INTERNATIONAL EMMYS: Η ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ – ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Όταν ξεκίνησαν τα Διεθνή Τηλεοπτικά Βραβεία Emmys τη δεκαετία των ‘70s, η σημασία που τους δινόταν ήταν παραπλήσια αυτής που δίνεται στην κατηγορία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους στα Όσκαρ -δηλαδή καμία.

Κάμποσες δεκαετίες μετά ωστόσο, και μετά την επανάσταση του streaming που έχει σχεδόν εξαφανίσει τα τηλεοπτικά σύνορα, τα Διεθνή Τηλεοπτικά Βραβεία Emmys όχι μόνο επιδρούν, αλλά κάθε καλοκαίρι, από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο, ταξιδεύουν σε περισσότερα από 25 σημεία αξιολόγησης για τις ημιτελικές διαδικασίες κρίσης.

Οι ημιτελικοί γύροι καθορίζουν τους υποψηφίους των Διεθνών Τηλεοπτικών Βραβείων για τη συγκεκριμένη χρονιά, και δεν αποτελούν μόνο ένα κρίσιμο βήμα στη διαδικασία αξιολόγησης, αλλά και μια εξαιρετική ευκαιρία δικτύωσης για την οικοδέσποινα πόλη και την κριτική επιτροπή που συμμετέχει στον διαγωνισμό.

Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά λοιπόν, η Αθήνα φιλοξένησε τον ημιτελικό και μία επιτροπή Ελλήνων καλλιτεχνών που συναντήθηκε μέσα από μία διεθνών προδιαγραφών, απαιτητική και εμπιστευτική διαδικασία, ανέδειξε μία σειρά εκ των τελικών υποψηφίων για την φετινή κατηγορία Καλύτερης Δραματικής Σειράς.

Το NEWS 24/7 μίλησε με μέλη της ελληνικής επιτροπής, αλλά και με τον Δήμαρχο Χάρη Δούκα για τη διαδικασία.

Χάρης Δούκας: «Η Αθήνα συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή και τη διαμόρφωση του σύγχρονου πολιτισμού»

«Η φιλοξενία του ημιτελικού γύρου των International Emmy Awards είναι μια σημαντική αναγνώριση για την Αθήνα, αλλά και μια επιβεβαίωση ότι η πόλη αποκτά σταθερά θέση στο διεθνές οικοσύστημα του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.», σχολίασε ο Δήμαρχος.

«Διοργανώσεις τέτοιας εμβέλειας, τις βλέπουμε ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που αναδεικνύει την Αθήνα ως πόλη πολιτισμού, δημιουργίας και διεθνών συνεργασιών. Υπό αυτή την έννοια, τα International Emmy Awards και τα European Film Awards του 2027 συνδέονται μεταξύ τους. Είναι σταθμοί σε μια πορεία που δείχνει ότι η Αθήνα δεν είναι μόνο ένας ελκυστικός τόπος γυρισμάτων, αλλά μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή και τη διαμόρφωση του σύγχρονου πολιτισμού».

Τη διοργάνωση ανέλαβε εκ νέου το Athens Film Office του Δήμου Αθηναίων, από την Αναπτυξιακή Αθήνας, ενισχύοντας τη στρατηγική ανάδειξης της ελληνικής πρωτεύουσας ως διεθνούς κέντρου οπτικοακουστικής παραγωγής.

«Δεν μας ενδιαφέρει μόνο να έρχονται παραγωγές στην Αθήνα, αλλά να αφήνουν ουσιαστικό αποτύπωμα στην πόλη και στους ανθρώπους της», συνέχισε ο Δήμαρχος. «Η οπτικοακουστική βιομηχανία δημιουργεί ποιοτικές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, φέρνει τεχνογνωσία και ενισχύει ένα ευρύ δίκτυο επαγγελματιών και επιχειρήσεων. Μόνο τους τελευταίους έξι μήνες, οι άμεσες δαπάνες των ξένων παραγωγών στην Αθήνα ξεπέρασαν τα 25 εκατομμύρια ευρώ, ενώ περισσότερα από 12 εκατομμύρια ευρώ κατευθύνθηκαν σε τομείς όπως η διαμονή, οι μεταφορές, το catering και ο εξοπλισμός.

Παράλληλα, εκατοντάδες επαγγελματίες από την ελληνική αγορά εργάστηκαν σε μεγάλες διεθνείς παραγωγές. Στόχος μας είναι η Αθήνα να παραμείνει ένας ανταγωνιστικός προορισμός για γυρίσματα, με όρους που δημιουργούν ευκαιρίες, στηρίζουν την απασχόληση και ενδυναμώνουν το εγχώριο δημιουργικό δυναμικό».

 

Η ελληνική κριτική επιτροπή

Η ψηφοφορία της επιτροπής της Αθήνας ψήφισε στις 4 Ιουνίου 2026 στο ξενοδοχείο Electra Rhythm Athens πριν από την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην ταράτσα του Δημαρχιακού Μεγάρου Αθηνών από το Athens Film Office του Δήμου Αθηναίων.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν τα μέλη της κριτικής επιτροπής, που απαρτίστηκε από Έλληνες επαγγελματίες της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και της δημιουργικής βιομηχανίας, καθώς και ο Δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, ο οποίος καλωσόρισε τους συμμετέχοντες και ευχαρίστησε την επιτροπή για τη συμβολή της στη διαδικασία.

Τα μέλη της επιτροπής ήταν οι Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Δάφνη Alexander, Κέλλυ Αλχανάτη, Κατερίνα Μπέη, Νίκος Απειρανθίτης, Αθηνά Γιώγιακα, Δημήτρης Κίτσος, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Αργύρης Πανταζάρας, Κατερίνα Παπουτσάκη, Ιωάννα Παππά, Γιώργος Φειδάς και Κατερίνα Φιλιώτου.

«Είναι μία υπέροχη ομάδα ανθρώπων – ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι – και είναι μία πάρα πολύ ωραία, γιορτινή ατμόσφαιρα», μας λέει η Δάφνη Alexander.

«Κάποιοι είναι συμμαθητές μου, άλλοι είναι φίλοι μου, άλλοι είναι συνεργάτες μου», σχολιάζει ο Αργύρης Πανταζάρας, δίνοντας την εικόνα σχολικής εκδρομής. «Ως ηθοποιοί έχουμε μια ευαισθησία στην υπερκοινωνικότητα θα πει κανείς, αλλά τώρα μας έχουν βάλει κανόνες. Είναι σα να μας έχουν δέσει τα πόδια, το στόμα και τις εκφράσεις, γιατί απαγορεύεται οποιαδήποτε αντίδραση που μπορεί να θεωρηθεί ότι επηρεάζει την αίθουσα».

«Δεν θα το φανταζόμουν ότι θα μπορούσαν να φτάσουν τα International Emmys στην Ελλάδα, να κάνουμε εμείς μία κριτική επιτροπή τέτοια και να παίξουμε ένα ρόλο στα πράγματα», αναφέρει και ο Δημήτρης Κίτσος, ενώ σχολιάζουμε και την Αθήνα ως πρωτεύουσα γυρισμάτων.

«Έχει αλλάξει αρκετά το τοπίο τα τελευταία χρόνια και ελπίζω να διατηρηθεί. Μόνο χαρά δημιουργεί αυτό γιατί έρχονται ξένες παραγωγές, οι οποίες στελεχώνονται από Έλληνες δημιουργούς και συνεργείο. Δεν θα το φανταζόμουν ότι θα μπορούσαν να φτάσουν τα International Emmys στην Ελλάδα, να κάνουμε εμείς μία κριτική επιτροπή τέτοια και να παίξουμε ένα ρόλο».

«Πολύ νωρίτερα θα έπρεπε να έχει συμβεί αυτό», προσθέτει στο ίδιο μήκος κύματος η Ιωάννα Παππά. «Και όχι μόνο για την Αθήνα, για όλη τη χώρα. Αυτά έχουν να κάνουν, νομίζω, με πολιτικές, δηλαδή το πώς συνδιαλεγόμαστε με τις άλλες χώρες και το πόσο παρέχουμε τις δυνατότητες να γίνει μια παραγωγή πόσο διευκολύνουμε. Πάντοτε με αξιοπρέπεια».

Η επιτροπή έχει λάβει κάποια βοηθητικά guidelines για τον τρόπο αξιολόγησης που δεν μπορεί να αποκαλύψει, ωστόσο πόσο αυστηρά είναι τα προσωπικά τους κριτήρια;

«Δεν μ’ αρέσει να είμαι πολύ κριτική προς τη δουλειά των άλλων», παραδέχεται η Alexander, «γιατί ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φτιαχτεί κάτι. Αλλά αυτή τη φορά αρχίζω να σκέφτομαι περισσότερο με άλλο μυαλό. Νομίζω το πιο σημαντικό, όσον αφορά τα συναισθήματα και τις εμπειρίες, είναι να υπάρχει συναισθηματική αλήθεια. Θέλω να νιώσω ότι μια ιστορία δεν με ενδιαφέρει μόνο εγκεφαλικά, αλλά τη νιώθει και η καρδιά μου».

«Για να κρίνεις τη σειρά και να την αποδομήσεις σκέφτεσαι, για παράδειγμα, κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά, αν σου λειτουργούν, και ποια είναι η άποψη σου σε σχέση με αυτά», περιγράφει ο Κίτσος. «Όταν, ας πούμε, το ερώτημα είναι εάν το κόνσεπτ είναι ενδιαφέρον και αρκετά μοναδικό, ή αν είναι κάτι που μπορείς να δεις ξανά. Ή στο τεχνικό κομμάτι, να δεις αν είναι τα σκηνικά άρτια, τα κοστούμια, οι υποκριτικές φυσικά, το κομμάτι της κάμερας, τα φώτα».

Η Ιωάννα Παππά πάλι, έγινε σειράκιας κατά την εγκυμοσύνη της και έχει εκπαιδευτεί στο μέσο.

«Όπως όσο πιο πολύ θέατρο βλέπουμε, τόσο καλύτερα γνωρίζουμε κάποια πράγματα, και ως επαγγελματίες και ως θεατές, το ίδιο συμβαίνει και με τις σειρές. Εγώ σίγουρα κατά το ήμισυ βλέπω πάντα ως θεατής, και κατά το ήμισυ ως ηθοποιός. Μπαίνει αυτό το φίλτρο, θέλοντας και μη. Για μένα, τα πρώτα λεπτά που θα δω μια σειρά, παρατηρώ το πώς ξεκινάει μια ιστορία, πώς δίνεται ως αφήγηση μέσω της σκηνοθεσίας, και την υποκριτική. Αυτά είναι τα πρώτα τρία. Αν αυτά τα τρία λειτουργήσουν από τα πρώτα λεπτά, είναι σίγουρο ότι θα δω τα επεισόδια, όσοι κύκλοι κι αν είναι.

Έχει διαμορφωθεί ένας κόσμος που σε ενδιαφέρει και τον βρίσκεις γοητευτικό, για οποιοδήποτε λόγο – μπορεί να είναι ακραίας βίας, μπορεί να είναι μεγάλη έξαρσης συναισθήματος, μπορεί να είναι πολύ κωμικός – αλλά όταν αυτός ο κόσμος έχει γοητεία, νομίζω πως αυτό σε κρατάει: οι ανατροπές, η εμπλοκή, το πολύ το ανθρώπινο στοιχείο και το καλό γύρισμα».

«Εγώ θα έλεγα ότι κουβαλάω μαζί μου σήμερα τον ενθουσιασμό μου και την αισθητική μου. Καθόλου αυστηρός δεν είμαι, είμαι ένας άνθρωπος που μαγεύεται γιατί μάλλον είναι επιθυμία μου να συναντάω πράγματα που με μαγεύουν», τονίζει ο Πανταζάρας.

«Απλά καμιά φορά, οι προσδοκίες σου μπορεί να δημιουργούν και τις αντίστοιχες απογοητεύσεις. Αλλά δεν έχω ενδυθεί το ρόλο του κριτή σήμερα, παρότι εξετάζω και βαθμολογώ. Νιώθω προνομιούχος αυτή τη στιγμή, αλλά και την τιμή να παρακολουθώ έργα μεγάλων ομάδων από την άλλη άκρη του κόσμου, και να βλέπω το αποτέλεσμα ανθρώπων που έχουν μοχθήσει για να μοιραστούν συμπτωματικά κάτι μαζί μας, που εύχομαι πραγματικά το ταξίδι τους να είναι μεγάλο και να το χαρούν όσο τους αξίζει».

Σε τελική ανάλυση όμως, τα ανθρώπινα πάθη δεν είναι κοινά απ’ όπου κι αν προέρχονται;

«Βλέπεις κοινά πράγματα, κοινές ανάγκες, αλλά σίγουρα πολύ διαφορετικές θέσεις», εντοπίζει ο ηθοποιός. «Μου κάνει πάρα πολύ έντονο το στοιχείο της γυναίκας στη μυθοπλασία. Εδώ βλέπεις γυναίκες σε νευραλγικές θέσεις. Ισχυρές γυναίκες – αξιωματικό, αρχηγό της αστυνομίας, αρχηγό της έρευνας, γιατρό. Υπάρχει έντονο το θηλυκό στοιχείο που κινεί την ιστορία και δεν λειτουργεί διακοσμητικά, δεν είναι καταλύτης ή στολίδι, είναι η ιστορία. Δεν είναι, όπως γίνεται πολλές φορές στα ελληνικά σενάρια, side story.

Όταν παράγεις τέχνη, παίρνεις και θέση, είτε ακούσια είτε ακούσια. Δε μπα να είναι από άλλη εποχή, παίρνεις θέση στην εποχή που το δημιούργησες. Δηλαδή κάθε τι που είναι προϊόν τέχνης συνομιλεί με την εποχή που δημιουργήθηκε. Ακόμα κι αν φέρω τώρα μια ιστορία από το 1700, την αφηγούμαι τώρα. Πολλές φορές κρυβόμαστε πίσω από τα εποχής για να δικαιολογήσουμε οποιασδήποτε αστοχίες σεναριακές και κοινωνικές.

Όταν βλέπεις την βία ή όταν βλέπεις κάποια πρότυπα που αναπαράγονται, πολλές φορές θέτω το ερώτημα: το σχολιάζεις ή το αναπαράγεις; Κάνεις σχόλιο πάνω σε αυτό ή μήπως το προάγεις κιόλας; Αυτό θα έπρεπε να είναι κάτι που κάθε δημιουργός ή υπεύθυνος θα έπρεπε να το σκέφτεται και να απαντάει σ’ αυτό».

«Τα ανθρώπινα πάθη είναι κοινά, ήταν και θα είναι», συμφωνεί η Ιωάννα Παππά. «Αλλάζει η αισθητική απλώς, γιατί έχει να κάνει με το από πού κατάγεται ο καθένας μας. Φυσικά, την εποχή της παγκοσμιοποίησης που υπάρχει αυτή η ανταλλαγή, η ενημέρωση, το τι βλέπουμε κάθε μέρα μέσω του ίντερνετ, οι αναφορές μας είναι πια πάρα πολύ κοινές. Οπότε αρχίζουμε να αφομοιώνουμε και να αφομοιωνόμαστε, και να επηρεάζουμε τους άλλους. Έχει γίνει πολύ αμφίδρομη αυτή η σχέση πολυπολιτισμικά. Είμαστε πιο ανοιχτοί σε διαφορετικούς πολιτισμούς και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι».