Υπόθεση Cornell: Οι 7 που βίασαν, οι 50 που ήξεραν και η συνενοχή της σιωπής

Ενδεχομένως να το έχετε δει φευγαλέα ή να έχετε ψάξει περισσότερες πληροφορίες, ενδεχομένως βέβαια και να αγνοείτε πλήρως αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με τη λεγόμενη «υπόθεση Cornell», η οποία και αφορά την καταγγελία μιας γυναίκας ότι το 2024, επτά συμφοιτητές της και μέλη μιας αδελφότητας στο πανεπιστήμιο Cornell στη Νέα Υόρκη, τη νάρκωσαν (με αλκοόλ και κεταμίνη) και τη βίασαν ομαδικά.

Και λέω πως «συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες», καθώς η εισαγγελία της Νέας Υόρκης ξανανοίγει τώρα τον φάκελο της υπόθεσης, καθώς έχουν προκύψει νέα στοιχεία εις βάρος των επτά ανδρών, οι οποίοι τότε -και πρέπει να σημειωθεί αυτό- δεν αντιμετώπισαν καμιά ιδιαίτερη συνέπεια. Μόνο δύο εξ αυτών απεβλήθησαν από το πανεπιστήμιο και οι υπόλοιποι πέντε υποχρεώθηκαν να γράψουν μια έκθεση, για το πόσο κακό είναι να βιάζεις μια γυναίκα. Ενώ είχαν ήδη κατηγορηθεί ότι βίασαν μία.

Στην 101 σελίδων αγωγή που κατέθεσε στις 16.09 η «Τζέιν Ντο» (έτσι αναγράφεται στα δικαστικά έγγραφα και έτσι θα την αποκαλούμε και εμείς στο εξής), αναφέρει πως το βράδυ της 19ης Οκτωβρίου 2024 πήγε οικειοθελώς στο σπίτι της αδελφότητας Chi Phi, έχοντας ραντεβού με έναν φίλο της και μέλος της Chi Phi. Όσα φέρονται να εκτυλίχθηκαν στη συνέχεια και τα οποία περιγράφονται λεπτομερώς στην αγωγή της, έκαναν την εισαγγελία της Νέας Υόρκης να ανοίξει ξανά τον φάκελο της υπόθεσης. Η Τζέιν Ντο κάνει λόγο για πολύωρη σεξουαλική κακοποίσή της από 7 άνδρες, ενώ η ίδια δεν ήταν σε θέση να συναινέσει σε καμία από τις καταγγελλόμενες πράξεις. Παράλληλα, στην αγωγή της περιλαμβάνεται screenshot συνομιλίας από ομαδικό γκρουπ τσατ της αδελφότητας στο Snapchat, κατά την οποία ένας από τους φερόμενους ως βιαστές, που ήταν στο δωμάτιο, είπε επί λέξη στα υπόλοιπα μέλη της αδελφότητας: «Δωρεάν μο@νί, επάνω», καλώντας τους προφανώς να συμμετάσχουν στον βιασμό της Τζέιν Ντο. Κάποιοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ντροπής. Και έτσι φτάσαμε στους «Cornell Seven», όπως αναφέρονται στα δικαστικά έγγραφα.

Κάποιοι άλλοι δεν ανταποκρίθηκαν. Δεν ανέβηκαν στον επάνω όροφο, δεν συμμετείχαν σωματικά στον φερόμενο ως βιασμό της Τζέιν Ντο. Ωστόσο, ήξεραν. Γνώριζαν σε live μετάδοση τι συνέβαινε επάνω. Είχαν «ανοιχτή πρόσκληση» να κάνουν join ανά πάσα στιγμή. Μιλάμε για δεκάδες ακόμα ανθρώπους που γνώριζαν ότι στον επάνω όροφο του σπιτιού της αδελφότητας βιαζόταν μια 20χρονη τότε γυναίκα. Και δεν έκαναν τίποτα. Και αυτοί, προσωπικά, με τρομάζουν εξίσου με τους επτά που φέρονταν να βίαζαν τη γυναίκα αυτή για ώρες, ενώ ήταν ουσιαστικά ημιλιπόθυμη από το αλκοόλ και την κεταμίνη. Μιλάμε για δεκάδες ακόμα ανθρώπους (κάποια διεθνή Μέσα κάνουν λόγο για 50 τον αριθμό) που γνώριζαν ότι στον επάνω όροφο του σπιτιού της αδελφότητας βιαζόταν μια 20χρονη τότε γυναίκα.

Επτά νέοι, προνομιούχοι (το Cornell είναι ένα από τα ακριβότερα και με κύρος πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης, με επιφανείς πελάτες ως φοιτητές), νιώθουν πολύ άνετα να βιάσουν μια γυναίκα μέσα στο σπίτι της αδελφότητάς τους, εντός του κάμπους του πανεπιστημίου, το κάνουν, τη γλιτώνουν στη χειρότερη με αποβολή στην καλύτερη με μια έκθεση ιδεών, την ώρα που δεκάδες ακόμα συμφοιτητές τους (προνομιούχοι και οι ίδιοι) το γνωρίζουν σε πραγματικό χρόνο και σιωπούν. Το Πανεπιστήμιο αποδεικνύεται πολύ λίγο στην πρώτη καταγγελία της Τζέιν Ντο (η οποία και έγινε ήδη από τον Νοέμβριο του 2024 στην αστυνομία του Ιδρύματος), συγκαλύπτει, κλείνει στόματα, βάζει στο αρχείο. Πλέον και με την πλειονότητα των φοιτητριών και φοιτητών του να ζητούν διαφάνεια και απόδοση Δικαιοσύνης, το Cornell δεσμεύεται δημόσια να συνδράμει τις έρευνες των Αρχών. Too little too late.

To προνόμιο και το ταξικό πρόσημο προστίθενται με κρότο σε αυτή την υπόθεση που, όπως και σε κάθε υπόθεση έμφυλης βίας και κακοποίησης, υπάρχει ένα μοτίβο. Γυναίκες που καταγγέλλουν, αμφισβητούνται, επανατραυματίζονται, στοχοποιούνται, καλούνται να βρουν λογικές απαντήσεις (και συχνά ενώπιον του δικαστηρίου) απέναντι στα διάφορα άλογα «τι γύρευε εκεί;», «θα τον προκάλεσε», «τι φορούσε;», «είπε ξεκάθαρα όχι;». Δεν φταίει ποτέ η κοντή φούστα, το ανοιχτό ντεκολτέ, η περασμένη ώρα, ο έρημος δρόμος, το «όχι» που δεν βρήκε τον δρόμο να βγει από τα χείλη, αφού αυτά είχαν παγώσει, όπως και όλο το κορμί, προσπαθώντας να επιβιώσει κόντρα στον βιασμό του.

Κάποια στιγμή, επιτέλους, θα πρέπει να σταματήσουμε να απευθύνουμε τις λάθος ερωτήσεις στη λάθος κατεύθυνση. Σε κάθε βιασμό, την ευθύνη της πράξης του φέρει ο βιαστής. Είτε είναι ο φοιτητής του Cornell με τους πάμπλουτους γονείς είτε ο φίλος μας ο Γιαννάκης από το δημοτικό είτε ο πατέρας μας που βίαζε επί δεκαετίες εντός γάμου τη μητέρα μας. Αν, βέβαια, την πράξη αυτή τη γνώριζαν και δεκάδες ακόμα και βγάλαν τον σκασμό, ευθύνονται εξίσου κι αυτοί. Από την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, μέχρι τους φίλους του φίλου μας του Γιαννάκη και του πατέρα μας μαζί. Εκεί όπου βιάζονται άνθρωποι, όταν η σιωπή είναι επιλογή, τότε γίνεται και συνενοχή.