Καλές οι παροχές, αλλά δεν ακούσαμε το πιο σημαντικό

Το πολιτικό ερώτημα που προκύπτει μετά την ομιλία Μητσοτάκη δεν είναι καινούργιο. Αλλά μπαίνει πάντα στο τραπέζι. Αρκούν οι παροχές για να κερδίσεις εκλογές; Μπορεί να βοηθάνε, αλλά δεν σου λύνουν το πρόβλημα. Διότι ο πολίτης πάει στην κάλπη συντροφιά με τις προσδοκίες του. Περισσότερο αγοράζει υποσχέσεις και λιγότερο προσφέρει ανταμοιβή δια της ψήφου του.

Αλλά μέχρι τότε υπάρχει δρόμος. Και οι επόμενες δημοσκοπήσεις θα μας δώσουν το αποτύπωμα των παροχών στο πολιτικό ακροατήριο. Ναι, ασφαλώς και το περιεχόμενο των μέτρων αρμόζει στην προεκλογική περίοδο. Είναι, ίσως, το μεγαλύτερο πακέτο παροχών που έχει μοιραστεί από το βήμα της ΔΕΘ. Ομως σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκε από την αύξηση φορολογικών εισπράξεων λόγω της ακρίβειας. Κατά κάποιο τρόπο είναι σαν να επιστρέφεται στους πολίτες ένα ποσοστό όσων έχασαν στα σούπερ μάρκετ. 

Η κυβέρνηση στοχεύει σε ακροατήρια όπου έχει υποστεί τις μεγαλύτερες δημοσκοπικές απώλειες: ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες, δημόσιοι υπάλληλοι. Και πράγματι, αν τα βάλουμε στο τραπέζι και τα μετρήσουμε, τα μέτρα είναι σημαντικά ως προς τον όγκο και το εύρος τους. Είναι μάλιστα εξαιρετικά ενδιαφέρον το μέτρο με τον κουμπαρά για τους νέους -όσα αποταμιεύουν οι γονείς (μέχρι 1.200 ευρώ ετησίως), αλλά τόσα θα προσθέτει και το κράτος. Καλό μέτρο.

Ηταν, λοιπόν, μία προεκλογική ομιλία συνοδευομένη από σημαντικές παροχές που δύσκολα θα αμφισβητηθούν, ως λειψές, από την αντιπολίτευση. Διότι, εν προκειμένω, ο Μητσοτάκης αξιοποίησε και κάτι που μόνο οι κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν. Η αντιπολίτευση μοιράζει υποσχέσεις. Η κυβέρνηση, όμως, εμφανίζεται με τα λεφτά στο χέρι, σαν βεντάλια.

Η ομιλία τα είχε όλα. Εκτός από κάτι ουσιαστικό. Δεν υπήρχε λέξη για την ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Ο Πρωθυπουργός χρησιμοποίησε, ως παράδειγμα για τις φοροελαφρύνσεις, ένα κατάστημα εστίασης. Λογικό. Τι πιο χαρακτηριστικό; Το παραγωγικό μοντέλο της χώρας παραμένει εστιασμένο σε δραστηριότητες που δεν παράγουν υψηλή προστιθέμενη αξία και, κατά συνέπεια, διατηρούν τους μισθούς χαμηλά. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να αυξάνεται ο κατώτατος μισθός με πολιτική απόφαση. Είναι να αυξάνεται ο μισθός δια της παραγωγικότητας και της προστιθέμενης αξίας που παράγει η χώρα.

Αυτό το στοιχείο απουσίαζε από την πρωθυπουργική ομιλία. Δεν ακούσαμε κάτι για αναθεώρηση του παραγωγικού μοντέλου. Ούτε για επενδύσεις στην έρευνα και στην καινοτομία. Η συζήτηση επιμένει να περιστρέφεται γύρω από τα ταμείο και τα χρήματα που θα πέσουν στις τσέπες μας. Ακούσαμε πώς θα μοιραστούν τα λεφτά που υπάρχουν. Δεν ακούσαμε πώς η χώρα θα παράγει περισσότερα. Και αυτή είναι μία υπόσχεση που, παραδόξως, κανείς δεν βιάζεται να μας πουλήσει. Να βγει η χρονιά, να γίνουν οι εκλογές και έχει ο Θεός.