Ο Κασιδιάρης ως εκλογικό σκιάχτρο

«Αν στις εκλογές κατέβει ο Κασιδιάρης, μαζί με τον Σαμαρά θα πάρουν πάνω από 15%. Πρέπει να προσέχουμε την κριτική μας».

Την τρίτη φορά που το άκουσα, προβληματίστηκα.

Φυσικά, δεν μπορεί να γίνει καμία σοβαρή μέτρηση κοινής γνώμης επί υποθετικών κομμάτων, πολλώ μάλλον δε για ένα που ο νόμος απαγορεύει την ίδρυσή του κι αναφέρομαι στο φημολογούμενο υπό ίδρυση κόμμα του Ηλία Κασιδιάρη.

Παρ’όλα αυτά όμως, αυτή η επιεικώς απαράδεκτη «προειδοποίηση» κυκλοφορεί και τη χαρακτηρίζω έτσι γιατί είναι πραγματικά απαράδεκτο να στοιχίζει κανείς ένα δημοκρατικά εκλεγμένο πρώην πρόεδρο κόμματος και πρώην Πρωθυπουργό, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, δίπλα σε ένα καταδικασμένο για ποινικά εγκλήματα.

Ποιος έχει σκεφτεί αυτές τις σαχλαμάρες οι οποίες θα πυκνώσουν μετά και τα εκλογικά αποτελέσματα στις τοπικές εκλογές στη Γερμανία;

Έχουν μια ιδιαιτερότητα οι ελληνικές κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης πλην των μνημονιακών: μαζεύουν γύρω τους πλήθος αυτόκλητων υπερασπιστών που στο όνομά του εκάστοτε Πρωθυπουργού λένε αυτοβούλως ό,τι τους κατέβει κι αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί τα πελατειακά δίκτυα παραμένουν κραταιά, το μεγαλύτερο πορτοφόλι το κρατάει το κράτος και το διαχειρίζεται η εκάστοτε κυβέρνηση που χατζιλικώνει κατά την κρίση της. Ειδικά η παρούσα κυβέρνηση, του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτή την καθιερωμένη πρακτική, την έχει πάει σε άλλες σφαίρες.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι «τσιμπάμε».

Πώς μπορούμε να αποτρέψουμε τον Ηλία Κασιδιάρη από το να πάρει 15%;

Σταματώντας την κριτική στην κυβέρνηση και ψηφίζοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Δηλαδή, ένας μετριοπαθής δημοκρατικός πολίτης που ανήκει στην Κεντροδεξιά (δεν χρειάζεται να είναι καν Φιλελεύθερος), υπάρχει ποτέ περίπτωση να ψηφίσει κάποιον καταδικασμένο εγκληματία για να δηλώσει έτσι τη δυσαρέσκειά του;

Αυτή είναι η άποψη που έχουν κάποιοι για τον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας;

Και γιατί να σταματήσει την κριτική αφού, όπως μας λένε οι ίδιοι κύκλοι, δεν υπάρχει αντιπολίτευση; Δεν χρειαζόμαστε κάποιους να τα λένε;

Τη ρητορική του Ηλία Κασιδιάρη και όλου του φάσματος της Ακροδεξιάς τον τροφοδοτεί και η ίδια η Νέα Δημοκρατία, η ίδια η κυβέρνηση και συγκεκριμένα όσοι από τους υπουργούς της παράγουν καθημερινά και συνειδητά ακροδεξιό λόγο πιστεύοντας ότι έτσι θα κερδίσουν πόντους στο συντηρητικό ακροατήριο και το κάνουν με πρόσχημα το Μεταναστευτικό, τα ΛΟΑΤΚΙ Δικαιώματα και φυσικά με τον λεγόμενο «ποινικό λαϊκισμό», με αιχμή τους Ποινικούς Κώδικες.

Μόνο για την ακρίβεια και τα προβλήματα της καθημερινότητας δεν έχουν κάτι να μας πουν.

Αυτοί κανονικοποιούν και διασπείρουν τον χρυσαυγητισμό που ήταν και παραμένει διάχυτος και στην ελληνική κοινωνία.

Ο Κασιδιάρης δεν χρειάζεται κόμμα για να ασκήσει επιρροή στο εκλογικό σώμα. Μια χαρά το έκανε από τη φυλακή όταν το Υπουργείο Δικαιοσύνης του επέτρεπε να ηχογραφεί και να βιντεοσκοπεί διαγγέλματα. Μπορεί να συνεχίσει να το κάνει μέσα από το σαλόνι του σπιτιού του και δεν χρειάζεται καν να βάλει «μπροστινό». Αν το θελήσει, έχει τη δυνατότητα να «χρίζει» τους εκλεκτούς του στα άλλα κόμματα υποδεικνύοντάς τους ως ομοϊδεάτες του και γιατί όχι, «να δώσει γραμμή» ακόμα και για κάποια από τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Κάποιοι λοιπόν, αντί να κραδαίνουν τον Κασιδιάρη ως σκιάχτρο ζητώντας μας να σταματήσουμε την κριτική καλύτερα να εντοπίσουν από τώρα λαγούμια και ξεχασμένα υπόγεια.

Μπορεί τα πράγματα να έρθουν έτσι ώστε να πρέπει να κρυφτούν τουλάχιστον μέχρι να ξεχάσουμε ακόμα και την ύπαρξή τους.