Σμπαράλια δεξιά κι αριστερά, επιπλέει ο Μητσοτάκης…

Για να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή πρέπει να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, να το θέλει το εκλογικό σώμα. Και, δεύτερον, να υπάρχει ένα κόμμα που το ίδιο εκλογικό σώμα να το βλέπει ως εναλλακτική λύση, για να του αναθέσει τη διακυβέρνηση.

Η πρώτη προϋπόθεση συντρέχει, η δεύτερη όχι. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, περί το 70%, απαντά στις έρευνες ότι δεν θέλει να συνεχίσει η σημερινή κυβέρνηση και προτιμά κάποια άλλη. Ταυτόχρονα, όμως, στις ίδιες μετρήσεις δεν «χρίζει» κάποιο άλλο κόμμα επικίνδυνο αντίπαλο της ΝΔ, με αποτέλεσμα να προκύπτει ένας προεκλογικός γρίφος χωρίς απάντηση: ποιος θα κυβερνήσει την επομένη των εκλογών;

Γιατί συμβαίνει αυτό; Για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι η κυβερνητική ικανότητα της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει εξαντληθεί. Η αυτοδυναμία του 2019 και του 2023 είναι πλέον ανάμνηση. Το λέει και το εκλογικό σώμα. Το είπε πρώτα με το 28% των ευρωεκλογών. Και το πιστοποιεί έκτοτε δημοσκοπικά, φέρνοντας τον Μητσοτάκη σε θέση κυνηγού αυτού του 28%. Και αυτό συμβαίνει διότι το δεξιό μέτωπο, που τον οδήγησε δυο φορές στην αυτοδυναμία, έχει αδυνατίσει πολύ: Ο Βελόπουλος φλερτάρει με το διψήφιο ποσοστό(από το σχεδόν 5% των προηγούμενων εκλογών) και δεν έχει μετρηθεί ακόμη η απειλή Σαμαρά.

Δεύτερον, διότι κυβερνητική λύση από τα αριστερά της ΝΔ δεν διαφαίνεται τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Η ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα έκανε μεν καλό «μπάσιμο» αμέσως μετά την ίδρυσή της, αλλά η δεύτερη θέση- και μάλιστα με ικανή απόσταση από τη ΝΔ- δεν επιτρέπει αισιοδοξία για αλλαγή των συσχετισμών και κυβερνητική λύση έξω από τη δεξιά πολυκατοικία.

Για να συμβεί αυτό, πρέπει το δεύτερο κόμμα να πλησιάσει το πρώτο- δηλαδή και τα δύο να έχουν στα ποσοστά τους το «2» μπροστά- ώστε να διαφαίνεται αλλαγή συσχετισμών στις εκλογές. Φυσικά, με τέτοιες συνθήκες, έχει πάει περίπατο και η εξαρχής προβληματική θεωρία του ΠΑΣΟΚ «νίκη με μια ψήφο διαφορά».

Η συνολική εικόνα διαμορφώνεται κάπως έτσι.

Η παραταξιακή έκφραση της Δεξιάς, η ΝΔ, έχει αποδυναμωθεί. Οι «κεντρώες» ενισχύσεις, ακόμα κι αν υφίστανται, δεν μπορούν να την κρατήσουν σε κυβερνητική τροχιά αυτοδύναμη.

Στην απέναντι πλευρά, η πολυδιάσπαση δυνάμεων (πολλά κομμάτια από τον πάλαι ποτέ κραταιό ΣΥΡΙΖΑ, μόνιμη η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να ξεφύγει από τα μικρομεσαία ποσοστά) οδηγεί σε «μάχη» για τη δεύτερη και τρίτη θέση.

Έτσι, παρά την καταφανή υποχώρηση της ΝΔ, ο νυν πρωθυπουργός εξακολουθεί να επιπλέει. Έχει ακόμη καλύτερα «σωσίβια» από τους αντιπάλους του.

Και θα κάνει το παν για να τα κρατήσει, διότι ξέρει τη σημασία αυτού που έχει πει ο περιβόητος Ταλεϊράνδος: «Κανένας αποχαιρετισμός στον κόσμο δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο αποχαιρετισμός της δύναμης της εξουσίας»…