική γλώσσα και μουσική να μπαίνουν στον ρυθμό και να τον κάνουν δικό τους. Στην Ελλάδα η έννοια του «πανηγυριού» βιώνεται ως μνήμη και εμπειρία. Στο εξωτερικό γεννιέται εκείνη τη στιγμή μπροστά μας και αυτό έχει μια διαφορετική και ανεξήγητη ένταση.

– Στα βίντεο από συναυλίες της ευρωπαϊκής περιοδείας βλέπουμε κόσμο που (μάλλον) δεν ξέρει ούτε λέξη ελληνικά να χορεύει σαν να βρίσκεται σε πανηγύρι. Με έκπληξη το βλέπετε αυτό κάθε φορά από τη σκηνή;

Ναι, και κάθε φορά που συμβαίνει μας πιάνει ένα χαμόγελο στη σκηνή, όχι τόσο από έκπληξη, αλλά από το πόσο γρήγορα σπάει αυτό το φράγμα. Όταν αρχίζει η συναυλία μπορεί και να δεις κόσμο που δεν έχει κοινή γλώσσα και κοινές αναφορές με εσένα. Όμως, μέσα σε λίγα λεπτά αρχίζει να συμβαίνει κάτι όμορφο και απροσδόκητο, να βλέπεις τα σώματα να βρίσκουν κοινό ρυθμό. Σε αυτό έγκειται η μαγεία της μουσικής. Δεν είναι να καταλάβουν τι παίζουμε, αλλά να νιώσουν. Το συγκινητικό είναι ότι όταν συμβαίνει αυτό, μας θυμίζει ότι η μουσική δεν χρειάζεται μετάφραση, αλλά χώρο μέσα σου για να αισθανθείς. Οπότε, δεν είναι ακριβώς έκπληξη, αλλά επιβεβαίωση ότι αυτό που συμβαίνει στη σκηνή δεν μας ανήκει και είναι έτοιμο να μοιραστεί και να γίνει ένα κοινό βίωμα.

– Από live σε καφενείο στα Εξάρχεια, σε πανηγύρι στο χωριό και μετά sold out σε χώρους στη Γερμανία και συναυλίες στην Ευρώπη. Είναι συνειδητή επιλογή να παίζετε παντού σαν στο σπίτι σας;

Δεν είναι τόσο επιλογή όσο ανάγκη. Η ενέργεια παραμένει ίδια, είτε παίζουμε σε ένα μεγάλο φεστιβάλ είτε παίζουμε σε ένα μικρό καφενείο. Εξάλλου, η μπάντα ζυμώθηκε μέσα στο καφενείο. Είναι σαν να ανοίγει ένας κύκλος κάθε φορά που απλά αλλάζει το μέγεθος, όχι όμως ο τρόπος που στεκόμαστε μέσα σε αυτόν.

– Έχετε πει ότι πολλά πράγματα στους Γκιντίκι γεννιούνται πάνω στον αυτοσχεδιασμό. Σας έχει τύχει ποτέ κάποιο κομμάτι να αλλάξει τελείως επειδή το πήγε αλλού ο κόσμος; Μπορείτε να αναφέρετε συγκεκριμένα τέτοια τραγούδια/φάσεις;

Ναι, αλλά έχει σημασία να πούμε ότι μιλάμε κυρίως για παραδοσιακά κομμάτια που δουλεύουμε και τα φέρνουμε στο δικό μας πλαίσιο. Δεν είναι δικές μας συνθέσεις με την κλασική έννοια, οπότε από τη φύση τους ήδη κουβαλάνε μια ελευθερία. Διακατέχονται από το στοιχείο της ανώνυμης δημιουργίας, έχουν περάσει από στόμα σε στόμα κι έχουν αλλάξει πολλές μορφές μέχρι να φτάσουν σε εμάς. Αυτό που κάνουμε εμείς είναι να τα περάσουμε από το δικό μας live φίλτρο. Και ειδικά την ώρα της μουσικής επιτέλεσης, το βλέπεις ως έναν ζωντανό οργανισμό που μπορεί να εξελιχθεί σε οτιδήποτε, κάτι εύπλαστο μέσα στο οποίο χωράνε ο ρυθμός και η ενέργεια του χώρου.

– Το 2025 το τραγούδι «Θοδώρα» διακρίθηκε στο World Song Cup, κάτι που ίσως αρκετός κόσμος δεν έμαθε. Πώς προέκυψε αυτή η διάκριση και τι σημαίνει για εσάς;

Το κομμάτι «Θοδώρα», παραδοσιακό τραγούδι από την Άσσηρο Μακεδονίας, δεν το είχαμε φανταστεί ποτέ ως «συμμετοχή» ή «διάκριση» σε κάποιο διαγωνισμό. Το World Song Cup ήρθε κάπως απρόσμενα και το μάθαμε μετά, όπως το έμαθε κι ο κόσμος. Για εμάς δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικά, αλλά είναι ωραίο να βλέπεις ένα κομμάτι να ξεφεύγει από την τοπικότητα και να εισέρχεται μέσα σε ένα διεθνές πλαίσιο.

– Πρόσφατα στηρίξατε δημόσια τον Στόλο της Ειρήνης και τη δράση αλληλεγγύης για τη Γάζα. Πόσο σημαντικό είναι μια μπάντα να παίρνει ξεκάθαρα θέση για όσα συμβαίνουν γύρω μας;

Δεν το βλέπουμε σαν «άποψη» της μπάντας μόνο. Το βλέπουμε ως μια αυτονόητη στάση απέναντι σε αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, τη γενοκτονία που υφίσταται ο λαός της Παλαιστίνης από το κράτος του Ισραήλ. Αυτό που γίνεται στην Παλαιστίνη, στη Γάζα, είναι μια συνεχιζόμενη καταστροφή με τεράστιο ανθρώπινο κόστος και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με ουδέτερες διατυπώσεις και ίσες αποστάσεις. Η στήριξη του Στόλου της Ειρήνης και στις δράσεις αλληλεγγύης είναι καθαρή επιλογή πλευράς απέναντι σε αυτό. Δεν γίνεται να στεκόμαστε αμέτοχοι όταν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τόσο στυγερό. Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα, είναι θέση.

Γίνονται αδιανόητα πράγματα. Πρέπει η γενοκτονία να σταματήσει και εμείς το βλέπουμε να συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο, νιώθοντας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά. Έρχονται λοιπόν κάποιοι άνθρωποι και αποφασίζουν να κάνουν το κάτι παραπάνω και να πάνε εκεί και να έρθουν αντιμέτωποι με τη χειρότερη πτυχή του ανθρώπου. Φυσικά και θα τους στηρίξουμε. Μακάρι να είχαμε κι εμείς τη δύναμη να ρισκάρουμε τα πάντα για αυτόν τον σκοπό.

– Φέτος χρησιμοποιείτε το σύνθημα «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα». Τι να περιμένουμε από το live στην Τεχνόπολη; Νέα τραγούδια; Τι σας συνδέει με τους Θραξ Πανκc;

Το σύνθημα αυτό μας βγήκε σχεδόν αυθόρμητα, με λίγο χιούμορ αλλά και μια δόση αυτοσαρκασμού. Σχετίζεται με το ότι πολλές φορές όλοι οι ρόλοι και οι ταμπέλες που κουβαλάμε στη μουσική σκηνή δεν έχουν καμία σημασία όταν βρισκόμαστε πάνω στη σκηνή. Για το live στην Τεχνόπολη πάμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας ενδιαφέρει, ένα δυνατό και ανοιχτό γλέντι στο κέντρο της Αθήνας μαζί με τον κόσμο. Είναι μια στιγμή που δύο μπάντες μοιραζόμαστε τη σκηνή, οπότε αυτό από μόνο του δημιουργεί σκηνική ένταση και πολλές εκπλήξεις.

Με τους Θραξ Πανκc μάς συνδέουν πολλά. Αρχικά έχουμε το ίδιο μουσικό υπόβαθρο πέρα από την παραδοσιακή μουσική. Και εμείς μεγαλώσαμε με punk, rock και διάφορα άλλα είδη μουσικής που μας συνδέουν και η μουσική που παίζουμε και οι δυο είναι το αποτέλεσμα της πρόσμιξης αυτών των ακουσμάτων με την παραδοσιακή μουσική. Επίσης κάποιοι από εμάς γνωρίζονται από τα φοιτητικά τους χρόνια. Έχουμε διάφορα στο μυαλό μας με τα παιδιά για αυτές τις τρεις βραδιές που θα συμπράξουμε, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στην Κύπρο, αλλά θα τα κρατήσουμε για έκπληξη.

Χρόνια μετά την πρώτη στιγμή που νιώσατε πραγματικά μπάντα, το όνειρο παραμένει ίδιο ή κάτι έχει αλλάξει στην πορεία;

Δεν θα λέγαμε ότι έχει μείνει ακριβώς ίδιο, αλλά στον πυρήνα του δεν έχει αλλάξει και πολύ. Στην αρχή το όνειρο είναι πιο αφηρημένο και σχετίζεται πιο πολύ με το να παίξεις μουσική και να συνυπάρχεις σε μια μπάντα. Με τα χρόνια γίνεται πιο συγκεκριμένο και ίσως πιο απαιτητικό. Σε νοιάζει ο τρόπος που χτίζεται, το πώς αντέχει και ταξιδεύει στον χρόνο. Αυτό που έχει μείνει ίδιο είναι η ανάγκη για τη ζωντανή εμπειρία, δηλαδή το να είμαστε μαζί στη σκηνή και να συμβαίνει κάθε φορά και κάτι μη προβλέψιμο. Αυτός είναι ο πυρήνας.

Αυτό που αλλάζει είναι ίσως ότι το βλέπεις λίγο πιο συνειδητά, να διατηρείς τον ενθουσιασμό και την όρεξη, αλλά να το δεις κι ως μια διαδρομή που χτίζεται με ευθύνη και κόπο, και να εισπράττεις τη χαρά όταν φαίνεται ότι κάτι συνεχίζει να λειτουργεί αληθινά μετά από τόσα χρόνια. Ξεκινήσαμε από τα καφενεία, που είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας του συγκροτήματος, αλλά αποφασίσαμε από φέτος να σταματήσουμε να παίζουμε σε αυτά σε σταθερή βάση όπως κάναμε όλα αυτά τα χρόνια, γιατί θέλουμε να ασχοληθούμε με πιο δημιουργικά πράγματα, να διευρύνουμε το πρόγραμμά μας, να γράψουμε δίσκους και να πειραματιστούμε. Έχουμε διάφορες ιδέες και πολλή όρεξη για το μέλλον. Οπότε θα τα κάνουμε και όπου μας βγάλουν. Σίγουρα όμως έχει έρθει η ώρα για αλλαγή μέσα μας.