Η ΑΛΛΟΚΟΤΗ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΤΟΥ THE BOY ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗ ΣΤΕΓΗ

Ο The Boy δεν ταξίδεψε ποτέ στην Αυστραλία. Κατάφερε όμως να τη μετατρέψει σε ολόκληρο καλλιτεχνικό σύμπαν. Μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια έρευνας πάνω στον αυστραλιανό κινηματογράφο, τη μυθολογία, τις ιστορίες των Αβορίγινων και τις εικόνες της αχανούς ενδοχώρας, ο δημιουργός παρουσιάζει στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία», ένα τριήμερο takeover που από τις 5 έως τις 7 Ιουνίου απλώνεται σε σκηνές, φουαγιέ και εκθεσιακούς χώρους, συνδυάζοντας μουσική, κινηματογράφο, performance, εγκαταστάσεις και φωτογραφία.

Πρόκειται για μια πολυδιάστατη εμπειρία που δεν επιχειρεί να αναπαραστήσει μια χώρα, αλλά μια φαντασίωσή της – μια προσωπική Αυστραλία, γεννημένη μέσα από εμμονές, αναμνήσεις, όνειρα και κινηματογραφικές αναφορές.

«Κάθε μέρα έρευνας έφερνε στο φως αφηγήσεις, ιστορίες, μαρτυρίες, συνδέσεις», λέει ο ίδιος ο The Boy στο NEWS 24/7, ο οποίος έχει τη συνολική καλλιτεχνική επίβλεψη του εγχειρήματος.

Αν τον ρωτήσεις τι είναι αυτή η «Αυστραλία», θα σου απαντήσει: «Μια συναυλία ή ίσως μια παράσταση ή ίσως μια μουντζούρα. Ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα. Μια ταινία μεγάλου μήκους. Ένα όνειρο που σε καλωσορίζει. Μια μουσική που κάτι σου θυμίζει. Ένα πορτρέτο της Judy Davis και του Jack Thompson. Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία».

Στο «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία», ο The Boy λειτουργεί ως ο κεντρικός δημιουργικός άξονας γύρω από τον οποίο οργανώνονται όλες οι δράσεις. Έχει τη βασική επίβλεψη του εγχειρήματος, υπογράφει δύο νέες ταινίες —τη μεγάλου μήκους «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμάρου» και τη μικρού μήκους «Night Fall in the Ti-Tree»— ενώ έχει αναλάβει και τον προγραμματισμό του αφιερώματος στον αυστραλιανό κινηματογράφο.

Στον χώρο που η ομάδα ονομάζει «Toeplitz Dead End Drive-In» θα προβληθούν 21 «διαμάντια» του αυστραλιανού σινεμά, ενώ ο ίδιος θα παρουσιάσει στην Κεντρική Σκηνή μια συναυλία που αντλεί υλικό, σαν samples, από τις αφηγήσεις και τις δράσεις που απλώνονται σε ολόκληρη τη Στέγη.

Η animator Ειρήνη Βιανέλλη συμμετέχει δημιουργώντας ένα μικρού μήκους animation που εντάσσεται στο live του The Boy. Για τη δουλειά αυτή επέλεξε μια τεχνική που δεν είχε δοκιμάσει ξανά, το destructive ή erasure animation: μια επίπονη, χειροποίητη διαδικασία κατά την οποία η εικόνα σχεδιάζεται, φωτογραφίζεται, σβήνεται μερικώς και ξανασχεδιάζεται στο ίδιο χαρτί, αφήνοντας πίσω της «ίχνη-φαντάσματα» από τα προηγούμενα καρέ. Τα συνολικά καρέ ξεπέρασαν τα 4.400, δημιουργώντας μια αίσθηση καπνού, μνήμης και εξαφάνισης, που η ίδια αισθάνθηκε ότι ταίριαζε βαθιά με τα κείμενα που διάβαζε και με την ιδέα της «χαμένης γενιάς».

Η Φλομαρία Παπαδάκη εμπλέκεται στο έργο σε πολλαπλά επίπεδα. Παίζει στις δύο νέες ταινίες του The Boy, χορογραφεί και συνεργάζεται στη συναυλία/performance της Κεντρικής Σκηνής με τη Μαίρη Γιαννούλα, τη Μελίνα Ραχιώτη Ρηγοπούλου, τη Δεσποινίς Τρίχρωμη και τη Ροζαλίντα Χότζα, ενώ παράλληλα παρουσιάζει ορισμένες από τις αυστραλιανές ταινίες του αφιερώματος. Σε όλες αυτές τις επιμέρους δράσεις κρατά τον ρόλο της Μιράντας, της φιγούρας που εξαφανίζεται ξανά και ξανά στο Hanging Rock — το 1900, το 1960, το 1975, σήμερα και για πάντα.

Για τη Μυρτώ Τζίμα, η συμμετοχή στο project έχει έναν γλυκόπικρο και προσωπικό χαρακτήρα. Η εμπλοκή της ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2025, λίγο πριν φύγει από την Ελλάδα για να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη για σπουδές. Εκείνη την ημέρα, ανάμεσα σε αποχαιρετισμούς, πραγματοποιήθηκε και μια teaser φωτογράφιση και βίντεο για το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία». Από τότε, με έναν ωκεανό ανάμεσά τους, η ίδια και ο The Boy αντάλλασσαν ιδέες, αναφορές, μουσικές και ταινίες, μέχρι να καταλήξουν σε έναν διάλογο γύρω από το Hanging Rock. Εκείνος με την ταινία του και εκείνη με τις φωτογραφίες της φαντάστηκαν ένα παγωμένο μεσημέρι, πέντε κορίτσια, μια αόρατη απειλή και έναν χρόνο που μοιάζει να έχει σταματήσει.

Πώς σκιαγραφούν οι συντελεστές το δικό τους ταξίδι στην Αυστραλία;

Αν για τον The Boy η Αυστραλία υπήρξε το αποτέλεσμα μιας πολυετούς έρευνας και καλλιτεχνικής εμμονής, για τους συνεργάτες του αποτέλεσε μια προσωπική διαδρομή που ξεκίνησε από διαφορετικές αφετηρίες και κατέληξε σε έναν κοινό δημιουργικό τόπο. Κανείς τους δεν μιλά για μια πραγματική γεωγραφία. Αντίθετα, περιγράφουν μια Αυστραλία φτιαγμένη από εικόνες, κινηματογραφικές αναφορές, φιλίες, όνειρα και καλλιτεχνικές αναζητήσεις.

Η Ειρήνη Βιανέλλη εξηγεί ότι το δικό της ταξίδι ξεκίνησε μέσα από τα κείμενα του The Boy. Παρότι, όπως παραδέχεται, πολλά από τα στοιχεία και τις αναφορές που συναντούσε της ήταν άγνωστα, οι αφηγήσεις του δημιουργού γέννησαν έντονες εικόνες που σταδιακά μετατράπηκαν σε ένα χειροποίητο animation. Όπως σημειώνει, η διαδικασία εξελίχθηκε σχεδόν «στα τυφλά», όμως τελικά κατέληξε σε ένα έργο που αποτύπωσε όχι μόνο το όραμα του ίδιου του δημιουργού αλλά και τις σκέψεις ολόκληρης της ομάδας.

Για τη Φλομαρία Παπαδάκη, η εμπειρία υπήρξε περισσότερο συναισθηματική παρά γεωγραφική. «Ξεκίνησα στο πρότζεκτ συνομιλώντας στην ουσία με ένα όνειρο του Αλέξανδρου για αυτή τη μακρινή χώρα και μετά έγινε και δικό μου όνειρο», αναφέρει χαρακτηριστικά. Η ίδια δεν διεκδικεί καμία γνώση για την πραγματική Αυστραλία, αντίθετα, συνδέει το εγχείρημα με προσωπικές ανάγκες, αλλά και με τη χαρά της δημιουργικής συνύπαρξης με ανθρώπους που εκτιμά και εμπιστεύεται.

Από την πλευρά της, η φωτογράφος Μυρτώ Τζίμα περιγράφει ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από δεκατρία χρόνια μέσα από τη φιλία της με τον The Boy και τις κινηματογραφικές ανακαλύψεις που μοιράστηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Από το «Celia» της Ann Turner και το «Spirits of the Air, Gremlins of the Clouds» του Alex Proyas μέχρι το «The Year My Voice Broke» του John Duigan, οι ταινίες του αυστραλιανού New Wave λειτούργησαν ως πύλες προς έναν κόσμο που, όπως λέει, μοιάζει να κατοικεί διαρκώς σε «μη-τόπους». Ένας κόσμος που εξακολουθεί να την γοητεύει και που σήμερα μεταφέρεται στη φωτογραφική της δουλειά για το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία».

Έκθεση, κινηματογράφος και μια φανταστική Αυστραλία στο -1 της Στέγης

Στο -1 της Στέγης ξεδιπλώνεται ένα ακόμη κομμάτι του σύμπαντος που δημιουργεί ο The Boy μέσα από το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία». Η νέα του ταινία μεγάλου μήκους, «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού», παρουσιάζεται σε διάλογο με τη φωτογραφική έκθεση «Into Temptation Safe in the Wide Open Arms of Hell», δημιουργώντας έναν ενιαίο χώρο όπου ο κινηματογράφος, η φωτογραφία και η εγκατάσταση συνυπάρχουν.

Ανάμεσα σε βράχους που παραπέμπουν στο εμβληματικό «Picnic at Hanging Rock», οι επισκέπτες μεταφέρονται σε ένα παράλληλο, αινιγματικό σύμπαν, όπου η φύση μοιάζει να καταλαμβάνει έναν εκθεσιακό χώρο σε αποσύνθεση και οι εικόνες αφηγούνται ιστορίες που παραμένουν ηθελημένα ανολοκλήρωτες.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η ταινία «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού», ένα ονειρικό αφήγημα γύρω από πέντε γυναίκες που μοιάζουν παγιδευμένες στον χρόνο, σε έναν κόσμο γεμάτο μνήμες, τραύματα και μυστικά από μια φανταστική Αυστραλία. Παράλληλα, η φωτογραφική έκθεση λειτουργεί σαν ένα συμπληρωματικό κεφάλαιο της ίδιας ιστορίας, επεκτείνοντας τα θέματα της απώλειας, της μνήμης και της εξαφάνισης που διατρέχουν ολόκληρο το εγχείρημα.

Το κινηματογραφικό σκέλος του project συμπληρώνεται από τη μικρού μήκους ταινία «Night Fall in the Ti-Tree», η οποία προβάλλεται στη Μικρή Σκηνή πριν από κάθε προβολή του αφιερώματος στο αυστραλιανό New Wave. Παράλληλα, η Στέγη μετατρέπεται για τρεις ημέρες σε ένα ιδιότυπο εσωτερικό drive-in, φιλοξενώντας 21 ταινίες και ντοκιμαντέρ που χαρτογραφούν μία από τις πιο δημιουργικές και λιγότερο γνωστές περιόδους του αυστραλιανού κινηματογράφου.