Λάικ – ντισλάικ: Από την ακρίδα της Θάλειας Ματίκα στην κόκκινη κάρτα του Τραμπ

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Μία παγωμένη Εδέμ, ένα σπασμένο τζάμι και Μουντιάλ για τη Μία Κόλλια

“FROZEN EDEN” by Celia Kritharioti – “Παγωμένη Εδέμ” από τη Σίλια Κριθαριώτη
Μετά από πάρα πολλά χρόνια που η Ελληνίδα σχεδιάστρια παρουσιάζει σόου στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του επίσημου προγράμματος της Εβδομάδας Μόδας αλλά παράλληλα μα αυτό, κατάφερε πια να είναι κάνει επιδείξεις ως Membre Invité της Fédération de la Haute Couture et de la Mode. Αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση διότι για να σε δεχθούν ως προσκεκλημένο μέλος στη μεγαλύτερη ομοσπονδία μόδας του κόσμου πρέπει να τηρούνται δεκάδες προϋποθέσεις και να περάσεις πολλά πολλά τεστ. Η Σίλια, μεθοδικά και σταθερά, επέμεινε και τα κατάφερε!

Το γεγονός, δε, πως εχθές ήταν εκεί η JLO στην πρώτη σειρά δεν αποδεικνύει μόνο την απήχηση που έχει πια, αλλά την κατέστησε και παγκοσμίως γνωστή αφού δεν υπάρχει διαδικτυακό, τηλεοπτικό και έντυπο μέσον στη γη που δεν θα αναπαράγει τις φωτογραφίες από την παρουσία της εκεί (μεταξύ μας, ΕΚΘΑΜΒΩΤΙΚΗ!). Επί της ουσίας τώρα, παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα κριτικής από το γαλλικό Gala που ανέβηκε αμέσως μετά την επίδειξη: “Sur une neige féerique installée dans les salons de l’Hôtel d’Évreux, Celia Kritharioti a transformé son défilé en véritable rêve hivernal. Les silhouettes, entre robes sculpturales, matières précieuses et détails brodés, composent un vestiaire couture où se rencontrent romantisme, glamour et savoir-faire artisanal, fidèle à l’univers enchanteur de la maison”.

Και μεταφράζω: “Πάνω σε ένα νεραϊδένιο χιόνι που είχε στρωθεί στα σαλόνια του Hôtel d’Évreux, η Celia Kritharioti μετέτρεψε το ντεφιλέ της σε ένα αληθινό χειμωνιάτικο όνειρο. Οι σιλουέτες, ανάμεσα σε φορέματα-γλυπτά, πολύτιμες ύλες και κεντημένες λεπτομέρειες, συνθέτουν μια couture γκαρνταρόμπα όπου συναντιούνται ο ρομαντισμός, η λάμψη και η τεχνική δεξιοτεχνία της χειροτεχνίας, πιστή στο μαγευτικό σύμπαν του οίκου”.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο. Η Σίλια κάνει ακριβώς αυτό: μετατρέπει τη γνώση της ραπτικής σε υψηλή τέχνη, τονίζοντας τη γυναικεία σιλουέτα και προσφέροντας δημιουργίες που ανυψώνουν τα ρούχα και τη γυναίκα που τα τιμά. Και για όσους μπορεί να πουν για κάποια κομμάτια ότι “δεν φοριούνται”, να σημειώσουμε ότι για αυτό είναι η μόδα και η τέχνη: για να ξεπερνάει τον εαυτό της, για να μας προσκαλεί στην τρέλα και εμείς να την απολαμβάνουμε.

Mας έσπασαν το παράθυρο του αυτοκινήτου και έπρεπε να πάω να το αντικαταστήσω. Εντυπωσιάστηκα πολύ με το εσωτερικό της πόρτας και το φωτογράφισα, αλλά και με τον επαγγελματισμό του νεαρού που έκανε την αλλαγή. Ο Οδυσσέας ήταν ευγενικός, προσεκτικός και φαινόταν πως ξέρει καλά τη δουλειά. Πέρασα καλύτερα από ό,τι περίμενα καθώς είδα κάτι που δεν είχα δει ποτέ, ξεχνώντας τα νεύρα για το σπάσιμο.

Πάντα, σε όλα τα Μουντιάλ και παρότι υποστηρίζω σταθερά Ιταλία και Αργεντινή, τρελαίνομαι με ανατροπές και outsider. Να αυτό έχω πάθει με τους Νορβηγούς φέτος. Και χαίρομαι τόσο πολύ που χαίρονται και αυτοί σαν μικρά παιδιά και απολαμβάνω τον τρόπο που αντιδρούν. Μόνο ο αθλητισμός τέτοιες συγκινήσεις!

Ακρίδες και Βατράχια επί σκηνής, Rivolvair, Καραμπέτη στη Μήδεια, Όμηρος και Villagers of Ioannina City για τη Γεωργία Οικονόμου

Μου έφτιαξε το κέφι το περιστατικό με την ακρίδα που έπεσε στο στήθος της Θάλειας Ματίκα στο Κιλκίς κατά τη διάρκεια της παράστασης “Θέλω να σου Κρατάω το Χέρι”. Η ηθοποιός τρόμαξε και ταράχτηκε (απόλυτα λογικό, εγώ στη θέση της θα είχα φύγει και από τη σκηνή) και το έδειξε και τότε ο Τάσος Ιορδανίδης πήρε την κατάσταση στα χέρια του και με τρομερό χιούμορ προσπάθησε να εντάξει την ακρίδα στην παράσταση.

“Γίναμε ρεζίλι στην Κεντρική Μακεδονία” είπε χαρακτηριστικά γελώντας, ενώ το κοινό είχε πραγματικά λυθεί στα γέλια. Μήπως το δίδυμο Ματίκα- Ιορδανίδη πρέπει να  σκεφτεί σοβαρά να κάνει μία κωμωδία;

Το βράδυ της Πέμπτης στη συναυλία του Χριστόφορου Κροκίδη στη Νίκαια, οι Rivolvair ανέβηκαν στη σκηνή και την ανατίναξαν. Νέα, όμορφα παιδιά, με εμφανές στυλ και άνεση, ο Λευτέρης Χρυσοβιτσάνος, η Ζωή Ντόμπρου, ο Λευτέρης Υετίων, ο Ανδρέας Στρατηγάκης και ο Κωνσταντίνος Πεντεσπίτης έστησαν ένα μικρό ροκ πάρτι. Με set που πήγαινε από Led Zeppelin και Guns N’ Roses μέχρι Pink Floyd το «νέο αίμα» της ελληνικής ροκ έκανε τους παλιούς να χαμογελάσουν συνενοχικά.

To Μέγαρο Μουσικής Αθηνών επιστρέφει στη Μεσσήνη και η Καμεράτα θα παρουσιάσει την όπερα «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, ένα από τα πιο διαχρονικά και συγκινητικά έργα του λυρικού ρεπερτορίου. Στους ρόλους του έργου εμφανίζονται οι Teresa Iervolino, Μαρία Κοσοβίτσα και Μαριλένα Στριφτόμπολα, ενώ συμμετέχει η Χορωδία Δωματίου Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Αγαθάγγελου Γεωργακάτου.
Το λάικ πάει στα βατραχάκια ου κατοικοεδρεύουν εκεί και είναι μάλιστα και έξτρα φιλότεχνα. Πέρσι δεκάδες βάτραχοι εκστασιασμένοι από τις μουσικές τραγουδούσαν και συνόδευαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο τους λυρικούς τραγουδιστές ειδικά στα κρεσέντο τους. Ελπίζω να είναι και φέτος…

Τι σπουδαία ηθοποιός είναι η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Στη «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, δεν ερμήνευσε απλώς έναν ρόλο, κουβάλησε πάνω στη σκηνή όλο το βάρος μιας τραγωδίας που παραμένει τρομακτικά επίκαιρη. Σε μια κατάμεστη βραδιά στο Θέατρο Βράχων, η ποιητική ματιά του Μιλιβόγεβιτς, η ατμόσφαιρα, η μουσική και οι εξαιρετικές ερμηνείες της Ρένης Πιττακή και του Λάζαρου Γεωργακόπουλου και ολόκληρου του θιάσου δημιούργησαν μια παράσταση που δεν επιδιώκει απλώς να αφηγηθεί τον μύθο, αλλά να αναμετρηθεί με το σκοτάδι και τις αντιφάσεις του ανθρώπου.

Πόσο ωραίο είναι που ο Όμηρος ξαναμπήκε στην κουβέντα — και μάλιστα όχι ως «υποχρεωτική ύλη», αλλά ως ζωντανή ιστορία που αφορά το σήμερα. Η «Οδύσσεια» ξαναγίνεται trend, με αφορμή τη νέα κινηματογραφική ματιά του Κρίστοφερ Νόλαν, υπενθυμίζοντάς μας κάτι που μάλλον ξεχνάμε συχνά: οι μεγάλοι μύθοι δεν παλιώνουν ποτέ, απλώς περιμένουν τον σωστό τρόπο για να επιστρέψουν.

Γιατί τελικά ο Όμηρος είχε ήδη μέσα του όλα όσα συζητάμε σήμερα: ταξίδια, ταυτότητα, απώλεια, εξουσία, επιβίωση, την ανάγκη του ανθρώπου να βρει τον δρόμο του πίσω στο «σπίτι». Χιλιάδες χρόνια μετά, ο Οδυσσέας συνεχίζει να κάνει αυτό που έκανε πάντα — να ταξιδεύει από γενιά σε γενιά.
Και αν ένα έργο του 8ου αιώνα π.Χ. μπορεί να γίνεται ξανά viral, μάλλον κάτι έκανε πολύ σωστά ο Όμηρος.

Οι Villagers of Ioannina City δεν επιστρέφουν απλώς με ένα νέο τραγούδι, ανοίγουν μια νέα πόρτα σε έναν κόσμο όπου το heavy rock συναντά την ψυχεδέλεια, την παράδοση και την ανάγκη για ελευθερία. Το «Ghosts In The Sky» είναι ένας υπνωτικός, τελετουργικός ύμνος αντίστασης, με τις κιθάρες να υψώνονται σαν κύματα και τα folk στοιχεία να κουβαλούν μνήμες και ρίζες. Ένα πρώτο δείγμα ενός άλμπουμ που υπόσχεται να είναι κάτι περισσότερο από μουσική: μια δήλωση.

 

Καλοκαιράκι και ένας Ιταλός που μάζεψε 250.000 ανθρώπους σε μια συναυλία ΜΕ εισιτήριο, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, μόνο τις διακοπές έχουμε στο μυαλό μας, τα μπάνια και τα παγωτά και τις γρανίτες. Η Finos Film μας θύμισε ότι ωραία θα ήταν να έχουμε και ένα κότερο να πάμε μια βόλτα.

Ξεναγηθήκαμε στο Μουσείο Μπενάκη για το Athens Photo Festival 2026 και θα μπορούσαμε να φύγουμε δύο ημέρες μετά. Εβδομήντα καλλιτέχνες από 34 χώρες, φωτογραφίες, εγκαταστάσεις, προβολές και αρχειακό υλικό απλώνονται σε κάθε χώρο του μουσείου, μέσα από μια υποδειγματική επιμέλεια του Μανώλη Μωρεσόπουλου που σε κάνει να επιβραδύνεις το βήμα και να επιστρέφεις ξανά στα έργα. Μια διοργάνωση που επιβεβαιώνει ότι η Αθήνα έχει τη θέση της στον χάρτη της διεθνούς φωτογραφικής σκηνής. 

Το εντυπωσιακό έργο The Last Safe Abortion της Carmen Winant είναι μια τεράστια φωτογραφική εγκατάσταση που φωτίζει την αθέατη καθημερινότητα των κλινικών άμβλωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το έργο αποτελείται από μια πυκνή σύνθεση εκατοντάδων μικρών φωτογραφιών, τοποθετημένων σαν οπτικό αρχείο πάνω στον τοίχο. Ο θεατής πρέπει να πλησιάσει για να διακρίνει τις λεπτομέρειες. Αντί για δραματικές ή σοκαριστικές σκηνές, βλέπουμε στιγμές της καθημερινότητας μέσα στις κλινικές: γυναίκες που μιλούν στο τηλέφωνο, προσωπικό που προετοιμάζει ιατρικό εξοπλισμό, εκπαιδεύσεις, συναντήσεις, χειρονομίες φροντίδας και στιγμές συντροφικότητας. 

Like στον Αργεντινό σπίκερ που μας έφτιαξε τη διάθεση όταν έχασε τη… μπάλα από τη χαρά του. Περιέγραφε τον αγώνα με την Αίγυπτο και, τη στιγμή της ισοφάρισης του Λιονέλ Μέσι, έγινε έξαλλος από χαρά. Πίσω του, ο Κάρλος Τέβες και ο Σέρχιο Αγουέρο πετάχτηκαν όρθιοι και αγκαλιάστηκαν σαν να βρίσκονταν ξανά στον αγωνιστικό χώρο. Τέτοιες μεταδόσεις θυμίζουν ότι ο αθλητισμός είναι πάνω απ’ όλα συναίσθημα και πως ο ενθουσιασμός είναι μεταδοτικός.

Τι έγινε με τον Ιταλό τραγουδοποιό Ultimo (Νικολό Μορόνι), ο οποίος στις 4 Ιουλίου 2026 έδωσε τη συναυλία «La Favola Per Sempre» στην περιοχή Tor Vergata της Ρώμης με 250.000 κόσμο; Τρελό! Τα ιταλικά μέσα κάνουν λόγο για μια βραδιά που πέρασε στην ιστορία της ζωντανής μουσικής. Η σκηνή ήταν 140 μέτρα, η διοργάνωση κάλυψε 15 εκτάρια, τα έσοδα από τα εισιτήρια υπολογίζονται κοντά στα 16 εκατ. ευρώ, ενώ ο συνολικός οικονομικός αντίκτυπος για τη Ρώμη εκτιμάται ότι ξεπέρασε τα 90 εκατ. ευρώ. Ο 30χρονος Ultimo έφτασε στον χώρο της συναυλίας με ελικόπτερο(!).

Τι ωραία είναι η νέα καμπάνια των Greenpeace, WWF Ελλάς και Vouliwatch στο μετρό… μάς καλεί να στρέψουμε το βλέμμα στη ζωή που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μέσα στην καθημερινότητά μας, σπάνια σκεφτόμαστε τα θαλάσσια ζώα και τα οικοσυστήματα που τα φιλοξενούν, παρότι οι επιλογές μας επηρεάζουν άμεσα το περιβάλλον τους. Η σκέψη αυτή συνοψίζεται στα λόγια της Jane Goodall: «Δεν μπορείς να περάσεις ούτε μία μέρα χωρίς να επηρεάσεις τον κόσμο γύρω σου. Ό,τι κάνεις έχει αντίκτυπο, και πρέπει να αποφασίσεις τι είδους αντίκτυπο θέλεις να έχεις». Ρίξε μια ματιά στο https://weseayou.gr

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Κόκκινη κάρτα, ένας φαρσέρ και ένας καθρέφτης για τη Μία Κόλλια

Εντάξει, τώρα αυτό με την παρέμβαση του Τραμπ στη FIFA για την κόκκινη κάρτα, πραγματικά δεν υπάρχει! Θα μου πεις αυτό με μάρανε μετά τα όσα έχει πει και κάνει; Οχι βέβαια ότι είναι σοβαρό όπως ένας πόλεμος, αλλά ειλικρινά με εξέπληξε τρομερά. Και το “τρομερά” το εννοώ κυριολεκτικά: με τρόμο!

“Aφού είσαι διαβασμένη ρε, τι με αφήνεις και μιλάω; Τι θες παραπάνω;”, μου λέει μόλις ο θρασύτατος απατεώνας της τηλεφωνικής φάρσας. Εντάξει, μιλάμε πια για πανελλαδικό και πολύ σοβαρό φαινόμενο. Δεν ξέρω ποιος είναι ο τρόπος να λυθεί, αλλά πρέπει να βρεθεί.

Πάνω στο ίδιο θέμα – του σπασίματος του παραθύρου – να πω πως μας έσπασαν και τον καθρέφτη του οδηγού. Η εταιρεία leasing την οποία χρυσοπληρώνω, μου απάντησε πως το πρώτο ραντεβού σε οποιοδήποτε συνεργείο της για επισκευή ήταν μετά από ενάμιση μήνα. Στην ερώτησή μου “Και ενάμιση μήνα δεν θα έχω κανονικό καθρέφτη;” μου απάντησαν ότι λυπούνται αλλά δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Μπορώ όμως εγώ: μόλις λήξει το Leasing (που λήγει τον Οκτώβριο ευτυχώς) να μην ξανακάνω leasing αλλά να βάλω δόσεις για αγορά. Και να τους δυσφημίζω παντού.

Κίνηση, ανοιχτά θέατρα και εκεχειρία τέλος για τη Γεωργία Οικονόμου

Αυτό που δεν ΑΝΤΕΧΩ καθόλου είναι η κίνηση στην Εθνική Οδό τα Σαββατοκύριακα. Βγάζω ακόμη και αλγορίθμους προκειμένου να αποφασίσω τι ώρα θα φύγω για να μην ταλαιπωρηθώ και πάλι τζίφος.

Ανοιχτά θέατρα, έναστρος ουρανός και απορώ με το κοινό που δεν μπορεί να αντέξει χωρίς τσιγάρο, ποτό και πατατάκια.  Δεν πάμε καθόλου καλα έτσι; Δίνει ο άλλος την ψυχή του επί σκηνής και ο θεατής τρωγοπίνει καπνίζοντας. Αμ το άλλο με τα κινητά; Όλο βλεφαριάζει τα μηνύματά του και σκρολάρει στα social media και στο τσακίρ κέφι τραβάει και αποσπάσματα από την παράσταση. Στους Πέρσες του Χρήστου Θεοδωρίδη στην Επίδαυρο το κακό παράγινε πραγματικά.

Ο αμερικανικός στρατός ξαναχτυπά στο Ιράν κι ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοινώνει ότι η «προσωρινή συμφωνία» τελείωσε, με την ελαφρότητα που άλλοι ακυρώνουν brunch. Η εκεχειρία μεταφράζεται σε λογιστική πυραύλων, ο πόλεμος σε τηλεοπτικό format, κι ένας πρόεδρος σβήνει και ανάβει μέτωπα σαν να παίζει με διακόπτες. Κι εμείς, θεατές σε live μετάδοση, καλούμαστε να συνηθίσουμε ότι η σφαγή είναι απλώς άλλη μια είδηση στην ροή.

Στο λάθος σημείο, κόκκινη κάρτα και λαγοκέφαλοι για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Η φωτό κόλαφος. Να βρεθείς στο τελείως λάθος σημείο την απόλυτα λάθος στιγμή. Ενα παγωμένο βλέμμα στο κέντρο, ενώ μέλη της ακροδεξιάς, λευκής εθνικιστικής οργάνωσης Patriot Front ταξιδεύουν με συρμό του μετρό στην Ουάσινγκτον, ανήμερα της 250ής επετείου από την ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 4 Ιουλίου 2026.

 

Dislike στην ιστορία με την κόκκινη κάρτα του Φολαρίν Μπάλογκαν, γιατί εδώ το πράγμα ξεφεύγει από το ποδόσφαιρο και γίνεται κανονικό μάθημα εξουσίας. Ο παίκτης των ΗΠΑ αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα, ο Τραμπ πήρε τηλέφωνο τον Ινφαντίνο, η ποινή ανεστάλη. Δηλαδή τώρα ούτε η κόκκινη κάρτα είναι κόκκινη, άμα σηκώσει το τηλέφωνο ο σωστός άνθρωπος; Κι αν αύριο δεν αρέσει σε κάποιον ένα πέναλτι, ένα οφσάιντ, ένα αποτέλεσμα, τι θα γίνει; Θα περιμένουμε την επόμενη κλήση από το Οβάλ Γραφείο;

Πανικοβλημένοι λουόμενοι έχουν μετατρέψει κάθε σκιά στη θάλασσα σε… λαγοκέφαλο. Ξαφνικά όποιος δει ένα ψάρι ή κάτι να σαλεύει στο νερό αρχίζει να φωνάζει «βοήθεια, λαγοκέφαλος!». Ναι, οι λαγοκέφαλοι έχουν αυξηθεί και χρειάζεται προσοχή. Ο πανικός, όμως, δεν βοηθά κανέναν. Η θάλασσα εξακολουθεί να είναι γεμάτη με δεκάδες άλλα είδη ψαριών (και πλαστικών δυστυχώς) που δεν έχουν καμία σχέση με τον λαγοκέφαλο.