Φιλελεύθερος; Ε, όχι δα…

Λοιπόν, όταν ο Πρωθυπουργός ρωτήθηκε προχθές από τον Νίκο Χατζηνικολάου για τις υπέρογκες αυξήσεις στους μητροπολίτες απάντησε τα εξής: “Αυτό αποτελεί ένα πάγιο ερώτημα και αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος εδώ και χρόνια. Από την πλευρά μου, όμως, δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο μισθός του μητροπολίτη θα είναι μικρότερος από τον μισθό του μουφτή. Έτσι, ο μισθός τους εξισώνεται και πάει στο επίπεδο του μισθού του γενικού γραμματέα, διότι ο μητροπολίτης διοικεί μία μητρόπολη”.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως γνωστόν (από αυτή τη στήλη το έχουμε σχολιάσει πολλές φορές) διεκδίκησε για πρώτη φορά την ψήφο των πολιτών ως υποψήφιος Πρωθυπουργός το 2019 φορώντας το κοστούμι του φιλελεύθερου. Το ακραίο κέντρο στη χώρα (αλλά και κάποιοι πραγματικοί φιλελεύθεροι) είχαν τρελαθεί από τη χαρά τους. Επιτέλους, έλεγαν, ένας αυθεντικά φιλελεύθερος στο τιμόνι της χώρας, ένας άνθρωπος που θα οδηγήσει την Ελλάδα σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Επτά χρόνια αργότερα, γίνεται η δήλωση που παραθέσαμε στην πρώτη παράγραφο. Το τελευταίο φύλλο συκής του Πρωθυπουργού για τον όποιο φιλελευθερισμό του έπεσε με κρότο. Αλλά του ακραίου κέντρου επιμένουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι liberal από τα γεννοφάσκια του, γι’ αυτό και συνεχίζει να είναι η καταλληλότερη επιλογή για το τιμόνι της χώρας.

Φίλοι φιλελεύθεροι, επέσατε θύματα. Πότε άλλοτε ένας Liberal δεν αποδείχθηκε τόσο στυγνός, αμετροεπής λαϊκιστής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πάει το λαϊκισμό σε άλλο επίπεδο στο οποίο, πραγματικά, δεν μπορεί να παίξει “μπάλα” κανείς άλλος.

Ο Πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίο “έσκασε” το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών, ο Πρωθυπουργός της ασέβειας προς το κράτος δικαίου, της εργαλειοποίησης των θεσμών και κυρίως της Βουλής, της ακροδεξιάς στροφής της κυβέρνησής του, ο άνθρωπος που κλείνει το μάτι στον Τραμπ και στηρίζει εμμέσως  το γενοκτόνο Νετανιάχου δεν μπορεί να είναι φιλελεύθερος.

Βασικά, δεν μπορεί να έχει καμία ιδεολογική αρχή, πέρα από τη σημαία ευκαιρίας με την οποία πολιτεύεται εδώ και πολλά χρόνια. Τον ενδιαφέρει η αναπαραγωγή της εξουσίας του, όχι η ιδεολογική του συνέπεια. Και για να μείνει στην εξουσία, μπορεί να φορέσει πολλές και διαφορετικές προβιές.

Η δεξιά, γενικά, στην Ελλάδα το έχει αυτό το χαρακτηριστικό. Δεν διακρίνεται για την ιδεολογική της σταθερότητα, πέρα από την παραδοσιακή στήριξη του κεφαλαίου που αποτελεί διαχρονική στάση της, φανταζόμαστε όλοι γιατί. Το ιδεολογικό της εκκρεμές μπορεί να κινείται από την κεντροδεξιά μέχρι την ακροδεξιά με πού μεγάλη άνεση. Ειδικά η οικογένεια Μητσοτάκη πολιτεύτηκε τα τελευταία 70 χρόνια δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή σε φυλές της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και την εκκλησία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος, παρά τις καιρούς εκτιμήσεις των πολιτικών του αντιπάλων, είναι ευφυής,  αυτή τη δοκιμασμένη συνταγή δεν την χάλασε. Και τώρα που μία απειλή την ένιωσε με την υποστήριξη μέρους του κλήρου στο κόμμα Καρυστιανού, έπαιξε το μεγάλο χαρτί με τους μητροπολίτες. Οι οποίοι, από άμβωνος, ξέρουν να οδηγούν το ποίμνιο στις “σωστές” επιλογές.

Μην ψάχνετε να βρείτε οτιδήποτε φιλελεύθερο σ’ αυτές τις πολιτικές. Πελατειακές σχέσεις είναι και τίποτα παραπάνω. Δούναι και λαβείν. Σου δίνω, μου δίνεις.

Τρομάζει, απλά, ο κυνισμός. Και το γεγονός ότι επιχειρείται να πασπαλιστεί αυτό το ρουσφετάκι και με λίγη εθνικιστική, θρησκευτική “αλοιφή” για να ερεθιστούν τα πιο ταπεινά ένστικτα των πολιτών. “Να μην παίρνουν λιγότερα από τους μουφτήδες”…

Απελπισία…