Δικαστική απόφαση βάζει “φρένο” σε Airbnb στις πολυκατοικίες
Διαβάζεται σε 3'
Νέα δεδομένα για το καθεστώς των βραχυχρόνιων μισθώσεων τύπου Airbnb φέρνει μία σημαντική δικαστική απόφαση.
- 17 Ιουλίου 2026 06:10
Σε μία απόφαση που περιορίζει τη χρήση των Airbnb σε πολυκατοικίες, καταλήγοντας πως η βραχυχρόνια μίσθωση επηρεάζει “την εύρυθμη λειτουργία της οικοδομής”, προχώρησε το Μονομελές Πρωτοδικείου της Αθήνας.
Η υπ’ αριθμ. 2937/2026 απόφαση υποχρεώνει εταιρεία – ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος, το οποίο εκμεταλλεύεται μέσω βραχυχρόνιας μίσθωσης, να παύσει και να μην επαναλάβει στο μέλλον την επαγγελματική χρήση του διαμερίσματος και να περιοριστεί στη χρήση αυτού ως κατοικία.
Σε περίπτωση που δεν υλοποιήσει την απόφαση αυτή, θα της επιβάλλεται χρηματική ποινή 1.000 ευρώ για κάθε παραβίαση.
Σύμφωνα με τη δικαστική κρίση, η λειτουργία του διαμερίσματος ως Airbnb “έχει διαταράξει την ησυχία και την καθημερινή γαλήνη των συνιδιοκτητών και εν τέλει την εύρυθμη λειτουργία της οικοδομής”.
Το σκεπτικό της απόφασης
Το δικαστήριο αναφέρεται στον κανονισμό της Πολυκατοικίας, με βάση τον οποίο απαγορευόταν η χρήση του διαμερίσματος για κάθε άλλο λόγο, πλην ως κατοικία, συμπεριλαμβανομένης και της χρήσης των διαμερισμάτων ως ξενοδοχείου ή τύπου ξενοδοχείου ή προς παροχή υπηρεσιών που προκαλούν συρροή μεγάλου αριθμού επισκεπτών ή ασυνήθη θόρυβο.
Σύμφωνα με το δικαστικό σκεπτικό, το διαμέρισμα διαφημίστηκε μέσω πλατφόρμας βραχυχρόνιων μισθώσεων, ενώ προέκυψε ότι οι επισκέπτες είναι συνήθως αλλοδαποί που κάνουν χρήση του διαμερίσματος για λίγες ημέρες, κυρίως για λόγους παραθερισμού.
Έτσι καταλήγει: «Πιθανολογείται ότι οχλαγωγούν εντός του διαμερίσματος, αλλά και στους κοινόχρηστους χώρους του οικοδομής, τόσο κατά την εγκατάσταση και αποχώρησή τους με τη μεταφορά του ατομικού εξοπλισμού τους, αλλά και κατά την προσαρμογή του καταλύματος στις δικές του εναλλασσόμενες κάθε φορά ανάγκες (μετατόπιση επίπλων, χρήση εγκαταστάσεων), όπως επίσης και κατά την χρήση του κοινόχρηστου κήπου, όπως κατέθεσε χαρακτηριστικά ο ένοικος μάρτυρας της αιτούσας».
Έτσι, απορρίπτει τους ισχυρισμούς της εταιρείας που εκμεταλλευόταν το διαμέρισμα, σύμφωνα με τους οποίους οι επισκέπτες ενημερώνονταν «περί της υποχρέωσης τήρησης των ωρών κοινής ησυχίας και μη εκτέλεσης συγκεντρώσεων επί σκοπώ διασκέδασης».
Σημειώνεται πως, η συγκεκριμένη απόφαση έρχεται σε μια περίοδο που το φαινόμενο των «διαμερισμάτων – ξενοδοχείων» έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, αλλά και λίγο πριν από τη ριζική αναμόρφωση του νομικού πλαισίου για τις ιδιοκτησίες, το οποίο παραμένει στάσιμο από το 1929.
