“CLUB KID”: ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΦΡΕΝΑ ΚΛΑΜΠ ΣΤΗΝ ΩΡΙΜΑΝΣΗ

Κάποιες ταινίες καταφέρνουν να πιάσουν μια οικουμενική αλήθεια με έναν τρόπο τόσο αποτελεσματικό και αφοπλιστικό, που σου επιτρέπουν να δεις τον εαυτό σου ακόμα και μέσα σε καταστάσεις μακρινές από εσένα.

Για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να έχεις φάει τα νιάτα σου σε κλαμπ, ούτε να έχει εμφανιστεί από το πουθενά ένα παιδί που είναι δικό σου χωρίς να το ξέρεις(!) για να καταλάβεις την πολύ συγκεκριμένη διαδρομή του Πίτερ: Κάποτε, ζούσαμε τα νιάτα μας, και κάποια στιγμή ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, ξυπνήσαμε ένα πρωί κι είχαμε ευθύνες μπροστά μας, που μας ανάγκασαν να ωριμάσουμε. Ε, τι, ψέματα λέει;

Ίσως γι’αυτό το Club Kid να γνωρίζει αυτή την μεγάλη επιτυχία εδώ και 4-5 μήνες, επειδή κάθε θεατής μπορεί να πιαστεί συναισθηματικά από την αγωνία του Πίτερ, αλλά και να βιώσει αυτή τη διαδρομή όχι ως κάτι σκληρό ή αποπνικτικό, αλλά ως μια ιστορία που ξέρει πώς να είναι ανάλαφρη (υπερβολικά κιόλας, θα έλεγε), και αστεία, και συγκινητική. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι.

Αυτό ένιωσαν οι θεατές σε κάθε φεστιβαλική στάση της ταινίας, κιόλας.

CLUB KID, Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΩΝ ΚΑΝΝΩΝ;

Στις Κάννες ακόμα θυμάμαι ότι μέχρι και στην ουρά του σούπερ μάρκετ που περίμενα, οι από πίσω μου για το Club Kid μιλάγανε. Δεν ήταν σε γλώσσα που ήξερα, αλλά όπως η γλώσσα της ταινίας είναι παγκόσμια, έτσι κι η γλώσσα των 4 συναδέλφων που περίμεναν με τα τυριά και τα γάλατα στο χέρι: Το μόνο που χρειαζόταν να καταλάβεις ήταν οι λέξεις «Club Kid» κι ο ενθουσιασμός με τον οποίο τις έλεγαν, με χαμόγελα και ιαχές να συμπληρώνουν τις συλλαβές.

Εκείνη η ενέργεια έχει παραμείνει σταθερή μέσα από τη μετέπειτα φεστιβαλική διαδρομή της ταινίας, που αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζόρνταν Φέρστμαν, ο οποίος πρωταγωνιστεί κιόλας. (Ο Φέρστμαν έπαιζε και έγραφε για την καλτ σειρά Search Party ενώ πιο πρόσφατα τον βλέπαμε στο I Love LA της Ρέιτσελ Σένοτ στο ΗΒΟ.)

Στις Κάννες, το Club Kid αγοράστηκε από την εταιρεία Α24 για το απίστευτο ποσό των 17 εκατομμυρίων δολαρίων, έχοντας προσφορές από βασικά κάθε πιθανό στούντιο με οσκαρικές και όχι μόνο βλέψεις – από Netflix και Searchlight μέχρι Mubi και (αιωνία της η μνήμη) Warner Bros. Η Α24, που εμφανώς βλέπει την ταινία ως μεγάλο οσκαρικό παίχτη, δεν έχασε χρόνο για να την πλασάρει όπου ήταν δυνατόν να πλασαριστεί: Τορόντο, Νέα Υόρκη, Τέλιουραϊντ… ούτε μισό φεστιβάλ δεν άφησε.

Στην τελετή έναρξης των Νυχτών Πρεμιέρας, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Λουκάς Κατσίκας ανέφερε πως ήθελαν πολύ να έχουν τον Φέρστμαν καλεσμένο, αλλά σε αυτή τη χρονική στιγμή βρίσκεται παντού στον χάρτη. Καμία υπερβολή: Μέσα σε 10 μέρες, το Club Kid (θα) έχει παιχτεί στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και της Νέας Υόρκης, και σε φεστιβάλ στην Ισλανδία, τη Γερμανία, την Ελβετία, τη Νορβηγία, τον Καναδά – και φυσικά στην Ελλάδα. Όλοι θέλουν τον Τζόρνταν Φέρστμαν!

Οι Νύχτες Πρεμιέρας λοιπόν επέλεξαν την ταινία για την έναρξη του φετινού φεστιβάλ και, ειλικρινά, είναι πολύ καλή επιλογή: Ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα φιλμ της χρονιάς, που είναι ταυτόχρονα φεστιβαλικό darling όσο και αγνή ταινία κοινού. Δεν τα βρίσκεις πολύ συχνά αυτά.

Για την ακρίβεια, νομίζω πως είναι κι ένας από τους λόγους της τόσο ενθουσιώδους υποδοχής: Κάποιες φορές σε ένα φεστιβαλικό περιβάλλον περιμένεις πως θα δεις κάποιους συγκεκριμένους τύπους ταινιών ή υφών, και όταν καταφθάνει κάτι τόσο αγνά διασκεδαστικό όσο και καλοφτιαγμένο, αποκτάς ξαφνικά ένα επιπλέον επίπεδο ενθουσιασμού. Δεν είναι δηλαδή μόνο το «τι ωραία που πέρασα!», είναι το «πώς είναι δυνατόν να πέρασα τόσο ωραία ΣΤΙΣ ΚΑΝΝΕΣ;;; Πριν λίγη ώρα έβλεπα το Φιορδ και τον Μινώταυρο!»

Αυτό ακριβώς είχε συμβάλει και στην άνευ προηγουμένου επιτυχία του Top Gun: Maverick, που είχε ξεκινήσει επίσης από τις Κάννες. Είναι λοιπόν το Club Kid, το Top Gun: Maverick των ανεξάρτητων δραμεντί ενηλικίωσης; Μάλλον;;;

Δεν έχει πιλότους πάντως το Club Kid, αν και οπωσδήποτε έχει μια αίσθηση ενός lifestyle στα άκρα, που κάνει τρομερά χορταστική την κινηματογραφική του εμπειρία.

ΑΠΟ PARTY ANIMAL, ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

Στην αρχή, τουλάχιστον. Η ταινία ανοίγει με τον Πίτερ (ο ίδιος ο Τζόρνταν Φέρστμαν, πρωταγωνιστεί) και την παρέα του στην νυχτερινή τους ζωή. Ο Πίτερ, που είναι γκέι, προμοτάρει πάρτυ σε κλαμπ και ζει τη νυχτερινή ζωή στο μάξιμουμ, με ναρκωτικά, με νύχτες που φτάνουν στο ξημέρωμα, με (ανώνυμο και επώνυμο) σεξ και τη γενική αίσθηση πως αυτή η στιγμή θα κρατήσει για πάντα.

Μερικά χρόνια μετά η ζωή του είναι ίδια αλλά το σώμα δεν αντέχει εξίσου. Τα ξενύχτια και τα hangover δεν είναι για κάθε βράδυ, και κάτι από τη δίψα του για την ορμητικότητα του κλαμπ μοιάζει να έχει χαθεί. Η αφορμή που έμοιαζε να ψάχνει για να ξεκολλήσει από τις επαναλήψεις, ήταν η έξαφνη εμφάνιση στο σπίτι του, ενός 10χρονου αγοριού, του Άρλο – που είναι ο γιος του, που δεν ήξερε ότι έχει.

Ό,τι ακολουθεί είναι μια σειρά από μικρο-επεισόδια, παρεξηγήσεις και διασκεδαστικά περιστατικά που συμβαίνουν γύρω από τη διαδρομή ωρίμανσης του Πίτερ. Στο άψε σβήσε γίνεται αγαπητικός, δοτικός πατέρας για τον γιο του, και προκειμένου να φανεί αντάξιος της ευθύνης, βελτιώνει διαρκώς κομμάτια της στάσιμης καθημερινότητάς του.

Αν ακούγεται σαν ταινία που 100% θα μπορούσαμε να πετύχουμε μια Κυριακή στην τηλεόραση, τότε ναι, ισχύει, κι αυτό είναι μέρος της γοητείας της. Όμως το να πετύχεις αυτή τη mainstream συνταγή δεν είναι απαραίτητα εύκολο – αν ήταν, τότε κάθε βδομάδα στα σινεμά θα βλέπαμε ένα νέο rewatchable classic. Όμως ο Φέρστμαν έχει εντυπωσιακά καλή αίσθηση του πώς να δίνει διαρκώς στο κοινό κάτι που απολαμβάνει, έχοντας απόλυτη αίσθηση του ρυθμού και της ισορροπίας του ύφους. Πότε η ταινία γίνεται πολύ αστεία, πότε μας πιάνουν τα σιρόπια, πότε θα ζήσουμε για λίγο την ένταση του κλαμπ. Είναι όλα σωστά με απίστευτη ακρίβεια, σαν φτιαγμένα σε εργαστήριο.

Κι ενώ, την ίδια ώρα, η ταινία αγκαλιάζει ξεκάθαρα και με ζεστασιά μια πολύ αγαπητική ιδέα της οικογένειας: Ο Πίτερ έχει γύρω του άτομα που αγαπά και τον αγαπάνε, εξ ου και ακόμα και το συχνά σκληρό νυχτερινό περιβάλλον, δεν μοιάζει ποτέ επικίνδυνο. Το απαρτίζουν άτομα που εξαρχής νιώθουν αγάπη για τον μικρό Άρλο, δημιουργώντας την κατάλληλη συνθήκη υποστήριξης ώστε να μπορέσει ο Πίτερ να ξεκινήσει μια δική του δουλειά ή να αρχίσει να νοικοκυρεύεται για να φροντίσει τον γιο του.

Υπό αυτή τη σκοπιά, υποστηρίζεται απόλυτα η εμφανής πρόθεση του Φέρστμαν να δημιουργήσει κάτι αναπολογητικά mainstream όσο και αναπολογητικά γκέι. Το καταφέρνει, και μάλιστα τρομερά αποτελεσματικά: Η ταινία μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με γιορτή – ή έστω με το πρωί και μεσημέρι μετά τη γιορτή – επιλέγοντας να εστιάσει σε μια εκστατική και συναισθηματική οπτική πάνω στον κόσμο της.

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΝΕΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΘΕΑΤΗ

Όπως είπαμε, ο Φέρστμαν έχει εξαιρετικό έλεγχο. Οι κωμικές σκηνές είναι πάντα αστείες (με τον «fucking bitch» διάλογο γέλασα πολύ δυνατά), η συγκίνηση είναι δουλεμένη και χωρίς υπερβολές, οι περιφερειακοί χαρακτήρες απόλυτα πετυχημένοι σε αυτό που εξυπηρετούν: Η Σόφι της Κάρα Ντελεβίν είναι ένα αδιέξοδο άτομο που όλοι έχουμε γνωρίσει, ο wannabe κουήρ φιλόσοφος Νίκι είναι πάντα αστείος (δείχνοντας μια επιπέδου καλού σίτκομ αίσθηση κωμωδίας από τον Φέρστμαν), ο πιτσιρικάς Άρλο συμπαθής χωρίς να προσπαθεί πολύ, η Σάφρον (την οποία παίζει το Saturn Risin9, ένα άτομο από το Λος Άντζελες που κάνει περφόρμανς, σινεμά, DJ, και έχει ξεκινήσει ένα charity για κουήρ και τρανς άτομα, Rings Alliance) κεντρική, επιβλητική παρουσία, εκπροσωπώντας επί της ουσίας το ίδιο το nightlife.

Όμως τελικά όλη αυτή η ακρίβεια, σε κάποιο βαθμό κάνει την ταινία να μοιάζει και λίγο ετοιμοπαράδοτη ακριβώς για αυτή την ευρεία της διάδοση. Τα πάντα, εν τέλει, μοιάζουν πολύ εύκολα και άκοπα, δραματουργικά μιλώντας. Πάρα πολύ καθαρά. Ο Πίτερ αποφασίζει πως θα ωριμάσει, και ωριμάζει – δεν υπάρχει στα αλήθεια κάποια αγωνία ή κάτι το επίπονο εκεί, ούτε κάποια πραγματική σύγκρουση, τουλάχιστον μέχρι να έρθει η ώρα η ταινία να χρειαστεί μια σύγκρουση για την κλιμάκωσή της. (Ακόμα κι αυτή, λεία και χωρίς αιχμές είναι.)

Ο κόσμος της νύχτας παρουσιάζεται εν τέλει από μια ασφαλή απόσταση. Το σεξ και η επιθυμία είναι πράγματα κατά βάση θεωρητικά. Και, τελικά, στη δύσκολη αυτή ισορροπία του να αφηγηθείς μια διαδρομή ωρίμανσης χωρίς να απορρίψεις ολοκληρωτικά τον κόσμο που αφήνεις πίσω, δεν είμαι σίγουρος αν η ταινία τα καταφέρνει. Υπάρχει μια διάσταση συντηρητισμού στον τρόπο με τον οποίο ο Πίτερ αλλάζει – οπωσδήποτε, στοιχεία μιας εκστατικής ζωής που κάποτε ζήστηκε, θα μπορούν ακόμα να έχουν τη θέση τους μες στον ψυχισμό αυτού του ήρωα, αλλά στο Club Kid αυτό δε συμβαίνει.

Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα πάνω σε αυτή την ισορροπία και σε αυτές τις ιστορίες: Τι κρατάς, τι αφήνεις πίσω, και ποιο είδος τέτοιων ιστοριών ενηλικίωσης είναι πιο πετυχημένο απέναντι σε ένα ευρύ κοινό;

Αυτή πάντως η ένταση, αυτός ο προβληματισμός, είναι νιώθω και το κλειδί σε κάθε τέτοια ιστορία και στο κατά πόσο συνδέεται με αυτήν το κοινό. Εν τέλει, όλοι μας έχουμε έρθει κάποια στιγμή με μια απότομη στιγμή ωρίμανσης, πιθανότατα επειδή κάποιο νέο δεδομένο μπήκε απρόσμενα στην εξίσωση της καθημερινότητάς μας. Τι είναι όμως αυτό που κρατάς, τι αφήνεις πίσω, πώς προσαρμόζεις την νέα σου πραγματικότητα πάνω στα θεμέλια της παλιάς;

Το Club Kid δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τις βαθύτερες ερωτήσεις, αλλά ξέρει πώς να πει την ιστορία του με τρόπο ξεσηκωτικό. Πολύ απλά, δεν γίνεται να μην σε συνεπάρει – προσωπικά, δεν βαρέθηκα σε κανένα σημείο, και εκ των υστέρων συνειδητοποιώ πως αντιδρούσε καθόλη τη διάρκεια της ταινίας με τον τρόπο που ήθελε, στα γέλια, στη συγκίνηση, στη μελαγχολία, στην χαρά. Εξ ου και πρόκειται για μια ιδανική ταινία έναρξης φεστιβάλ, από τις πιο πετυχημένες επιλογές που έχουμε δει τελευταία. Και ίσως το δούμε να φτάνει και στα Όσκαρ; Καθόλου απίθανο.

Είναι ένα φιλμ εντυπωσιακά ικανό στην αφήγηση μιας ιστορίας ακόμα κι αν του λείπει η αφοσίωση στον κόσμο (η Νέα Υόρκη της ταινίας μοιάζει περίεργα μικρή και ανώδυνη) ή μια τριβή, μια έξτρα περιπλοκότητα. Δεν είναι η ίδια βραδιά, είναι ο καφές που πίνεις την επόμενη μέρα όταν την διηγείσαι.