Release 2026: Metal παράνοια στο αντίο των Megadeth και Sepultura

Πολλά κιλά ιδρώτα. Και πάλι. Το Release Athens 2026, συνυφασμένο πια με το σκληρό ήχο, μάς έδωσε και πάλι την ευκαιρία να ιδρώσουμε τις φανέλες μας και να διαπιστώσουμε για μία ακόμη φορά ότι σαν το Heavy Metal δεν έχει.

Η βραδιά της Τρίτης είχε επίσης έντονο το στοιχείο της συγκινησιακής φόρτισης. Οι Sepultura και οι Megadeth έπαιξαν για τελευταία φορά στην Ελλάδα αφού οι περιοδείες που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι οι αποχαιρετιστήριες μετά από 40 και πλέον χρόνια μουσικής ιστορίας.

Sepultura: Refuse/Resist και τα μυαλά στα κάγκελα

Ακόμα και τριάντα χρόνια, είναι μάλλον περίεργο (τουλάχιστον στα μάτια του γράφοντα) να παρουσιάζονται οι Sepultura χωρίς το φυσικό ηγέτη τους, τον Max Cavalera. Αλλά αυτό πείτε ότι είναι ένα προσωπικό βίτσιο και τίποτα άλλο.

Την Τρίτη, κάτω από τον καυτό αθηναϊκό ήλιο, το set list της καλύτερης μέταλ μπάντας από τη Βραζιλία όλων των εποχών επιχείρησε να συνενώσει όλες τις δημιουργικές περιόδους του συγκροτήματος. Και τα κατάφερε.

Ηταν πάντα παρόν και το στοιχείο της παραδοσιακότητας, της μίξης δηλαδή του μέταλ με τη μουσική των αυτοχθόνων της Βραζιλίας που από νωρίς η μπάντα έβαλε στο dna της. Δεν ήταν άρα τυχαίο ότι έπαιξαν το Kaiowas, ανεβάζοντας μάλιστα έξτρα κρουστά στη σκηνή, σε μία πραγματικά απίθανη στιγμή ζεύξης του νέου και σύγχρονου με το παραδοσιακό.

Οσο ο χρόνος περνούσε ο τραγουδιστής Derrick Green έπαιρνε περισσότερο φωτιά ενώ ο νεαρός Greyson Nekrutman στα τύμπανα ανταποκρινόταν άψογα στο ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο του καθώς τα τύμπανα στην μουσική των Sepultura παίζουν τεράστιο ρόλο.

Η βουτιά στα δημιουργικά χρόνια του “Arise”, εκεί όπου άρχισαν όλα, έδωσε το σύνθημα για το θριαμβευτικό, σαρωτικό τέλος το οποίο ήταν πράγματι αυτό που περιμέναμε.

Το “Territory” από το θρυλικό “Chaos AD” απογείωσε το κοινό για να έρθει στη συνέχεια το εμβληματικό, απόλυτα πολιτικό “Refuse/ Resist” με τα ανάλογα βίντεο να παίζουν πίσω από το συγκρότημα. Εκεί ακριβώς χρειαζόταν ένας Cavalera για να ξεσηκώσει αλλά οκ, ας μη γυρίσουμε πάλι πίσω σε ιστορίες 30 χρόνων.

Το φινάλε ήρθε με το κομμάτι που έχει γίνει σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος. Το “Roots Bloody Roots” αποτύπωσε, αποτυπώνει και θα αποτυπώνει όσα χρόνια και αν περάσουν αυτό που ήταν πάντα οι Sepultura. Μία βραζιλιάνικη μέταλ μπάντα με μεγάλο σεβασμό στις βραζιλιάνικες ρίζες και την παράδοση. Θα μας λείψουν!

Megadeth: Μustaine, εσύ, σούπερ σταρ

Λίγο μετά τις 21:45 οι Megadeth κατέλαβαν τη σκηνή για το τελευταίο εν Ελλάδι show τους. O απόλυτος ηγέτης αυτού του συγκροτήματος, ο Dave Mustaine (μύθος για το παγκόσμιο heavy metal) άρχισε μάλλον υποτονικά. Η φωνή του στο “Tipping Point” μόλις που ακουγόταν. Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι και ο εν λόγω έχει περάσει και από ένα καρκίνο στον λάρυγγα.

Εντάξει, δεν παρακολουθεί κανείς τους Megadeth για το εύρος της φωνής του Mustaine αλλά και πάλι τόσο πολύ;

Τελικά αυτός ο απίστευτος τύπος μάς διέψευσε. Χρειαζόταν απλά να ζεσταθεί. Και όταν ζεστάθηκε, του έδωσε και κατάλαβε πάντα με το δικό του χαρακτηριστικό στιλ, αυτή τη “μη φωνή” που χαρακτηρίζει όλα τα τραγούδια των Megadeth εδώ και τέσσερις δεκαετίες.

Hδη από το εκρηκτικό “Hangar 18” o λεγάμενος ανέβασε στροφές και με την υπόλοιπη μπάντα να δουλεύει ρολόι οι ρυθμίσεις επανήλθαν σε εργοστασιακά επίπεδα. Επίπεδα δηλαδή που λίγα συγκροτήματα στον κόσμο μπορούν να φτάσουν.

O Mustaine αποθεώθηκε από το κοινό ακόμα και με… ελληνικά συνθήματα. “Τελεία και παύλα, Mustaine είσαι κ…λα” φωνάξαν οι φανατικοί του φίλοι και αυτός, αν και δεν μιλά φυσικά Ελληνικά, το νόημα το έπιασε. “Ελπίζω να λέτε κάτι cool αυτήν την ώρα” τόνισε από το μικρόφωνο.

Από το set list δεν θα μπορούσε να λείψει και μία…εσάνζ Metallica, άλλωστε ο Mustaine ήταν βασικό στέλεχος της μπάντας πριν αποχωρήσει στα early 80s. Το βασικό riff του Ride the Lightning του ανήκει και φρόντισε να μας το θυμίσει σε μία έξοχη εκτέλεση. Είναι οι ίδιοι οι Metallica που έχουν αναγνωρίσει ότι ο Mustaine έπαιξε σοβαρό ρόλο στην περαιτέρω εξέλιξή τους.

Το τέλος το ψυχανεμιζόμασταν. Αφού στο “Tornado od Souls” άφησε το κοινό να τραγουδήσει το ρεφρέν, ο Mustaine πήρε τη…ρεβάνς αρχικά στο Peace Sells”, εν συνεχεία στο κλασικό και ξεσηκωτικό “Sympony of Destruction” (τι κομμάτι και αυτό) και εν τέλει στο “Holy Wars… The Punishment Due” το οποίο παραμένει μία από τις κορυφαίες μέταλ δημιουργίες όλων των εποχών, ιδιαίτερα απαιτητική, κυρίως για τους κιθαρίστες. Και εδώ ο ηγέτης της μπάντας μαζί με τον Teemu Mantysaari έκαναν πολύ καλή δουλειά.

Ο Mustaine εν συνεχεία μοίρασε για τελευταία φορά τις πένες τους στο αθηναϊκό κοινό το οποίο ευχαρίστησε με όλη του την ψυχή. Και ναι, ήταν ελαφρώς συγκινημένος κάτω από μουσκεμένο άσπρο πουκάμισό του.