Στον Nick Cave στην Πλατεία Νερού άλλος έκλεψε την παράσταση

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ και ευτυχώς. Το μαύρο ατσαλάκωτο κοστούμι, το διαπεραστικό βλέμμα, η φωνή που μπορεί μέσα σε μία φράση να χωρέσει την τρυφερότητα και την απειλή. Ο Nick Cave ήρθε ξανά στην Πλατεία Νερού στο πλαίσιο του Release Athens και παραμένει ο άνθρωπος που γνωρίζουμε εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Τον έχουμε δει να μετατρέπει μια συναυλία σε τελετουργία. Να περπατάει πάνω στο πλήθος. Να δακρύζει τραγουδώντας την απώλεια. Να ζει κάθε δευτερόλεπτο σαν να ήταν η τελευταία του εμφάνιση.

Αυτή τη φορά, ο δίσκος “Wild God”, έκανε όλη τη διαφορά.

Οι διεθνείς κριτικές για την περιοδεία Wild God μιλούν για έναν Cave που δεν στέκεται πια βυθισμένος στο σκοτάδι. Το πένθος εξακολουθεί να υπάρχει. Έχει όμως μεταμορφωθεί σε κάτι φωτεινότερο. Το σκοτάδι αποτελεί κομμάτι της ζωής και επιλέγει να αναζητήσει μέσα του τη χαρά. Κάθε τραγούδι ανοίγει έναν διάλογο με το κοινό. Ο Cave το βράδυ της Τετάρτης (24/6) στο Release έπεσε με ορμή πάνω στον κόσμο, άγγιζε χέρια, ζήτησε ένα χαρτομάντηλο, χαμογέλασε πολύ περισσότερο από άλλες εποχές και έδωσε την αίσθηση ότι η επικοινωνία μαζί μας είχε μεγαλύτερη σημασία ακόμη και από τα ίδια τα τραγούδια.

Οι gospel τραγουδίστριες του Cave

Μία από τις σημαντικότερες αλλαγές της περιοδείας Wild God βρίσκεται… λίγα βήματα πίσω από τον Nick Cave. Οι μαύρες τραγουδίστριες λειτουργούν σαν μια σύγχρονη gospel χορωδία που αλλάζει τον χαρακτήρα ολόκληρης της συναυλίας.

Οι φωνές τους δίνουν στα τραγούδια μια λειτουργική διάσταση, μετατρέποντας στιγμές όπως τα O Children, Conversion και Bright Horses σε συλλογικές εξάρσεις, όπου η αίσθηση της κοινότητας γίνεται εξίσου σημαντική με τον ίδιο τον Cave. Η παρουσία τους αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που οι Bad Seeds ακούστηκαν διαφορετικά από κάθε προηγούμενη συναυλία.

Την απίστευτη νότα ενέργειας όμως την πήραμε (και) από αλλού.

O Warren Ellis της απελευθέρωσης…

Στην αρχή τον προσέχεις όσο χρειάζεται. Ξέρεις ποιος είναι. Ο Warren Ellis βρίσκεται δίπλα στον Nick Cave εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια. Το alter ego του. Ο σημαντικότερος συνοδοιπόρος του. Περιμένεις να δώσει μάχη με το βιολί, περιμένεις να αλλάξει δύο-τρία όργανα, να κινηθεί λίγο πιο ανήσυχα από τους υπόλοιπους μουσικούς. Ο Ellis ήταν πάντοτε εκρηκτικός performer. Από την εποχή των Dirty Three αντιμετώπιζε το βιολί σαν προέκταση του σώματός του και κάθε εμφάνιση σαν performance. Αυτή τη φορά όμως έμοιαζε να έχει ξαναβρεί μια σχεδόν παιδική ορμή. Μια απελευθέρωση.

Μέσα σε λίγα λεπτά ο Ellis πήρε φωτιά. Αν ο Cave είναι ο άνθρωπος που κρατά την ιστορία στα χέρια του, ο Ellis είναι εκείνος που της δίνει σώμα. Τον είδαμε να ανεβαίνει σε καρέκλες, να στέκεται στις μύτες των ποδιών καθώς παίζει βιολί, να διασχίζει τη σκηνή τρέχοντας, να κλωτσάει τον αέρα, να χτυπάει τις χορδές, να χάνεται σαν να ξεχνά ότι μπροστά του βρίσκονται χιλιάδες άνθρωποι. Υπάρχουν στιγμές που μοιάζει να κυνηγά αόρατες μορφές, σαν να συνομιλεί με φανταστικά πλάσματα που υπάρχουν μόνο μέσα στα τραγούδια των Bad Seeds.

Πάντοτε υπήρχε αυτή η ένταση. Το βιολί του ποτέ δεν υπήρξε όργανο κλασικής ευγένειας. Ήταν πάντα ένα εργαλείο θορύβου, έντασης και αυτοσχεδιασμού. Στην περιοδεία του Wild God, όμως, αυτή η ενέργεια έχει αποκτήσει άλλες ποιότητες.

Οι δεύτερες φωνές του Ellis στο “Bright Horses” ενώθηκαν με τη φωνή του Cave ανατριχιαστικά. Αυτό το δίδυμο καταλαβαίνεις ότι έχει μια σχέση που έχει χτιστεί πάνω στην εμπιστοσύνη. Ο Cave ξέρει ότι μπορεί να αφήσει μια φράση να αιωρηθεί και ο Ellis θα βρει τον τρόπο να της δώσει μορφή. Ο Ellis ξέρει ότι μπορεί να τρέξει ως την άλλη άκρη της σκηνής, να χαθεί μέσα στον ήχο και όταν γυρίσει ο Cave θα βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει. Χωρίς να πρέπει.

Το 15λεπτο «Hollywood» τελείωσε αργά, σχεδόν απρόθυμα. Ο Cave επαναλάμβανε «Everybody’s losing someone», η χορωδία συνέχιζε να υψώνει τις φωνές της και ο Ellis άφηνε το βιολί να αιωρείται πάνω από την Πλατεία Νερού. Κανείς δεν βιαζόταν να χειροκροτήσει. Για λίγα δευτερόλεπτα υπήρχε μόνο αυτή η φράση. «Everybody’s losing someone».