Με μαλλιά, γυαλιά και “μαγκιά” γίνεσαι αρχηγός;

Το 2016 ο Άδωνις Γεωργιάδης ήταν υποψήφιος για την αρχηγία της ΝΔ. Κάποιοι από τους παραδοσιακούς δεξιούς έβγαλαν φλύκταινες.

Πώς γίνεται ένας «μουσαφίρης» να θέλει να πάρει το κόμμα (τους); Πριν από μερικά χρόνια ο υποψήφιος το 2016 αρχηγός έσουρνε τα μύρια όσα στη ΝΔ και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλά το 2016, αφού ο ίδιος «έκανε το κομμάτι του» με την υποψηφιότητα για την αρχηγία, πήγε με τον Μητσοτάκη και συνέβαλε- κι αυτός- στη νίκη του. Δεν μπορεί παρά να του το χρωστάει, γι’ αυτό και του επιτρέπει τις κατά καιρούς προκλητικές ενέργειες. Εδώ που τα λέμε πού θα βρει καλύτερο δεξί εξτρέμ (ή μπακ, ανάλογα με τη στιγμή) από τον πολύπλαγκτο Άδωνη;

Έκτοτε ο περί ου ο λόγος δρα σε πολλά ταμπλό. Έτσι ώστε να μην είναι εύκολο να ανιχνευθεί ο(τελικός του) στόχος. Μπορεί να είναι ο πλέον αγαθός: η νέα νίκη της ΝΔ και η νέα πρωθυπουργία Μητσοτάκη. Αν έλθει, θα μπορεί να υπονοεί «εγώ τον έβγαλα».

Επειδή, όμως, ο Άδωνις δεν είναι αφελής, δεν μπορεί παρά να βλέπει-και να συνυπολογίζει- και το άλλο ενδεχόμενο. Δηλαδή, το εκλογικό σώμα να μη θέλει άλλο Μητσοτάκη, το βράδυ των εκλογών να έχουμε αποτελέσματα ανάλογα με το 2012, ο Μητσοτάκης να μη βρίσκει συνεταίρο και στη ΝΔ να υποχρεωθούν να αναζητήσουν άλλον αρχηγό, που θα είναι ευκολότερο να συνεταιρισθεί με το ΠΑΣΟΚ ή τον Βελόπουλο.

Επειδή αυτό το ενδεχόμενο είναι ορατό και ο Άδωνις δεν γίνεται να μην το βλέπει, μπορεί όσα κάνει να τα κάνει με το βλέμμα στην επομένη των εκλογών. Άλλωστε, γιατί να πιστεύει ότι ο Δένδιας ή ο Πιερακάκης(θα) είναι καλύτεροι αρχηγοί από τον ίδιο;

Αυτός εκφράζει την (υπερ)δεξιά πτέρυγα της ΝΔ, η οποία μάλλον είναι και η πιο συμπαγής και ισχυρή παρά τα κατά καιρούς φληναφήματα περί «κεντρώων» και «φιλελευθέρων». Και μπορεί να την εκφράσει καλύτερα, για παράδειγμα, από τον Βορίδη. Ο οποίος έχει αμαρτωλό παρελθόν(χουντικές καταβολές), ενώ ο Άδωνις μόνο ένα ψιλονταραβέρι με τον Παττακό, πταισματικού τύπου.

Το ερώτημα είναι αν ο τρόπος που (αυτο)πλασάρεται εσχάτως ο Άδωνις δημοσίως ευνοεί τις αρχηγικές επιδιώξεις του. Για παράδειγμα, τα μαλλιά του (εμφύτευση), τα γυαλιά του (που καταγράφουν τους συνομιλητές του) και η εν γένει «μάγκικη» εμφάνιση και συμπεριφορά του προσθέτουν οπαδούς ή του αφαιρούν;

Η απάντηση σε ουδέτερο χρόνο δεν είναι εύκολη. Όμως, αν το να πολιτεύεσαι με βάση το λάιφ στάιλ αρκεί όσο είσαι υπουργός, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ευνοεί και τις περαιτέρω φιλοδοξίες. Εκτός αν τον έχει πείσει ο εσχάτως συμπαίκτης του στο τένις Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος έτσι (με την εμφάνιση, τα αγγλικά του, τα προσωπικά του και τη «μαγκιά» του) κατάφερε να γίνει αρχηγός και δη σε αριστερό κόμμα. Βέβαια η συνέχεια δεν ήταν καλή για το συμπαίκτη του, αλλά δεν ξέρουμε πώς το βλέπει ο Άδωνις μέσα από τα νέα «αρτιφίσιαλ» γυαλιά του.

Μπορεί και να συμβαίνει -ή έτσι να νομίζει- αυτό που έχει πει ο Νικολό Μακιαβέλι: «Ο απλοϊκός λαός πάντα παρασύρεται από την εξωτερική εμφάνιση και ο κόσμος αποτελείται κυρίως από απλοϊκούς»…