Ο Μητσοτάκης δεν θα πέσει με το “ο καθένας μόνος του”

Επειδή διαπιστώνουμε ότι εσχάτως παρατηρείται μία λατρεία για τους αριθμούς (γι’ αυτό και έχουν γίνει της μόδας, εκτός των άλλων, και οι κοστολογήσεις πολιτικών προγραμμάτων) ας προσεγγίσουμε την πολιτική πραγματικότητα με τη βοήθεια των αριθμών.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις που έχουμε στη διάθεσή μας από την ίδρυση της ΕΛΑΣ και μετά, το άθροισμα στην πρόθεση ψήφου του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και του ΠΑΣΟΚ δεν ξεπερνά ποτέ το αντίστοιχο της Νέας Δημοκρατίας.

Το σκηνικό διατηρήθηκε αναλλοίωτο και μετά την παρουσία των τριών κομμάτων και των ηγετών τους στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης. Η Νέα Δημοκρατία κινείται μεν σε χαμηλές πτήσεις, ωστόσο διατηρεί μία άνετη πρωτιά και τα ποσοστά της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ δεν ξεπερνούν (σωρευτικά) αυτό του κυβερνώντος κόμματος.

Σε άλλες χώρες, με περισσότερη κουλτούρα συνεργασιών, στο στρατόπεδο της προοδευτικής αντιπολίτευσης θα είχε σημάνει συναγερμός και θα αναζητείτο ήδη η κοινή φόρμουλα που θα μπορούσε να ενώσει δυνάμεις και προγράμματα έτσι ώστε να γίνει πράξη η πολιτική αλλαγή.

Εδώ…ο μήνας έχει εννιά. Ειδικά το ΠΑΣΟΚ, που είναι σταθερά τρίτο δημοσκοπικά και σε απόσταση από την ΕΛΑΣ, εμμένει στην…αυτόνομη πορεία και διατρανώνει την πίστη ότι σε 9 μήνες από σήμερα μπορεί να κόψει πρώτο το νήμα των βουλευτικών εκλογών και να λάβει τη σχετική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Μιλάμε για τέτοια αισιοδοξία…

Στο στρατόπεδο του κόμματος Τσίπρα από την άλλη θέλουν να θωρακίσουν το δικό τους ποσοστό και να κερδίσουν οριστικά τη μάχη της δεύτερης θέσης. Οκ, αλλά αυτό σίγουρα δεν θα φέρει τον Μάιο την πολιτική αλλαγή. Πώς είναι δυνατόν όμως να ευαγγελίζεσαι πολιτικά ακριβώς αυτό (την πολιτική αλλαγή) αλλά με τη στρατηγική σου να δείχνεις ότι αυτό δεν αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα;

Υποτίθεται ότι τα δύο αυτά κόμματα εκπροσωπούν τους περισσότερους από τους μη προνομιούχους οι οποίοι πλήττονται το δίχως άλλο από τις ταξικές κυβερνητικές επιλογές. Δεν νοείται όμως να κατακεραυνώνεις την κυβέρνηση για τις όντως ταξικές επιλογές της, να λες ότι δεν μπορείς να διανοηθείς τρίτη σερί τετραετία Μητσοτάκη αλλά ταυτόχρονα να μην αναλαμβάνεις καμία πρωτοβουλία για συνένωση δυνάμεων ενώ έχει γίνει απολύτως σαφές ότι μόνος του δεν μπορεί κανείς.

Αναδεικνύεται μία αντίφαση εδώ. Κρίσιμη αντίφαση για το επερχόμενο πολιτικό αποτέλεσμα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες τις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές στη Σουηδία τις πήρε ένας ευρύς κεντροαριστερός συνασπισμός, έστω με μικρή πλειοψηφία. Στην Ισπανία κυβερνά εδώ και επτά χρόνια συνασπισμός σοσιαλδημοκρατίας και αριστεράς. Ρωτήσαμε σχετικά τον Νίκο Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ και μάς είπε ότι αυτή είναι μία λογική επιλογή.

Και αναρωτιέται κανείς: Είναι λογική επιλογή για την Ισπανία αλλά όχι για την Ελλάδα; Συμφέρει κανέναν στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο αυτή η διαμόρφωση του σκηνικού του…ενάμιση κόμματος που καθιστά την Νέα Δημοκρατία τη μόνη δύναμη που μπορεί, έστω θεωρητικά, να προσεγγίσει την αυτοδυναμία; Είναι τέλος πάντων τόσο σοβαρά αυτά που χωρίζουν τους πολιτικούς φορείς της δημοκρατικής αντιπολίτευσης που μπορούν να επιτρέψουν μία ακόμη νίκη της δεξιάς;

Τα παραπάνω ερωτήματα προφανώς είναι ρητορικά. Και όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, ιδιαίτερα στην περίπτωση που τα αριθμητικά δεδομένα δεν θα διαφοροποιούνται, θα γίνονται αμείλικτα. Οι δημοκρατικοί πολίτες θα τα βάζουν μετ’ επιτάσεως.

Απαντήσεις όμως, προσώρας τουλάχιστον, μάλλον δεν υπάρχουν. Υπάρχει μπόλικος τακτικισμός, στρουθοκαμηλισμός και μία περίεργη αίσθηση κομματικής αυτοτέλειας και περιχαράκωσης που εν τέλει ευνοεί χωρίς καμία αμφιβολία τη Νέα Δημοκρατία και τα σχέδιά της για μία ακόμη εκλογική επικράτηση.

Aν πράγματι αυτό συμβεί, τότε τα δάκρυα που θα χύνει η προοδευτική αντιπολίτευση για τις ταξικές πολιτικές που θα συνεχιστούν απρόσκοπτα θα είναι κροκοδείλια και μόνο. Βλέπετε, οι πολίτες θα γνωρίζουν ότι παρά το γεγονός ότι υπήρχε τρόπος για να αποτραπεί η συνέχεια της δεξιάς κυριαρχίας, η δημοκρατική αντιπολίτευση δεν εξάντλησε τις επιλογές και τους τρόπους για να το κάνει.

Να το πούμε, εν τέλει, και άλλιώς: Ο Μητσοτάκης, ικανότατος και ιδιαίτερα έμπειρος πλέον, δεν θα πέσει ως ώριμο φρούτο…