NICOLE KIDMAN ΚΑΙ SANDRA BULLOCK ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ NEWS 24/7: “ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ ΜΙΣΑ ΕΝΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ”

Τον περασμένο Μάρτιο συμμετείχα σε ένα πάνελ του φεμινιστικού WOW Festival. Ο τίτλος του, τυπικά, ήταν «Έχει φύλο ο κινηματογράφος;», και φιλοξενούσε γυναίκες από πολλές πλευρές της βιομηχανίας του σινεμά, από την υποκριτική και τη σκηνοθεσία, έως την παραγωγή, το ακαδημαϊκό πεδίο και την κριτική, με σκοπό ουσιαστικά να σχολιαστεί η κυριαρχία του ανδρικού βλέμματος και οι επιπτώσεις του στην κοινωνική αντίληψη του φύλου.

Έχουν αδικηθεί ταινίες επειδή η κινηματογραφική κριτική έχει, διαχρονικά, ανδρικό φύλο; Αυτή ήταν μία από τις ερωτήσεις που μου απευθύνθηκαν. Ένα από τα παραδείγματα που χρησιμοποίησα στην καταφατική μου απάντηση ήταν το Practical Magic.

Όταν το Practical Magic έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 16 Οκτωβρίου του 1998 είχε αποτύχει εμπορικά, συγκεντρώνοντας 46 εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ, ενώ ο προϋπολογισμός του ανερχόταν στα 75 εκατομμύρια.

Η υποδοχή από τους κριτικούς ήταν ανελέητη. Το Entertainment Weekly, για να αναφέρω ένα από τα πολλά παραδείγματα, χαρακτήρισε την ταινία «τόσο πρόχειρη, αργόσυρτη και μπερδεμένη, που μοιάζει σαν να της έχουν κάνει μάγια». Το Variety τη χαρακτήρισε «εν μέρει κωμωδία, εν μέρει οικογενειακό δράμα, εν μέρει ρομάντζο και εν μέρει περιπέτεια μυστηρίου με ειδικά εφέ… ένα συνονθύλευμα». Οι περισσότεροι κριτικοί είχαν συνοψίσει την άποψή τους για την ταινία με σύντομα, δηκτικά και απαξιωτικά σχόλια. Ο σκηνοθέτης της, Griffin Dunne, που οι πρωταγωνίστριες Nicole Kidman και Sandra Bullock αποκαλούν «επίτιμη γυναίκα» στην αποκλειστική συνέντευξη που το NEWS 24/7 εξασφάλισε παρακάτω, δεν δούλεψε ξανά για ταινία μεγάλου στούντιο, ενώ η Bullock ανακαλεί πως μία από τις εξηγήσεις που είχαν δοθεί τότε για την αποτυχία της ταινίας, ήταν ότι είχε «πάρα πολλές γυναίκες».

Παρά την αρχική του κακοτυχία, το Practical Magic κατάφερε να αποκτήσει ένα αφοσιωμένο κοινό, ιδιαίτερα ανάμεσα στις millennial γυναίκες. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια φανταστική, ειδυλλιακή πόλη της Νέας Αγγλίας και ακολουθεί δύο αδελφές, τη Sally (Bullock) και τη Gillian (Kidman), που μεγαλώνουν με τις αντισυμβατικές, ανύπαντρες θείες τους —και εν ενεργεία μάγισσες— Francis (Stockard Channing) και Jet (Dianne Wiest), όταν η μητέρα τους πεθαίνει από ραγισμένη καρδιά. Βλέπετε, οι γυναίκες της οικογένειας Owens είναι καταραμένες: κάθε άντρας που θα αγαπήσουν πραγματικά, θα πεθάνει. Αυτή η ιδέα θα έπρεπε να είναι καθαρό camp – και είναι, με τον πιο απολαυστικό τρόπο. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και βαθιά σπαρακτική.

Η πλοκή περιελάμβανε επίσης έναν κατά λάθος φόνο με θύμα τον κακοποιητικό Τρανσυλβανό καουμπόη σύντροφο της Gillian, αλλά και ένα ξόρκι ανάστασης που πηγαίνει τρομερά στραβά, και όλα αυτά παράλληλα με οικογενειακές στιγμές bonding πάνω από σοκολατένια κέικ και μαργαρίτες τα μεσάνυχτα (την καθολικά πιο αγαπημένη σεκάνς της ταινίας, ξεχειλισμένη από μεταδοτική ενέργεια).

Σε αντίθεση με τους κριτικούς της εποχής της εγώ είχα αναγνωρίσει και εκτιμήσει ακριβώς αυτό το συνονθύλευμα, από την πρώτη προβολή της ταινίας στην ελληνική τηλεόραση. Δεν είναι τόσο μία «γυναικεία ταινία» με λίγη μαγεία, όσο μια χίμαιρα κινηματογραφικών ειδών: ρομάντζο, γοτθικό μελόδραμα, σάτιρα της μικρής πόλης, ιστορία φαντασμάτων και φεμινιστική παραβολή. Είναι πολλές οι συχνότητες, πράγματι, αλλά οι γενιές γυναικών που μεγαλώσαμε με το Practical Magic και τις αδερφές Owens, συντονιστήκαμε με όλες τους.

Οι δυο τους επιστρέφουν στο Practical Magic 2 (Μαγικά Φίλτρα 2), πλέον και από τη θέση της παραγωγής (και εκτελεστικής παραγωγού του σάουντρακ στην περίπτωση της Bullock!), μαζί με τις θείες τους αλλά πλέον και με τις δικές τους κόρες που υποδύονται η Maisie Williams (Game of Thrones) και η Joey King (The Act), για να αντιμετωπίσουν την προγονική κατάρα που απειλεί να διαλύσει την οικογένειά τους. Το comeback τους σκηνοθετεί η Susanne Bier, σκηνοθέτρια της Bullock στο Bird Box και της Kidman στα The Undoing και The Perfect Couple, και νικήτρια Emmy για τη σκηνοθεσία επεισοδίου του The Night Manager.

Η Kidman και η Bullock μας μιλούν παρακάτω για το timing του Practical Magic 2, την αυστηρή κριτική στην παλαιότερη και τα Easter eggs από τη νέα, την επαναφορά της Wiest και της Channing, τη δύναμη της νοσταλγίας, και το σπίτι των γυναικών Owens που τα χωράει όλα.

Γιατί Practical Magic 2 τώρα; Τι σας έκανε και τις δύο να αποφασίσετε ότι αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή;
Nicole Kidman: Επειδή ήταν η σωστή στιγμή.

Sandra Bullock: Ήταν η σωστή στιγμή. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να είχε γίνει οποιαδήποτε άλλη στιγμή πριν από τώρα.

Kidman: Θυμάσαι, κάνα δυο χρόνια νωρίτερα, εγώ έλεγα «μήπως να το κάναμε;» κι εσύ ήσουν σε φάση «όχι, όχι τώρα». Και μετά, στην πραγματικότητα, έγινε και εξαιτίας των φαν. Νομίζω ότι και οι δυο μας πήραμε θάρρος από—

Bullock: Τα social media.

Kidman: Και από τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος σχεδόν το απαιτούσε. Με την καλή έννοια. Οπότε τους ακούσαμε.

Bullock: Δεν σου δίνεται συχνά η ευκαιρία να κάνεις κάτι όταν ο κόσμος πραγματικά σου λέει «σας παρακαλούμε, κάντε το». Συνήθως εμείς είμαστε εκείνες που πηγαίνουμε στον κόσμο και λέμε «σας παρακαλούμε, αγαπήστε αυτή την ταινία». Οπότε ήταν κάτι ασυνήθιστο. Και λόγω των social media —που για μένα, πριν από πέντε χρόνια, ήταν κάτι σχετικά καινούργιο— δεν το καταλάβαινα. Δεν καταλάβαινα πώς κάτι στο οποίο κανείς δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία όταν το γυρίσαμε την πρώτη φορά… Τώρα, εκείνοι που του έδιναν σημασία ήταν αυτοί που φώναζαν πιο δυνατά. Και σκεφτήκαμε: αυτό είναι κάτι που πρέπει να τιμήσουμε.

Γιατί πιστεύετε ότι η πρώτη ταινία άντεξε στον χρόνο και μάλιστα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο κοινό; Τι είναι αυτό που έχει ο κόσμος αυτών των δύο γυναικών;
Kidman: Νομίζω ότι είναι η οικογένεια.

Bullock: Ναι.

Kidman: Είναι οι αδελφές. Όταν πρωτοβγήκε, αντιμετωπίστηκε σαν κάτι σχεδόν περίεργο.

Bullock: Κάποιες κριτικές σχολίαζαν ότι είχε πάρα πολλές γυναίκες.

Kidman: Οπότε νομίζω πως ήταν η ιδέα της οικογένειας – η μαγική της διάσταση και όλη αυτή η γλύκα που έχει. Υπάρχει μία λαχτάρα —ιδιαίτερα από τη δική μου πλευρά, γιατί έχω κόρες— να μπορέσετε να πάτε να δείτε μία ταινία όλες μαζί, μία ταινία που να μπορεί να απευθυνθεί σε διαφορετικές ηλικίες και διαφορετικούς ανθρώπους. Να βγεις απλώς έξω και να περάσεις μια υπέροχη βραδιά.

Bullock: Ναι, αλλά χωρίς να αγνοούμε εντελώς και τη μαγεία. Η λέξη «μαγεία» είναι τόσο όμορφη, πνευματική και ανάλαφρη και σου γεννά κάθε λογής όμορφες σκέψεις. Υπάρχει όμως και η μαγεία του να προσπαθείς να βρεις τον δρόμο σου μέσα στις δυσκολίες, στις κακουχίες και στην απώλεια, και του τι είσαι διατεθειμένος να αντικρίσεις όταν βγεις από όλα αυτά. Αυτή η οικογένεια, εδώ και αιώνες, έχει περάσει πάρα πολλές δυσκολίες, πολύ φόβο, πολύ σκοτάδι. Και το σημαντικό είναι ο τρόπος με τον οποίο τα περνούν όλα αυτά μαζί και πάντοτε βγαίνουν από την άλλη πλευρά με αγάπη στην καρδιά, χωρίς να κρίνουν.

Εξακολουθούν να ανοίγουν την πόρτα τους και να βοηθούν τους άλλους, ακόμη και εκείνους που τις κρίνουν. Οπότε μπορείς να το πεις «πρακτική μαγεία» ή μπορείς απλώς να το πεις «πρακτικό»: είναι αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Και πολλά από όσα συμβαίνουν σε αυτή την εκδοχή της ιστορίας, μπορείς να κοιτάξεις τον κόσμο γύρω σου και να πεις ότι συμβαίνουν και έξω από τη δική σου πόρτα. Νομίζω ότι αυτό ήταν κάτι που έκανε τον κόσμο να συνδεθεί πραγματικά με την ταινία. Δεν έμοιαζε απρόσιτη. Έμοιαζε απλώς με μία πολύ όμορφη μεταφορά για το πώς πορεύεσαι στη ζωή ως οικογένεια, όποια μορφή κι αν έχει η δική σου οικογένεια.

Ξαναείδατε κάποια από τις δύο την πρώτη ταινία όταν προετοιμαζόσασταν να παίξετε ξανά τη Sally και τη Gillian;
Kidman: Εγώ ναι.

Bullock: Εγώ την είδα μία φορά. Τη βλέπεις πια με πιο επιεική ματιά.

Kidman: Γιατί ως ηθοποιός, όταν βλέπεις κάτι για πρώτη φορά ή όταν επιστρέφεις και το ξαναβλέπεις, το μάτι σου πέφτει σε όλα εκείνα που δεν σου αρέσουν πάνω σου. Είναι πολύ δύσκολη εμπειρία. Μετά όμως το βλέπεις, ας πούμε, δέκα χρόνια αργότερα και λες «α, ok». Τότε μπορείς πια να δεις τι λειτούργησε και τι όχι. Και, αν μου επιτρέπεται να το πω, έχουμε καταπληκτική χημεία.

Bullock: Είμαστε τόσο διαφορετικές…

Kidman: Είμαστε πάρα πολύ διαφορετικές!

Bullock: Πάρα πολύ.

Kidman: Αλλά ταιριάζουμε.

Bullock: Οι στόχοι μας και η κατεύθυνση που ακολουθούμε έχουν την ίδια πρόθεση από πίσω. Και μάλιστα με έναν εντυπωσιακό τρόπο. Εκείνη έρχεται από μία πλευρά, εγώ από άλλη. Και οι δύο όμως στοχεύουμε στο ίδιο ακριβώς σημείο. Κι αυτό σημαίνει ότι στον πυρήνα μας υπάρχει μια σύνδεση που λειτουργεί. Και, όπως λένε και στην ταινία, όλοι αποτελούμε δύο μισά ενός ολόκληρου. Έχεις τη θεία Jet και τη θεία Franny, δύο μισά ενός ολόκληρου. Τη Gilly και τη Sally. Χωρίς η μία την άλλη, δεν θα μπορούσαν να διαχειριστούν τη ζωή που έχουν με τον όμορφο τρόπο που το κάνουν, με την καθεμία σταθερά κολλημένη στο πλευρό της άλλης.

Το ίδιο συμβαίνει με την Kylie [Joey King] και την Antonia [Maisie Williams]. Τώρα βλέπεις αυτή τη γενιά να προσπαθεί να καταλάβει και να διαχειριστεί τη δύναμη με την οποία γεννήθηκε. Και δυστυχώς έχουν μια μητέρα που δεν θέλει να ξέρουν τίποτα γι’ αυτή. Η Sally πιστεύει ότι, αν δεν τους το πει, θα είναι ασφαλείς. Και πόσες μητέρες στον κόσμο δεν λένε «απλώς δεν πρόκειται να τους πω τίποτα, θα κρατήσω τα παιδιά μου μέσα σε μια φούσκα, θα τα κρατήσω μακριά από τα πάντα και όλα θα πάνε καλά»; Ενώ στην πραγματικότητα ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Kidman: Και πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να γνωρίζουν την ιστορία της οικογένειας, γιατί τότε θα επιβαρυνθούν. Μόνο που τελικά ανακαλύπτουν ποιες είναι και τι είναι. Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει στις οικογένειες, το θέμα είναι απλώς πότε και πώς.

Bullock: Κάποια στιγμή θα βγει στην επιφάνεια και συνήθως βγαίνει στις πιο σκοτεινές στιγμές, κι αυτή δεν είναι η στιγμή που θέλεις να μάθουν για τη δύναμή τους και την ιστορία τους. Θέλεις να είναι προετοιμασμένες πριν βγουν στον κόσμο.

Kidman: Και έχεις τη μία αδελφή που έχει παιδιά και την άλλη που δεν έχει. Κι αυτή είναι επίσης μια καταπληκτική δυναμική για να εξερευνήσεις και πολύ εύκολα να ταυτιστείς μαζί της. Επίσης, η Sally και η Gilly έχουν χάσει τους γονείς τους, άρα κατά καιρούς αναγκάζονται ουσιαστικά να γίνονται γονείς η μία για την άλλη και αυτός ο δεσμός είναι απίστευτα βαθύς. Η Gilly είναι ο μόνος άνθρωπος που πραγματικά θα στηρίξει τη Sally ό,τι κι αν γίνει. Μπορεί να την αναζητήσει οποιαδήποτε στιγμή και εκείνη θα είναι εκεί. Ακόμη κι αν έχουν διαφορετικές απόψεις για κάποια πράγματα, παραμένουν οικογένεια και θα είναι η μία εκεί για την άλλη. Νομίζω ότι αυτό είναι το ομορφότερο μήνυμα.

Bullock: Δεν είναι όλα μονίμως καθαρά, χαρούμενα και γεμάτα πεταλούδες. Αυτό νομίζω ότι τις κάνει τόσο ενδιαφέρουσες. Αυτές οι αδελφές μπορούν να αρπαχτούν άγρια μεταξύ τους, να τσακωθούν, να διαφωνήσουν, γιατί πρέπει να το κάνουν. Δεν βλέπουν τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο.

Kidman: Μετά γελάνε, αγκαλιάζονται και τα ξαναβρίσκουν. Και φυσικά έχουμε και τις θείες, τις οποίες παίζουν η Dianne Wiest και η Stockard Channing, πράγμα καταπληκτικό!

Bullock: Και μόνο που ακούσαμε τη φωνή της Dianne σε ένα Zoom, αρχίσαμε όλοι να κλαίμε.

Kidman: Ναι!

Bullock: Πόσο συχνά έχεις την ευκαιρία να επιστρέψεις; Όλοι μιλούν για τη νοσταλγία — που φυσικά υπάρχει, αλλά νοσταλγία σημαίνει ότι αναπολείς μια εποχή που δεν υπάρχει πια. Εμείς όμως καταφέραμε κυριολεκτικά να ξαναχτίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο, να φέρουμε πίσω όλους όσοι ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο και να τον ξαναζήσουμε για δεύτερη φορά, ως οι άνθρωποι που είμαστε σήμερα, αλλά αυτή τη φορά έχοντας πλήρη επίγνωση.

Θυμήθηκα πράγματα που είχα να σκεφτώ πάνω από είκοσι χρόνια. Θυμήθηκα πού ήμουν, με ποιον έμενα… [γελάνε]

Kidman: Α, σε παρακαλώ, συνέχισε. Θέλουμε να ακούσουμε κι άλλα γι’ αυτό!

Bullock: Με την οικογένειά μου! Έμενα με την οικογένειά μου. [γελάνε]

Η Stockard είπε ότι υπήρχε ήδη μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στις τέσσερίς σας και ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας. Πώς ήταν να δουλεύετε ξανά μαζί τους σε αυτή την ταινία;
Kidman: Θρύλοι! Είναι και οι δύο θρύλοι.

Bullock: Και πάλι, δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, όπως είμαστε κι εμείς. Αρκεί να ακούσεις τις φωνές τους ή να τις δεις να μπαίνουν σε ένα δωμάτιο. Κουβαλούν μαζί τους τόση γνώση, είτε προέρχεται από τους χαρακτήρες που παίζουν—

Kidman: Και σοφία.

Bullock: — είτε απλώς είναι κομμάτι αυτού που είναι οι ίδιες, δεν ξέρω. Υπάρχει μία ηρεμία πάνω τους, κι αυτό χαρακτηρίζει πολύ και τις θείες. Δεν λύνουν τα προβλήματα της Sally και της Gillian. Τις αφήνουν να μπλέξουν στις καταστάσεις στις οποίες πρέπει να μπλέξουν, επειδή καταλαβαίνουν ότι είναι το δικό μας ταξίδι και δεν έχουν δικαίωμα να παρέμβουν, παρότι θα το ήθελαν λιγάκι. Και στην πρώτη ταινία παρενέβησαν λίγο —και είδαμε τι συνέβη. Αλλά κατά κάποιον τρόπο είναι όπως η Sally και η Gilly: χρειάζεσαι και τις δύο.

Μιλήστε μου για τη σκηνοθέτριά σας, τη Susanne Bier. Έχει να διαχειριστεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ισορροπία: συνδυάζει την κωμωδία και τη χαρά, αλλά την ενδιαφέρουν και οι στιγμές που τα πράγματα δεν πάνε καλά για έναν χαρακτήρα. Πώς κάνεις κάτι να είναι αστείο και συγκινητικό ταυτόχρονα;
Kidman: Λατρεύει την κωμωδία παρότι δεν είναι αυτό που κάνει συνήθως. Ήταν κάτι που ήθελε πραγματικά να δοκιμάσει.

Bullock: Ήθελε πραγματικά αυτή την εμπειρία, ναι!

Kidman: Ήθελε να δουλέψει με αυτό το μείγμα. Ήταν τεράστια φαν της πρώτης ταινίας και έχει δουλέψει και με τις δυο μας.

Bullock: Δεν φοβήθηκε να μπει στο ρινγκ μαζί μας, γιατί δεν είμαστε κι ακριβώς ευαίσθητα λουλουδάκια. Είμαστε μια περίπλοκη ομάδα και δεν φοβήθηκε να το κάνει, κάτι που απαιτεί αρκετό θάρρος.

Kidman: Συν την πίεση μιας τόσο μεγάλης παραγωγής.

Bullock: Και ενός σίκουελ.

Kidman: Και το γεγονός ότι δεν είχε σκηνοθετήσει την πρώτη ταινία και τώρα ερχόταν να κάνει το σίκουελ και να το κάνει δικό της –

Bullock: – ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να βάλει μέσα και όλα τα μικρά Easter eggs, να τιμήσει όλα όσα λαχταρούσε να ξαναδεί ο κόσμος. Υπήρχαν λοιπόν πάρα πολλές διαφορετικές πλευρές αυτού του πρότζεκτ στις οποίες είχε το θάρρος να μπει. Δεν νομίζω ότι θα το έκαναν πολλοί. Αλλά κι εμείς σταθήκαμε δίπλα της ως συνεργάτιδες. Όλες ξεκινήσαμε, για άλλη μία φορά, από δύο διαφορετικές πλευρές ως προς το τι θέλαμε από το τελικό αποτέλεσμα, και οι δύο πλευρές είχαν δίκιο…

Kidman: Είναι τεράστιο πράγμα να έρχεσαι σε μια παραγωγή κουβαλώντας το βάρος μιας τέτοιας ταινίας, να έχεις να διαχειριστείς έξι ηθοποιούς και να προσπαθείς να τη φέρεις μέχρι τη γραμμή του τερματισμού. Ήταν μια γυναίκα που σκηνοθετούσε μια ταινία για γυναίκες, και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για εμάς.

Bullock: Και ο Griffin [Dunne, σκηνοθέτης του Practical Magic] είναι επίτιμη γυναίκα.

Kidman: Είναι!

Bullock: Είναι απόλυτος σύμμαχος και του αξίζουν συγχαρητήρια.

Kidman: Αγαπάει επίσης πολύ τις γυναίκες και νομίζω ότι αυτό φαίνεται στην πρώτη ταινία. Βλέπεις την αγάπη του για εμάς. Το ήθελε πολύ και είχε επίσης εξαιρετικές ιδέες.

Bullock: Εκείνος έθεσε τον τόνο. Εκείνος κάρφωσε τη σημαία που μετά έπρεπε εμείς να σηκώσουμε και να την αφήσουμε να ανθίσει. Να μεταφέρουμε την ιστορία σε έναν καινούργιο, σύγχρονο τρόπο θέασης, μαζί με τη νέα γενιά στην οποία πρόκειται να παραδώσουμε τη σκυτάλη.

Μιλάτε για μεγάλη παραγωγή. Ξαναχτίσατε μέχρι και το περίφημο σπίτι της οικογένειας Owens.
Bullock: Έχω δει πολλά σκηνικά στη ζωή μου και μπορώ να πω ότι ήταν ένα από τα καλύτερα που έχω δει ποτέ.

Kidman: Ήταν σαν να γυρίζεις πίσω στον χρόνο. Ήταν ακόμη πιο όμορφο και από το πρώτο στην πραγματικότητα.

Bullock: Αυτό συνέβη γιατί στην πρώτη ταινία είχαμε το εξωτερικό του σπιτιού στα νησιά San Juan και μετά τα εσωτερικά ήταν χτισμένα σε στούντιο. Εδώ είχαμε μία τεράστια έκταση στον εξωτερικό χώρο γυρισμάτων, οπότε μπορέσαμε να χτίσουμε το σπίτι και να κάνουμε ολόκληρο τον πρώτο όροφο πραγματικό και λειτουργικό.

Μπορούσες να περπατήσεις από μέσα προς τα έξω, να μπεις στην κουζίνα, να περάσεις από το θερμοκήπιο και να ξαναβγείς έξω. Φυτέψαμε μηλιές και μέχρι να αρχίσουμε τα γυρίσματα είχαν ήδη καρποφορήσει —τα μέλη του συνεργείου έτρωγαν τα μήλα! Είχαμε φωλιές πουλιών και πεταλούδες.

Kidman: Είχαμε και τον λαχανόκηπο. Πραγματικά σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να μείνω εκεί.

Bullock: Ήταν πολύ συγκινητικό, γιατί πέρα από τις δυο μας υπήρχαν και κάποιοι άνθρωποι που είχαν δουλέψει στην πρώτη ταινία. Μια γυναίκα με την οποία είχα συνεργαστεί μπήκε μέσα και μου είπε «ήμουν έγκυος στον γιο μου» —στο πρώτο της παιδί— «όταν γυρίζαμε αυτή την ταινία». Και κατακλύστηκε από συναίσθημα. Έπειτα υπήρχαν άνθρωποι που είχαν τη μισή ηλικία από εμάς και έκλαιγαν λέγοντας «βλέπω αυτή την ταινία από μικρό παιδί μαζί με τη μαμά μου». Δεν νομίζω ότι είχα καταλάβει ποτέ πόση μαγεία είχε αυτό το σπίτι. Ήμουν πάντα παθιασμένη μαζί του, με κάθε γωνιά του. Αυτό το σπίτι σήμαινε πολλά για μένα.

Kidman: Και αυτό το σπίτι είναι τόσο εσύ, γιατί έχεις… Η Sandy έχει καταπληκτικό γούστο.

Bullock: Αχ!

Kidman: Έχεις καταπληκτικό γούστο! Όλο το σπίτι έχει πάρα πολλά στοιχεία δικά της.

Bullock: Όταν μπήκαμε σε αυτό το σπίτι, τη μέρα που ολοκληρώθηκε, επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Όλοι είχαν μείνει άφωνοι. Και μιλάμε για τους ανθρώπους που το είχαν δημιουργήσει. Τους τεχνίτες, τους ξυλουργούς, τους σκηνογράφους μας, τους διακοσμητές των σκηνικών. Την ανθοπώλισσα, τον άνθρωπο που κατάφερε να βρει τον αργαλειό που είχαν οι θείες. Και μιλάμε για περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά. Έπρεπε να αναδημιουργήσουν κάτι που είχε εξελιχθεί σε αντικείμενο νοσταλγίας για εκατομμύρια ανθρώπους. Δεν είναι ένας κόσμος υπερηρώων, όπου θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε AI, CGI ή VFX για να δημιουργήσουμε κάτι. Έπρεπε να είναι πραγματικό.

Kidman: Ως ηθοποιός, σου δίνει κάτι μέσα στο οποίο μπορείς πραγματικά να υπάρξεις.

Bullock: Αυτό το σπίτι ήταν συναισθηματικό. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω. Είχε ψυχή. Δεν μπορεί να υπάρξει αυτή η ταινία χωρίς αυτό το σπίτι.

Kidman: Νομίζω ότι κάποτε ο κόσμος θα έλεγε πως δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσετε να κάνετε κάτι τέτοιο ως γυναίκες. Αλλά τώρα είναι απίστευτο που μας δόθηκε η ευκαιρία να το κάνουμε ξανά, και να το κάνουμε με τον δικό μας τρόπο, με αγάπη και επιθυμία, προσπαθώντας πραγματικά να δημιουργήσουμε κάτι που να έχει αντίκτυπο αλλά ταυτόχρονα να είναι και πάρα πολύ διασκεδαστικό.

Bullock: Ναι, και να σε κάνει πραγματικά να γελάσεις στην πορεία, γιατί μερικές φορές αυτές οι δύο γυναίκες είναι οι ίδιες το μεγαλύτερο εμπόδιό τους και πρέπει απλώς να τις αφήσεις. Και αν τις αφήσεις, θα έχεις θέαμα που είναι λίγο σαν να παρακολουθείς ένα ατύχημα, γνωρίζοντας όμως ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Ξέρω ότι προσέξατε πάρα πολύ ώστε να τιμήσετε την πρώτη ταινία μέσα από μικρές αναφορές. Κάποιες από αυτές δεν προέκυψαν ξανά εντελώς φυσικά;
Bullock: Καθώς αναπτύσσαμε το σενάριο, σκεφτόμασταν διάφορα πράγματα του τύπου «α, πρέπει να αγγίξει τη μύτη της». Υπάρχουν διάφορες μικρές χαρακτηριστικές κινήσεις και συνήθειες που αποτελούν επίσης κομμάτι της συμπεριφοράς των δυο μας. Υπήρχαν ορισμένα πράγματα που ξέραμε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρχουν. Δεν θέλαμε να ξεχάσουμε ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Δεν γίνεται να επιστρέψουμε ξαφνικά είκοσι χρόνια μετά και να μην είμαστε οι άνθρωποι που, ελπίζουμε, αγαπήσατε. Ναι, είμαστε ηθοποιοί, παίζουμε ένα παιχνίδι προσποίησης, αλλά μέσα σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο υπάρχει μια πραγματική αφοσίωση στο να τιμήσουμε όλα εκείνα τα πράγματα που ο κόσμος αγάπησε.

Ξέρεις, ύστερα από τόσα χρόνια απλώς ξαναγλιστράς μέσα στον ρόλο. Και έχει να κάνει και με εκείνο το σπίτι. Μέσα στο σπίτι ένιωθες πραγματικά ότι «εδώ θα βρισκόταν η Sally, εδώ είναι τα βιβλία της, έτσι είναι το πάπλωμά της». Έπρεπε, για παράδειγμα, να έχουμε το ίδιο κεφαλάρι στο κρεβάτι, γιατί θυμάμαι εκείνο το κεφαλάρι από τη σκηνή που ήμασταν σε αυτό το κρεβάτι. Και απλώς συνέβη.

Μπορείτε να μιλήσετε λίγο περισσότερο για τη μαγεία; Για την κυριολεκτική, «πρακτική» μαγεία που δημιούργησαν οι ομάδες της παραγωγής; Ξαναδημιούργησαν και το βιβλίο με τα ξόρκια που τώρα κρατά η Gillian.
Kidman: Και η Gillian και η Sally ξέρουν τα ξόρκια, απλώς η Sally δεν θέλει να τα χρησιμοποιεί.

Bullock: Έχει διαγράψει εντελώς τη μαγεία από τη ζωή της. Η Gillian όμως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η μαγεία ξεχειλίζει από μέσα της.

Kidman: Λατρεύει τα ξόρκια. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν θέλει να απορρίψει αυτό που είναι. Λατρεύει το ποια είναι. Ξέρω ότι υπάρχουν πράγματα που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν. Η Gillian έχει υψώσει κάποιους τοίχους και κάποιους φραγμούς και σκέφτεται «εγώ απλώς θα περνάω καλά, ξέρω ότι δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσω να ζήσω τον έρωτα ή να έχω αγάπη, αλλά δεν πειράζει».

Bullock: Είναι πραγματικά γενναία. Υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στο να βλέπεις αυτόν τον χαρακτήρα. Πάντα εύχομαι να μπορούσα να είμαι λίγο περισσότερο έτσι στη ζωή μου. Όπως είπε η Nic, ξέρει τι είναι, το αποδέχεται και παραδίδεται απόλυτα σε αυτό. Χωρίς φόβο, χωρίς δισταγμό. Είναι πολύ όμορφο πράγμα να το βλέπεις στην οθόνη. Νομίζω ότι όταν ο κόσμος βλέπει τη Gillian —τη Nicole— υπάρχει και ένα κομμάτι που αναρωτιέται «είσαι εσύ αυτό;». Παίζει έναν χαρακτήρα, φυσικά, αλλά ταυτόχρονα βλέπεις πολλά στοιχεία από το ποια είναι πραγματικά η Nicole Kidman. Υπάρχει κάτι απίστευτα—

Kidman: Περίμενε!

Bullock: —όχι, εσύ περίμενε, άσε με να τελειώσω. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να ακούς [γελάει]

Kidman: Εντάξει, συγγνώμη!

Bullock: Είναι σημαντικό, γιατί νομίζω ότι επιστρέφει στην ερώτηση—

Kidman: Τι αυταρχική!

Bullock: —που κάνατε για το τι είναι αυτό που τραβάει τον κόσμο σε αυτή την ταινία. Νομίζω ότι υπάρχει κάτι στον χαρακτήρα της Gillian που κάνει πολλούς από εμάς να ευχόμαστε να μπορούσαμε να είμαστε έτσι. Να μπορούσαμε πραγματικά να πούμε, «αυτή είμαι, δεν φοβάμαι, δεν με νοιάζει τι λέει ο κόσμος, δεν με νοιάζει η κριτική που θα δεχτώ, είμαι αυτός ο άνθρωπος απόλυτα χωρίς φόβο και χωρίς επιφυλάξεις». Δεν νομίζω ότι έχω ζήσει ούτε μία μέρα στη ζωή μου έχοντας αυτή τη σκέψη τόσο καθαρή μέσα στο μυαλό μου. Έχω κάποιες στιγμές, αλλά ποτέ δεν έχω υπάρξει απόλυτα ο εαυτός μου χωρίς φόβο. Κι αυτό για μένα μέσα στην ταινία είναι σαν η ζωή να μιμείται την τέχνη. Σκέφτηκα «ε, ας χρησιμοποιήσω τουλάχιστον αυτό που ξέρω». Είναι πολύ εύκολο να αντλήσω από αυτό.

Νομίζω ότι για τις γυναίκες, για τα κορίτσια, για οποιονδήποτε άνθρωπο οποιασδήποτε ηλικίας, είναι σημαντικό να μπορεί να πει «αυτόν τον άνθρωπο δημιούργησε ο Θεός κι αυτός ο άνθρωπος θα είμαι, κι αν θέλεις μπορείς να έρθεις μαζί μου στη διαδρομή, αν όχι, θα μείνεις πίσω». Είναι πολύ σημαντικό να βλέπουμε κάτι τέτοιο, ειδικά τώρα, ειδικά ως γυναίκες.
Νομίζω ότι είναι καλό να υπάρχει και αυτό το παράδειγμα. Ξέρεις, ο φόβος καταστρέφει, παραλύει και σου στερεί μια ζωή που θα μπορούσες να έχεις ζήσει πραγματικά καλά.

Kidman: Εσύ όμως αντιπροσωπεύεις και την προστασία της οικογένειάς σου.

Bullock: Α, απολύτως. Ό,τι κάνω το κάνω με καλή και αγνή πρόθεση.

Kidman: Ναι, και με αυτή την ανάγκη να πεις «εγώ έχω πληγωθεί και δεν θέλω να πληγωθείς κι εσύ», που είναι τόσο —

Bullock: — είναι η διαδρομή μιας μητέρας. Δεν θέλεις ποτέ τα παιδιά σου να νιώσουν τέτοιου είδους πόνο. Μερικές φορές όμως χρειάζεται να περάσουν αυτόν τον πόνο για να γίνουν οι καταπληκτικοί άνθρωποι που είναι προορισμένοι να γίνουν. Και νομίζω ότι και η Sally, όταν κοιτάζει τη Gill, πάντα σκέφτεται «αχ, μακάρι να μπορούσα να είμαι έτσι. Θέλω απλώς να είμαι τόσο ελεύθερη για ένα λίγο μεγαλύτερο διάστημα. Τη Δευτέρα μπορώ να ξαναγυρίσω στις λίστες μου, αλλά ας το ζήσω έστω για λίγες μέρες». Και νομίζω ότι αυτό θα είναι πολύ όμορφο για τον κόσμο όταν επιστρέψει και τις ξαναδεί: το γεγονός ότι η Gillian παραμένει ελεύθερη.

Αυτό το ένιωθα και στην πρώτη ταινία, βλέποντας τη σκηνή με τις Midnight Margaritas, βλέποντας γυναίκες να είναι απλώς ελεύθερες και χαρούμενες. Είχατε καταλάβει τότε πόσο πολύ θα άγγιζε τον κόσμο αυτή η σκηνή; Θυμάστε τα γυρίσματά της;
Bullock: Θυμάμαι τα γυρίσματα. Βασικά προσπαθούσαμε να μην πέσουμε πάνω στη Steadicam, που κινούταν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και μετά ερχόταν ο Griffin και μας έλεγε «κάντε αυτή τη φιγούρα» κι εμείς ήμασταν σε φάση «τι είδους ταινία γυρίζεις;».

Kidman: Η Sandy είναι καταπληκτική χορεύτρια.

Bullock: Όχι, δεν είμαι.

Kidman: Είναι! Δέξου ένα κομπλιμέντο.

Bullock: Θεέ μου, εντάξει, ευχαριστώ.

Kidman: Έτσι μπράβο.

Bullock: Εσύ δεν είπες «ευχαριστώ» όταν σου είπα όλα αυτά τα ωραία πράγματα για την ερμηνεία σου και για το ποια είσαι ως άνθρωπος.

Kidman: Ευχαριστώ! [γελούν και οι δύο].

Μπορούμε λοιπόν να περιμένουμε ακόμη έναν γύρο midnight margaritas;
Kidman: Ναι.

Bullock: Πάντα, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Έρχεται όταν είναι η κατάλληλη στιγμή να έρθει και μερικές φορές αυτή δεν έρχεται όταν το περιμένεις!