Να φύγετε, κυρία μου, να φύγετε…

Η Μαρία Καρυστιανού υπέκυψε στη μοίρα των μωροφιλόδοξων, που δεν διαθέτουν στοιχειώδη συναίσθηση για την προσωπική τους σκευή. Δηλαδή, για την συγκρότηση και τις ικανότητες που απαιτούνται ώστε να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ρόλου και των στόχων που έχουν θέσει οι ίδιοι για τον εαυτό τους.

Είχε πάρει ψηλά τον αμανέ πολύ προτού ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος. «Η πτώση της κυβέρνησης στις εκλογές (σ.σ. Ευρωεκλογές 2024) φέρει την σφραγίδα μου», δήλωσε τον Σεπτέμβριο του 24. Ταυτόχρονα, στην φρενήρη πορεία της προς τον Όλυμπο της φιλοδοξίας της, περιφρονούσε επιδεικτικά τους υπόλοιπους γονείς που επίσης είχαν θύματα στα Τέμπη.

Με μοχλό την μνημειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, με τον αέρα των (μυστικών και άλλων) δημοσκοπήσεων στα πανιά της και με την ελαφρότητα γνωστών πολιτικών και λογοτεχνών, που έλεγαν βιαστικά και αστόχαστα ότι αξίζει να γίνει πρωθυπουργός(!), η κυρία Καρυστιανού φρόντιζε να απαξιώνει όλο το πολιτικό δυναμικό της χώρας (κυβέρνηση και αντιπολίτευση στον ίδιο κάλαθο των αχρήστων), προβάλλοντας εαυτήν ως την μοναδική σωτήρια λύση για την χώρα.

Όμως το ξήλωμα του εντυπωσιακού εργόχειρου δεν άργησε να αρχίσει. Οι συντηρητικές θέσεις της για τις αμβλώσεις ήταν το πρώτο καμπανάκι για τους θαυμαστές της από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Προβληματισμός, περισυλλογή και να οι πρώτες απώλειες τόσο σε επίπεδο «επωνύμων», που σαν βρεγμένες γάτες έπαιρναν πίσω τα θαυμαστικά, όσο κυρίως σε επίπεδο κοινωνίας.

Κι όσο προσπαθούσε να μιλήσει πολιτικά, τόσο ξηλωνόταν το εργόχειρο. Οι δηλώσεις της π.χ. για την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τουρκία (να…ρωτήσει την κοινωνία ο πρωθυπουργός!) και φυσικά η κραυγαλέα αδαημοσύνη της για σχεδόν όλα τα πεδία, αποκάλυψαν αυτό το τραγικό πολιτικό τίποτε, που φιλοδοξούσε να κυβερνήσει την Ελλάδα.

Η συνέχεια ήταν χειρότερη. Δύο κορυφαίοι συνεργάτες της (Κοκοτσάκης, Αυγερινός) αποχώρησαν απογοητευμένοι, ενώ πλειάδα στελεχών και παρατρεχάμενων που την υμνούσαν και την κολάκευαν έφυγαν επίσης, καταγγέλοντας αντιδημοκρατική συμπεριφορά και Λουδοβίκεια αντίληψη.

Τα συνεχόμενα στραπάτσα με επιπτώσεις στον δημοσκοπικό δείκτη, αντί να προβληματίσουν την ηγέτιδα της «Ελπίδας», ξεκλείδωσαν/αποκάλυψαν και άλλες εξίσου αρνητικές πτυχές του πολιτικού και προσωπικού της Είναι.

Ξιφούλκησε εναντίον των αποχωρησάντων και  υπαινίχθηκε οργανωμένο… συστημικό σχέδιο για να πληγεί η ίδια και το κόμμα της. Λειτούργησε δηλαδή ως τυπικός εκπρόσωπος ξοφλημένης παλαιοκομματικής λογικής, ανέρειστου καταγγελτισμού και επαναληπτικής μονοθεματικής λογόρροιας που εν τέλει υπονόμευσε και όσα με το σπαθί και τον αγώνα της είχε κατακτήσει για το έγκλημα των Τεμπών.

Ωσπου ήρθε και το κερασάκι στην άνοστη τούρτα: Ο διαρκής δημοσκοπικός κατήφορος προκάλεσε εκνευρισμό και ανησυχία στην κυρία Καρυστιανού, ωθώντας την να εκστομίσει βαρύτατη ύβριν, βαθιά περιφρονητική προς τον ελληνικό λαό: Θα φύγω από την Ελλάδα αν δεν μπούμε στη Βουλή!

Ετσι! Από τον άμβωνα του σωτηριολογικού κηρύγματος στα υπόγεια του πληγωμένου ναρκισσισμού και της… εκδικητικής απειλής εναντίον της…αχάριστης κοινωνίας που την έχει βυθίσει στα δημοσκοπικά τάρταρα μέχρι στιγμής.

Σιγά μη χάσει η Βενετιά βελόνι, θα μπορούσε να πει κάποιος, ακούγοντας την θρασύτατη απειλή και κραυγαλέα ύβριν από την κατά τα άλλα μελίρρυτη κυρία (Αγαπώ την Ελλάδα και άλλα παρόμοια γλυκανάλατα).

Να τ’ αγαπάς κι ας είναι δύσμορφα είχε γράψει κάποια στιγμή η στήλη, μιλώντας για τις πληγές, τα προβλήματα και τα παθογενή της πατρίδος. Γιατί μονάχα έτσι υπάρχει περίπτωση και ελπίδα να επουλωθούν οι πληγές.

Με αγώνα. Με πείσμα και υπομονή. Με ήττες και με νίκες. Και με πλήρη σεβασμό προς την κοινωνία και τον λαό, συχνά υμνούμενο και ενίοτε συκοφαντημένο από διανοούμενους, αβροδίαιτους υπερόπτες, φλύαρους δημοσιολόγους και πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας.

Δυστυχώς για εκείνη, η Μαρία Καρυστιανού με τον σύντομο πολιτικό βίο της και προπάντων με επαπειλούμενο φευγιό της από την Ελλάδα, επιβεβαίωσε με ηχηρό τρόπο και την πολιτική της κενότητα και απωθητικά στοιχεία του χαρακτήρα της.

Ας πάει στο καλό, λοιπόν, για να ξεφύγει από εμάς τους αχάριστους, μύωπες και κακομοίρηδες  πολίτες αυτής της χώρας που δεν καταφέραμε να διακρίνουμε τις ικανότητες, το άστρο και την μεγαλοσύνη της…

ΥΓ: Η στήλη δεν αποκλείει την πιθανότητα να μπει στην Βουλή η κυρία Καρυστιανού. Κι εκεί, να ξαναδεί τον εαυτό της, να προσγειωθεί και να προσφέρει το κατά δύναμιν χωρίς λαϊκίστικες φρενίτιδες και στείρο καταγγελτικό λόγο.