THE YOUNG GODS: Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ

«Είναι η πρώτη μας φορά που θα εμφανιστούμε στην χώρα σας και πιστεύω ότι θα είναι μια έκπληξη για όλους μας» λέει ο Franz Treichler στο τηλέφωνο.

Το 2025 οι Young Gods κυκλοφόρησαν έναν δίσκο με τίτλο «Appear Disappear» ένα θορυβώδες μανιφέστο ως κραυγή ενάντια στους νέους δικτάτορες και τους πολέμους που εξαπολύουν. Αυτόν τον δίσκο μαζί με κλασικά τραγούδια τους όπως το «Gazoline Man» θα παρουσιάσουν την Παρασκευή στο Gazarte Ground Stage.

Οι Young Gods ξεκίνησαν την πορεία τους από το Φράιμπουργκ της Ελβετίας το 1985, ένωσαν τους πειραματισμούς της ηλεκτρονικής μουσικής με την εικονοκλαστική τάση του πανκ και έφτιαξαν το δικό τους μινιμαλιστικό, ζοφερό και απειλητικό ηχητικό χαρμάνι. Και η πρόσφατη δουλειά τους δείχνει ότι η ορμή τους μετά από σαράντα χρόνια δεν έχει κοπάσει.

Στις πρόσφατες συναυλίες παίζετε πολύ δυνατά και κάπως χαοτικά.
Ναι γιατί το τελευταίο άλμπουμ είναι πολύ ωμό, πολύ άμεσο, με μία έννοια μία ηχητική επίθεση κατά μέτωπο. Πιθανότατα επειδή θέλουμε να ξυπνήσουμε το κοινό και να αντιδράσουμε, να αντισταθούμε στην παγκόσμια ηττοπάθεια που μας επιβάλλουν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, η πολιτική κατάσταση, οι πόλεμοι και όλα αυτά.

Αυτή είναι η ιδέα πίσω από τον δίσκο. Αντίσταση στον πόλεμο, αντίσταση στα drones, αντίσταση στον καπιταλισμό. Η ιδέα είναι ότι πρέπει κάπως να αφυπνιστούμε.

Και η δική μας μέθοδος μας, για να το προσπαθήσουμε είναι να παίζουμε δυνατά. Και είναι επίσης ένας τρόπος να ταρακουνήσουμε τον κόσμο, να τον κάνουμε να ενεργοποιηθεί ενάντια σε αυτήν την κατάσταση. Να μην σκεφτούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα επειδή είναι πολύ δύσκολο να αντισταθούμε σε όλες αυτές τις δυνάμεις. Και προσπαθούμε, βασικά, να δώσουμε ενέργεια στον κόσμο.

Γι’ αυτό και αυξάνετε την ένταση.
Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Είμαστε όλοι (ο Franz, ο Cesare Pizzi στα samplers και τα συνθεζάισερ και ο Bernard Trontin στα ντραμς) πάνω από τα εξήντα μας. Οπότε νομίζω ότι η σκηνή μάς δίνει πολλή ενέργεια, όπως και το κοινό. Όταν βλέπουμε αυτή την ανταλλαγή ενέργειας και την ευφορία που μπορούμε να δημιουργήσουμε στις συναυλίες, αυτό μας δίνει επίσης πολλή ζωτικότητα.

Έχουμε αυτή τη δυνατότητα να είμαστε θεϊκές ψυχές. Και είμαστε εδώ, σε αυτόν τον πλανήτη, για να το βρούμε, να το ξεκαθαρίσουμε. Αυτό είναι το μήνυμα.

Η πολιτική χωρίς να είναι προφανής κρυβόταν πάντα στους δίσκους σας.
Ξέρεις, ο δικός μου ορισμός για την πολιτική είναι ότι όταν βάζεις περισσότερους από δύο ανθρώπους γύρω από ένα τραπέζι, τότε αρχίζει η πολιτική. Αρχίζει με τρεις ανθρώπους, γιατί πρέπει κάπως να βρεις μια συναίνεση, να ακούσεις τους άλλους, να βρεις λύσεις και να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Τρεις άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι είναι η αρχή της πολιτικής.

Όμως πιστεύω ότι η μουσική βρίσκεται πέρα από την πολιτική. Η μουσική είναι περισσότερο μια γλώσσα για να μιλάμε στις ψυχές των ανθρώπων. Δεν θα ανέβαινα ποτέ στη σκηνή για να πω στον κόσμο τι πρέπει να κάνει, όπως λίγο πολύ κάνουν οι πολιτικοί. Νομίζω ότι ο στόχος μας είναι περισσότερο να προτείνουμε πράγματα και να δίνουμε απόψεις ή όραμα μέσα από την ποίηση της μουσικής και των στίχων.

Οπότε προσπαθούμε να είμαστε ποιητικά σωστοί (poetically correct) περισσότερο παρά πολιτικά σωστοί (politically correct).

Γιατί προσπαθείτε πάντα να βρίσκετε νέους τρόπους έκφρασης ως μουσικοί;
Επειδή μάλλον είμαστε πολύ περίεργοι ώστε να επινοούμε νέους τρόπους για να γράφουμε μουσική, να χρησιμοποιούμε τη νέα τεχνολογία. Άλλωστε είμαστε μαζί εδώ και 40 χρόνια και νομίζω ότι και τα νέα μουσικά είδη μάς ενδιαφερουν και μας επηρεάζουν.

Φυσικά κάποιες φορές επαναλαμβανόμαστε. Για παράδειγμα, για αυτόν τον τελευταίο δίσκο πολλοί λένε ότι επιστρέψαμε στις ρίζες μας. Κρύβει μία άγρια ενέργεια όπως αυτό που κάναμε στις αρχές των 90s. Αλλά νομίζω ότι ακούγεται και πολύ σύγχρονος. Οπότε, κάποιες φορές κάνουμε έναν δίσκο φόρο τιμής στον Terry Riley. Κάποιες φορές κάνουμε ambient δίσκους. Αλλά ο πυρήνας της μουσικής των Young Gods είναι το rock αναμεμειγμένο με ηλεκτρονικούς ήχους, software, samplers.

Σας αρέσει η περιγραφή post-industrial για τον ήχο σας;
Είναι καλύτερος από το industrial χωρίς να ξέρω τι ακριβώς σημαίνει. Αλλά επειδή χρησιμοποιούμε σάμπλερς και όχι μόνο κιθάρες και ντραμς, ο κόσμος μάς αποκαλεί post- industrial.

Μου αρκεί αλλά θα χαρακτήριζα τη μουσική μας περισσότερο ως electronic rock. Αλλά κι αυτό προκαλεί κάποια σύγχυση. Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στην ηλεκτρονική μουσική και στο rock σε αυτό που κάνουμε; Πιθανότατα ο ήχος και η στάση μας είναι περισσότερο rock, αλλά χρησιμοποιούμε πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία για να τον δημιουργήσουμε.

Για παράδειγμα, σε αυτή την περιοδεία παίζω πολύ κιθάρα live, κάτι που δεν έκανα πριν. Ξεκίνησα να ξαναπαίζω κιθάρα στο συγκρότημα πριν από 10 χρόνια. Πριν από αυτό τραγουδούσα μόνο. Οπότε υπάρχει πάντα μια σύνδεση, μια συνεργασία ανάμεσα στις μηχανές και στα αναλογικά όργανα.

Με άλλα λόγια θέλουμε να δείξουμε πως μπορούμε να συνυπάρξουμε με τις μηχανές και να προκύψει κάτι θετικό.

Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας όταν προσπαθείτε να δημιουργήσετε μουσική;
Στην ουσία από οτιδήποτε. Μπορεί να προέρχεται από κάτι που διάβασα στην εφημερίδα. Μπορεί να προέρχεται από κάτι που άκουσα στο λεωφορείο, όπως έναν διάλογο δύο ανθρώπων, κάτι που πιθανότατα κατάλαβα λάθος. Ή από κάτι που διάβασα σε ένα βιβλίο.

Αλλά κυρίως, όπως σου είπα πριν, ο τελευταίος δίσκος επηρεάστηκε πολύ από το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον των τελευταίων τριών, τεσσάρων χρόνων. Από τους πολέμους στη Γάζα και στην Ουκρανία, από την άνοδο του υπερκαπιταλισμού και από όλη αυτή την κατάληψη του κόσμου της τεχνολογίας από τους δισεκατομμυριούχους της Silicon Valley. Και προσπαθούμε να τα υπερβούμε όλα αυτά και να οργανώσουμε άλλους τρόπους για να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά και να αντιστεκόμαστε όπως μπορούμε.

Περιστοιχίζομαι απο πολλούς ανθρώπους που νιώθουν ότι είναι μάταιο να αντιταχθείς σε αυτή την κατάσταση. Λένε, «Μα τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον;»

Πολλοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να αποδεχτούν το τέλος του κόσμου, αλλά όχι να αποδεχτούν μια αλλαγή παραδείγματος στον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Και αυτό δεν το καταλαβαίνω. Γιατί να αποδεχτούμε το τέλος του κόσμου όταν μπορούμε να κάνουμε πράγματα και να αλλάξουμε καταστάσεις; Εγώ δεν το δέχομαι. Είμαι περισσότερο αισιόδοξος. Πρέπει να δραστηριοποιηθείς για να είσαι αισιόδοξος. Κι αυτό επίσης με εμπνέει.

Ίσως οι άνθρωποι αφυπνίζονται προς μία λάθος κατεύθυνση όπως δείχνει η άνοδος της ακροδεξιάς παγκόσμια. Σας φοβίζει;
Το βρίσκω θλιβερό που οι άνθρωποι στρέφονται προς αυτού του είδους τις αξίες σήμερα. Θεωρώ ότι η ακροδεξιά διχάζει τους ανθρώπους, διχάζει την κοινωνία. Δεν αποδέχεται τους άλλους. Δεν αποδέχεται άλλες φυλές. Δεν αποδέχεται άλλες οπτικές.
Και για μένα αυτό δεν έχει νόημα. Είναι καταστροφικό. Οπότε, δεν με φοβίζει αυτό, αλλά με στενοχωρεί. Επειδή πιστεύω ότι οι άνθρωποι αξίζουμε κάτι περισσότερο από αυτό. Γιατί είμαστε όλοι νεαροί θεοί.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι η μουσική σας και οι live εμφανίσεις σας έχουν κάτι κοινό με κινήματα όπως το Dada ή ο σουρεαλισμός; Θεωρείτε τον ήχο σας ως αντίδραση στη mainstream μουσική;
Νομίζω ότι το Dada ήταν πιο ριζοσπαστικό. Έφεραν μια tabula rasa σε όλες τις αξίες της τέχνης. Εμείς βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια παράδοση που ξεκινούσε από τα τέλη των 60s και έφτανε στα 70s, όλα αυτά τα συγκροτήματά που ακούγαμε όταν ήμασταν πολύ νέοι, αυτά των ψυχεδελικών επιρροών και του πομπώδους ροκ.

Αλλά κατά κάποιον τρόπο κι εμείς θέσαμε πολλά ερωτήματα σχετικά με το πώς μπορούμε να κάνουμε μουσική.

Όταν ξεκινήσαμε, είχαμε μόνο samplers, ντραμς και φωνητικά. Και πολλοί δημοσιογράφοι πίστευαν ότι αυτό δεν μπορεί να είναι rock μουσική, επειδή δεν υπήρχε live κιθάρα. Οπότε προσπαθήσαμε να κάνουμε το rock λιγότερο συντηρητικό και να προσθέσουμε άλλα στοιχεία, γιατί για εμάς είναι περισσότερο θέμα στάσης παρά σχολής. Η μουσική δεν χρειάζεται να περιορίζεται σε συγκεκριμένους κανόνες, γιατί τότε παύει να έχει νόημα.

Οπότε, φυσικά, η σύγκρισή σου με το Dada είναι ευπρόσδεκτη, γιατί το Dada ήταν ένας τρόπος να πούμε, ας ξεκινήσουμε από το μηδέν και ας δημιουργήσουμε έναν νέο ορισμό για το τι είναι τέχνη.

Δεν είναι μόνο οι καμπύλες των καμπαναριών, ούτε μόνο οι όμορφοι πίνακες. Οτιδήποτε μπορεί να είναι τέχνη. Και συμφωνώ, συμφωνώ απόλυτα.

Θεωρήσατε ποτέ ότι οι Young Gods είναι ένα υποτιμημένο συγκρότημα; Εννοώ, πολλοί μουσικοί σας αναφέρουν ως αγαπημένο τους συγκρότημα και ως επιρροή, αλλά δεν φαίνεται να έχετε την αναγνώριση που σας αξίζει.
Καταλαβαίνω την ερώτησή σου. Κάποιες φορές, ναι, απογοητεύομαι. Νομίζω ότι θα μας άξιζε, για παράδειγμα, να παίξουμε σε ένα μεγάλο στάδιο της Αθήνας.

Από την άλλη όμως ίσως αυτό είναι και η ευλογία μας. Συνεχίζουμε να κάνουμε τη μουσική που αγαπάμε και συνεχίζουμε να το κάνουμε εδώ και 40 χρόνια, με απόλυτη ελευθερία.

Ποτέ δεν συμβιβαστήκαμε με δισκογραφικές για να τους επιτρέψουμε να μας πουν πώς πρέπει να κάνουμε παραγωγή, ή πως να γράφουμε τραγούδια ή πως να είναι η εικόνα μας. Πάντα κάναμε τα πράγματα με τον δικό μας τρόπο.

Άλλωστε όταν γίνεσαι πολύ διάσημος μπορεί κάποιες φορές να κάψεις τα φτερά σου. Φυσικά, υπήρχαν περίοδοι που νιώσαμε απογοήτευση. Αλλά τώρα πια είμαστε πολύ ευχαριστημένοι και δεν πολυαναρωτιόμαστε για τέτοια ζητήματα.

Ασχολείστε πολύ με την τεχνολογία, οπότε ποια είναι η άποψή σας για την τεχνητή νοημοσύνη;
Νομίζω ότι είναι πολύ βολική, αλλά δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, «βολική». Εξαναγκαζόμαστε να τη χρησιμοποιούμε λόγω της ευκολίας της.

Σε σχέση με όλα τα software που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να κάνεις μουσική, για παράδειγμα, προσωπικά μου αρέσει η διαδικασία του να προσπαθώ να υλοποιήσω μια ιδέα σιγά σιγά, με ένα όργανο, με έναν υπολογιστή. Να ακολουθώ τη ροή της δικής μου δημιουργικότητας. Κάνοντας αυτό, μπορεί να αλλάξει την άποψή μου για την αρχική ιδέα.

Θεωρώ αδιανόητο να φτιάχνω ένα τραγούδι και να χρησιμοποιώ ή να γράφω ένα prompt για ένα εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης του στυλ: «Θέλω το τραγούδι μου να είναι κάπως έτσι, λίγο έτσι και λίγο έτσι».

Για μένα αυτό δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ως δημιουργική διαδικασία. Οπότε δεν ασχολούμαι. Είμαι old school, βασικά. Δεν μου αρέσει να δίνω εντολές και μετά να ακούω το αποτέλεσμα. Μου αρέσει η διαδικασία της σύνθεσης.

Αυτή είναι η πρώτη μου ένσταση.

Και η δεύτερη είναι ότι ξεχνάμε πως η AI καταναλώνει πολύ νερό και έχει τεράστιο οικολογικό κόστος. Είναι οικολογική καταστροφή. Όλα αυτά τα data centers καταστρέφουν τις περιοχές όπου εγκαθίστανται.

Είναι μια επιχειρηματική δραστηριότητα που απεχθάνομαι. Δεν θέλω να εμπλέκομαι, γιατί ανοίγεις το τηλέφωνό σου και πρέπει συνέχεια να προσέχεις να μη χρησιμοποιήσεις τεχνητή νοημοσύνη. Είναι συνέχεια μπροστά στη μούρη σου.

Μου θυμίζει την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε το Internet. Έλεγαν ότι θα είναι δωρεάν για όλους και ότι θα κάνει τον κόσμο καλύτερο. Μετά ήρθαν οι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι. Τότε έλεγαν: «Θα λύσουμε το πρόβλημα της πείνας στον κόσμο. Θα δημιουργήσουμε σπόρους που θα μεγαλώνουν στην έρημο και όλοι θα μπορούν να τρώνε δωρεάν». Και τώρα έρχεται η τεχνητή νοημοσύνη.«Ουάου, θα σώσει τον κόσμο, γιατί θα κάνει όλες τις βρώμικες δουλειές» και μπλα, μπλα, μπλα.

Έχουμε δει τόσα παραδείγματα. Βασικά, είναι απλώς θέμα κέρδους των ισχυρών και λεηλασίας των πόρων του πλανήτη.