5 επικές ιστορίες του Nick Cave που θα ακούσουμε στο Release

Όσες φορές έχουμε δει live τον Nick Cave μοιάζει σχεδόν αδύνατο να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Ψηλόλιγνος, νευρικός, θεατρικός, πότε εύθραυστος και πότε έτοιμος να σε διαλύσει με μία φράση. Ο Cave είχε από πάντα αυτή τη σπάνια ικανότητα να κάνει μια τεράστια συναυλία να μοιάζει προσωπική. Να τραγουδά για χιλιάδες ανθρώπους και ταυτόχρονα να δίνει την αίσθηση ότι μιλά σε έναν μόνο.

Την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026, οι Nick Cave & The Bad Seeds επιστρέφουν στο Release Athens και την Πλατεία Νερού, σε μια χρονιά-ορόσημο για το φεστιβάλ, καθώς συμπληρώνεται μία δεκαετία από το ξεκίνημά του. Και θα είμαστε εκεί για να το γιορτάσουμε. Μαζί τους, ο Baxter Dury και η Anna von Hausswolff, στην πρώτη εμφάνισή της στην Ελλάδα.

Τέσσερα χρόνια μετά από την τελευταία συγκλονιστική βραδιά τους στον ίδιο χώρο, όλα δείχνουν πως η επιστροφή του Cave και των Bad Seeds θα ακουμπήσει διαφορετικά το κοινό. Κυρίως λόγω του “Wild God”, του δίσκου που έδωσε το όνομά του στην περιοδεία και μοιάζει να αποτυπώνει μια καινούργια φάση της υπερδύναμης, που λέγεται Cave.

Η περιοδεία “Wild God” έχει ήδη χαρακτηριστεί από τον ξένο Τύπο ως μία από τις σημαντικότερες live εμπειρίες των τελευταίων ετών. Ο Cave κινείται μέσα στο κοινό σαν άνθρωπος που θέλει να αγγίξει και να τον αγγίξουν, αφήνει θεατές να τραγουδούν μέσα στο μικρόφωνό του, στέκει πρόσωπο με πρόσωπο με ανθρώπους των πρώτων σειρών σαν να συνομιλεί μαζί τους προσωπικά.

Wild God – Η συνέχεια της ιστορίας… στο Release

Το “Wild God” είναι ο 18ος δίσκος των Nick Cave & The Bad Seeds και κυκλοφόρησε το 2024, φέρνοντας ξανά την μπάντα στο κέντρο του ήχου της μετά τους βαθιά εύθραυστους “Skeleton Tree” και “Ghosteen”. Ο ίδιος ο Cave έχει πει πως δεν βλέπει το άλμπουμ σαν μια «νέα αρχή», αλλά σαν συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε μετά την απώλεια του γιου του Arthur. Όταν όμως άκουσε τον ολοκληρωμένο δίσκο, ένιωσε ότι ήταν φτιαγμένος από ανθρώπους που βρίσκονταν «σε ένα πραγματικά καλό μέρος», γεμάτο χαρά, παιχνίδι και δημιουργική ενέργεια.

Κι αυτό ακούγεται παντού στη νέα περιοδεία.

Οι Bad Seeds παραμένουν μια τεράστια μπάντα, γεμάτη προσωπικότητες, με τον Warren Ellis να λειτουργεί πλέον σαν δημιουργικός συνοδοιπόρος του Cave και τον Colin Greenwood των Radiohead (τους είδαμε μαζί στη Στέγη Ωνάση) να έχει προστεθεί στη σύνθεση. Η περιοδεία έγινε sold out σχεδόν παντού στην Ευρώπη και τα reviews μιλούν διαρκώς για συναυλίες που ξεκινούν σαν rock show και καταλήγουν σε κάτι πολύ πιο συλλογικό.

Κάπου εκεί μπαίνουν και τα περίφημα Red Hand Files.

Το online project που ξεκίνησε ο Cave το 2018 σαν ανοιχτή συνομιλία με το κοινό του εξελίχθηκε σταδιακά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα απλό site ερωταπαντήσεων. Χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να του γράφουν για το πένθος, τη μοναξιά, την πίστη, τον φόβο, την απώλεια και την επιβίωση. Και ένα μεγάλο μέρος αυτής της συνομιλίας πέρασε μέσα στο “Wild God”.

Τη βραδιά του Release θα ακουστούν πολλές από αυτές τις ιστορίες. Εμείς ξεχωρίσαμε πέντε που μοιάζουν να εξηγούν καλύτερα από κάθε βιογραφία, ποιος είναι σήμερα ο Nick Cave.

“Joy” και η στιγμή που ο Cave άρχισε να μιλά ξανά για χαρά

Υπάρχει ένας στίχος στο τραγούδι “Joy” που μοιάζει να συνοψίζει ολόκληρο το “Wild God”: “The time for suffering is over, now is the time for joy – Ο καιρός της οδύνης πέρασε. Τώρα είναι η ώρα της χαράς.”

Ακούγεται σχεδόν παράξενο από τα χείλη του Nick Cave. Κι όμως, αυτό το τραγούδι γεννήθηκε μέσα από χρόνια συνομιλιών στα Red Hand Files με ανθρώπους που του έγραφαν για απώλειες, ψυχικό πόνο και επιβίωση. Ο Cave έχει πει ότι μέσα από αυτά τα γράμματα άρχισε να βλέπει διαφορετικά την ανθρώπινη σύνδεση και να καταλαβαίνει τη χαρά όχι σαν επιφανειακή αισιοδοξία, αλλά σαν κάτι που υπάρχει δίπλα στον πόνο. Στις συναυλίες της περιοδείας, το “Joy” ακούγεται σχεδόν σαν κύμα που περνά από τη σκηνή στο κοινό και ξανά πίσω.

“Conversion” και η στιγμή που το στούντιο ξέφυγε

Το “Conversion” είναι ήδη ένα από τα πιο εκρηκτικά κομμάτια της περιοδείας. Και η ιστορία πίσω του μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική. Κάτω από όλο αυτό υπάρχει και η μόνιμη σχέση του Cave με την πίστη και την αμφιβολία. 

Ο Cave αποκάλυψε ότι η gospel χορωδία του τραγουδιού αρχικά ακουγόταν υπερβολικά «σωστή». Τότε ο Warren Ellis τού είπε να μπει μέσα και να τα αναστατώσει όλα. Ο Cave άρχισε να φωνάζει αυτοσχεδιασμούς πάνω από τη χορωδία και η ηχογράφηση μετατράπηκε σε κάτι χαοτικό, εκστατικό και σχεδόν ανεξέλεγκτο.

Ο Cave γράφει συχνά ότι βρίσκεται διαρκώς «σε διαδικασία μεταστροφής», χωρίς ποτέ να αισθάνεται βέβαιος για τίποτα. Αυτή η αμφιβολία είναι παντού μέσα στο “Conversion” – που για τον Cave μπορεί να σημαίνει: θρησκευτική μεταστροφή, εσωτερική αλλαγή, ψυχική μετακίνηση, πέρασμα από μια κατάσταση σε άλλη ή σχεδόν πνευματική κρίση.

“Wild God” και η επιστροφή των Bad Seeds σαν rock ’n’ roll δύναμη

Οι Nick Cave & The Bad Seeds σχηματίστηκαν το 1983, μετά τη διάλυση των Birthday Party (δες την ταινία Mutiny In Heaven: The Birthday Party να καταλάβεις τι εστί…), και εδώ και τέσσερις δεκαετίες αλλάζουν συνεχώς μορφή χωρίς να χάνουν ποτέ τον πυρήνα τους.

Από το βίαιο χάος του “From Her to Eternity” μέχρι το σχεδόν φωτεινό “Wild God”, η μπάντα δεν έμεινε ποτέ στάσιμη. Και το νέο άλμπουμ που θα ακούσουμε στο Release μοιάζει σαν επιστροφή σε μια πιο σωματική, ζωντανή ενέργεια.

Ο ίδιος ο Cave έχει παραδεχτεί ότι στα “Skeleton Tree” και “Ghosteen” οι Bad Seeds λειτουργούσαν περισσότερο σαν ατμόσφαιρα παρά σαν πραγματική μπάντα. Στο “Wild God” επέστρεψαν στο κέντρο τους: τύμπανα, χορωδίες, μεγάλες κορυφώσεις, gospel εξάρσεις και μια αίσθηση ότι όλοι μαζί σπρώχνουν τα τραγούδια προς τα εμπρός.

Το τραγούδι “Wild God” δεν μιλά για έναν παντοδύναμο θεό που στέκεται πάνω από τον κόσμο, αλλά για μια βαθιά ανθρώπινη φιγούρα, κουρασμένη και σχεδόν χαμένη, που περιπλανιέται μέσα στα τραγούδια ψάχνοντας κάποιον να πιστέψει σε εκείνον.

“Into My Arms” και η πιο ανθρώπινη πλευρά της πίστης

Το “Into My Arms” παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα μας τραγούδια και σχεδόν πάντα λειτουργεί σαν σημείο ενδοσκόπησης στις συναυλίες.

Πίσω από το τραγούδι βρίσκεται και η διάλυση της σχέσης του με την PJ Harvey. Ο Cave αργότερα παραδέχτηκε πως το άλμπουμ γεννήθηκε μέσα από εκείνον τον χωρισμό και άλλαξε ολόκληρο τον τρόπο που έγραφε μουσική.

Από την πρώτη φράση – “I don’t believe in an interventionist God” (Δεν πιστεύω σε έναν Θεό που παρεμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων) – ο Cave αφήνει χώρο στην αμφιβολία, στην ανάγκη να πιστέψεις χωρίς να μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος. Ο ίδιος έχει πει ότι το έγραψε ενώ βρισκόταν σε αποτοξίνωση. Γυρνούσε από την εκκλησία, περπατώντας μέσα σε χωράφια, όταν του ήρθε η μελωδία. Έκατσε σε ένα παλιό πιάνο και το έγραψε σχεδόν μονομιάς.

Σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά Red Hand Files, ένας θεατής έγραψε στον Cave ότι αναγκάστηκε να φύγει από συναυλία στο Birmingham όταν άκουσε το “Into My Arms”, γιατί το τραγούδι τού θύμισε μια χαμένη σχέση που δεν είχε ξεπεράσει ποτέ. Ο Cave απάντησε πως αυτή είναι η δύναμη της ζωντανής μουσικής: να φέρνει στην επιφάνεια όσα προσπαθούμε να κρατήσουμε κρυμμένα.

“Jubilee Street” και το τραγούδι που μεγαλώνει κάθε φορά στη σκηνή

Από τα setlists της Wild God Tour φαίνεται ότι το “Jubilee Street” επιστρέφει σχεδόν κάθε βράδυ. Και όσοι έχουν δει ποτέ τους Nick Cave & The Bad Seeds live ξέρουν γιατί.

Κυκλοφόρησε το 2013 στο “Push the Sky Away” και ξεκινά σαν ιστορία δρόμου: μια γυναίκα ονόματι Bee, πορνεία, φόβος, εμμονή, βία, επιθυμία. Ο Cave έχει πει ότι το τραγούδι γράφτηκε σαν αφήγηση από τη σκοπιά ενός πελάτη που καταστρέφεται ψυχικά μέσα σε αυτή τη σχέση.

Το τραγούδι ξεκινά αργά και σταδιακά ανοίγει, φουσκώνει και μετατρέπεται σε μια τεράστια έκρηξη ήχου και έντασης. Ο Warren Ellis παραμορφώνει τα πάντα γύρω του, ο Cave σπρώχνει το σώμα του προς το κοινό και η συναυλία μοιάζει για λίγα λεπτά να χάνει την ισορροπία της.

Στα Red Hand Files έχει αναφερθεί συχνά στην ιδέα ότι τα τραγούδια δεν ανήκουν ολοκληρωτικά στον δημιουργό τους όταν τελειώσουν. Ότι συνεχίζουν να αλλάζουν μέσα στον χρόνο, στις συναυλίες, μέσα στις ζωές των άλλων ανθρώπων. Το “Jubilee Street” είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα αυτού στον κατάλογο του Cave: ένα τραγούδι που κάθε χρόνο μοιάζει να γίνεται όλο και μεγαλύτερο από την αρχική του μορφή.

Τα Red Hand Files που άλλαξαν και τον ίδιο τον Nick Cave

Τα Red Hand Files μοιάζουν σχεδόν με υποσημειώσεις ολόκληρης της δισκογραφίας του. Σαν να ξαναδιαβάζει τα τραγούδια του χρόνια μετά, αυτή τη φορά περισσότερο ως άνθρωπος και λιγότερο ως μυθολογία.

Ο Cave δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης που στεκόταν μακριά από το κοινό του. Οι συναυλίες του είχαν πάντα ιδρώτα, επαφή και μια σχεδόν επικίνδυνη εγγύτητα. Στην περιοδεία του “Wild God” όμως, αυτή η σχέση μοιάζει πιο ανοιχτή και ανθρώπινη από ποτέ. Ο Cave περνά διαρκώς μέσα από τα χέρια του κόσμου, αφήνει το κοινό να τραγουδά μαζί του και μετατρέπει τη συναυλία σε μια εμπειρία που μοιάζει να ανήκει σε όλους μέσα στον χώρο.

Η Πλατεία Νερού έχει ήδη ζήσει πολλές δυνατές συναυλιακές στιγμές μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια του Release Athens. Το “Wild God” μοιάζει έτοιμο να προσθέσει άλλη μία.