“Νυχτερινό σχολείο για γιαγιάδες”: Ένα παιδικό βιβλίο για την αξία του χρόνου που μοιραζόμαστε

Τι κάνουν οι γιαγιάδες αφού αποχαιρετήσουν τα εγγόνια τους για το βράδυ; Στο «Νυχτερινό σχολείο για γιαγιάδες» της Ελένης Ανδρεάδη, βγαίνουν κρυφά από το σπίτι και πηγαίνουν στο μάθημα. Έχουν πολλά να μάθουν, άλλωστε, για να μπορούν να λένε τόσο ωραία παραμύθια και να σκαρφίζονται αταξίες μαζί με τα παιδιά.

Με στίχους και χιούμορ, το βιβλίο, σε εικονογράφηση της Ντανιέλας Σταματιάδη, ανοίγει τις πόρτες ενός σχολείου που λειτουργεί όταν βγαίνει το φεγγάρι. Τα Μαθηματικά και η Γυμναστική αποκτούν άλλους κανόνες, ενώ τα Παραμύθια έχουν τη δική τους θέση στο πρόγραμμα. Οι μαθήτριες εκπαιδεύονται σε όσα χρειάζεται να ξέρει μια γιαγιά, μαζί και στο πώς να κακομαθαίνει λίγο τα εγγόνια της.

Πίσω από αυτή την παιχνιδιάρικη ιδέα βρίσκεται η περιέργεια για τη ζωή των μεγαλύτερων ανθρώπων της οικογένειας.

Ποια ήταν η γιαγιά όταν ήταν μικρή; Πώς μεγάλωσε ο παππούς; Οι ιστορίες τους μπορούν να φέρουν τα παιδιά κοντά σε τόπους και εποχές που δεν έχουν γνωρίσει, μέσα από τη φωνή ενός αγαπημένου προσώπου.

Η αφετηρία του βιβλίου ήταν μια κουβέντα σε ένα κυριακάτικο τραπέζι. Ο πεθερός της Ελένης Ανδρεάδη είπε κάποτε στα παιδιά της ότι η γιαγιά τους πηγαίνει σχολείο τα βράδια. «Πώς αλλιώς θα ήξερε να λέει τόσες πολλές και τόσο ωραίες ιστορίες;»

Όταν άρχισε να γράφει, η συγγραφέας επέστρεψε και στις αναμνήσεις από τις δικές της γιαγιάδες, την Αθηνά και τη Λίλα. «Παίζαμε παιχνίδια άλλων εποχών και μου έλεγαν φοβερά παραμύθια, με έναν τρόπο που σε έκανε να μπαίνεις ολόκληρος μέσα στην ιστορία», λέει στο NEWS 24/7. «Μέσα από τις αφηγήσεις τους ταξίδευα σε μέρη και εποχές που δεν είχα γνωρίσει: στην Κωνσταντινούπολη και στην Αλεξάνδρεια, απ’ όπου κατάγονταν, στις οικογένειές τους και στα παιδικά τους χρόνια».

Μια τέτοια ανάμνηση πέρασε στη σκηνή όπου η γιαγιά του βιβλίου μιλά για τον αυστηρό πατέρα της, που όμως έχει «καρδιά μάλαμα». Το σαλόνι που εικονογράφησε η Ντανιέλα Σταματιάδη έχει ιδιαίτερη σημασία για τη συγγραφέα. «Νιώθω ότι μέσα του κατοικεί κάτι από εκείνον τον κόσμο των δικών μου παιδικών αναμνήσεων», εξηγεί.

Πόσο χώρο έχουν αυτές οι αφηγήσεις στην καθημερινότητα των παιδιών σήμερα; Το βιβλίο δίνει την αφορμή για μια συζήτηση γύρω από τον χρόνο που περνούν οι παππούδες και τα εγγόνια μαζί και την προσοχή που δίνουν η μία στην άλλη.

«Αυτό είναι ένα από τα ερωτήματα που βρίσκονται στην καρδιά του βιβλίου», σημειώνει η Ελένη Ανδρεάδη. «Δεν είναι μονάχα αν τα παιδιά “βλέπουν” τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, αλλά αν, μέσα σε μια καθημερινότητα γεμάτη βιασύνη και περισπασμούς, υπάρχει ο χρόνος και ο χώρος να είναι πραγματικά μαζί. Να τους γνωρίσουν, να τους ρωτήσουν, να ακούσουν τις ιστορίες τους από τους ίδιους, να μάθουν ποιοι ήταν πριν γίνουν η γιαγιά και ο παππούς. Γιατί μπορεί και να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο, χωρίς να είμαστε πάντοτε πραγματικά παρόντες ο ένας για τον άλλον».

Το «Νυχτερινό σχολείο για γιαγιάδες» θα παρουσιαστεί το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, στις 17:30, στο Public Golden Hall, στο Μαρούσι.