Ο εθισμός του κόσμου στη λογική των χαμηλών προσδοκιών τώρα και στο μετρό

Ως γνωστόν, η κυβέρνηση έχει πάρει διαζύγιο από κάθε τι που θα μπορούσε να ονομαστεί φιλελεύθερο ήδη από το σκάνδαλο των υποκλοπών και μετά του οποίου την πολιτική ευθύνη έχει-ακέραια-ο Πρωθυπουργός.

Υπό αυτήν την έννοια η κυβερνητική καμπάνια “διαφήμισης” των πάσης φύσεως επιδομάτων στους συρμούς του Μετρό μάλλον δεν πρέπει να εκπλήσσει. Αντιθέτως, αποτελεί μία ακόμη “ζωντανή” απόδειξη ότι η κυβέρνηση έχει απωλέσει κάθε είδους ιδεολογική προσέγγιση επικεντρωμένη σ’ έναν και μόνο στόχο. Στην ανανέωση της θητείας της.

Μπροστά σ’ αυτό το σκοπό δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν όσοι κατηγορούσαν την κυβέρνηση Τσίπρα για “χαρτζιλίκια” και υπόσχονταν μία Ελλάδα η οποία θα ξεφύγει από τη λογική των επιδομάτων, σήμερα κάνουν και λένε τα ακριβώς αντίθετα.

Άλλη μία κωλοτούμπα, άλλο ένα ψέμα, παλιά τους τέχνη κόσκινο. Η ελληνική δεξιά έτσι και αλλιώς διαθέτει πλούσια παράδοση προσπαθειών “εξαγοράς” του εκλογικού σώματος. Κάποτε ήταν οι σακούλες στην καμμένη Ηλεία, τώρα είναι τα επιδόματα και τα χαμογελαστά πρόσωπα των δικαιούχων στη σχετική καμπάνια.

Ωστόσο, η πιο αξιόλογη πτυχή του εν λόγω θέματος που αναδείχθηκε από το ανελέητο τρολάρισμα της κυβερνητικής πρωτοβουλίας στα social media είναι άλλο, πιο σοβαρό. Γίνεται μία τεράστια προσπάθεια να εθιστούν οι πολίτες στη λογική των “χαμηλών προσδοκιών”.

Να πιστέψουν, με άλλα λόγια, ότι δεν υπάρχει άλλη λύση στον ορίζοντα πέρα από αυτή που προτείνει το κυβερνών κόμμα. Ότι η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας είναι περίπου σαν τις πλάκες του Μωυσή, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί σε καμία περίπτωση γιατί δεν υφίσταται εναλλακτική.

Το πεπρωμένο μας είναι η ακρίβεια και η μη καταπολέμησή της, ο υψηλός πληθωρισμός που δεν αναπληρώνεται από τις αυξήσεις στους μισθούς, η παράδοση των ακινήτων στους servicers, οι σοβάδες στα σχολεία που πέφτουν και η άνοδος των Κασιδιαρέων που βγήκαν πάλι από το λαγούμι τους.

Κόντρα σε όλα αυτά, η λύση είναι η ελάχιστη κρατική αρωγή. Μερικά ευρώ από εδώ, μερικά από εκεί, pass κάθε είδους που απλά ανακυκλώνουν τη φτώχεια μας και τη γενικότερη μιζέρια. Το είχε θέσει όμορφα μία κυρία παλαιότερα στην Αλεξανδρούπολη που απαντούσε σε ερώτηση δημοσιογράφου στο δρόμο: “Τι να μας κάνει και ο Μητσοτάκης, πόσα να δώσει και αυτός;”. Για πολλούς, ιδιαίτερα περισσότερο ηλικιωμένους, η συζήτηση τελειώνει εκεί.

Ο εθισμός του ελληνικού λαού (του εκλογικού σώματος, αν θέλετε) στις χαμηλές προσδοκίες (που δεν είναι τίποτα άλλο από την παραλλαγή του TINA) αποτέλεσε το κλειδί του θριάμβου της δεξιάς στη διπλή εκλογική αναμέτρηση του 2023. Πρώην δήμαρχος λαϊκής περιοχής του Πειραιά μάς είχε εκμυστηρευτεί σε ανύποπτο χρόνο ότι η τοπική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας είχε κάνει άψογη δουλειά και μετέφερε κόσμο κατά κύματα στα εκλογικά κέντρα για να ψηφίσουν. Κάπως έτσι η δεξιά κυριάρχησε σε άλλοτε εκλογικά προπύργια της Κεντροαριστεράς. Έπεισε τον κόσμο ότι η οπτική της ήταν η μοναδική ρεαλιστική. Και, σε συνδυασμό με τη δύναμη των pass, κυριάρχησε.

Δοκιμασμένη εκλογική συνταγή είναι δύσκολο να αλλάξει, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η κυβέρνηση δεν έχει τίποτα άλλο απτό να παρουσιάσει και να πείσει τον κόσμο ο οποίος ταλαιπωρείται από πολλές και διαφορετικές προκλήσεις. Οπότε παίζει πάλι αυτό το χαρτί, πιο μαζικά αλλά και περισσότερο στοχευμένα. “Είμαστε εδώ για σας, αλλά μη ζητάτε πολλά” αυτή είναι η φράση-κλειδί.

Ούτε λόγος βέβαια για πραγματικές μεταρρυθμίσεις που θα ευνοήσουν τους πολλούς. Ούτε λόγος ότι θα διαλυθούν τα καρτέλ στην ενέργεια και στην αγορά τροφίμων. Ούτε λόγος, εν τέλει, ότι μπορεί να σπάσει ο φαύλος κύκλος της αναπαραγόμενης φτώχειας και των ανισοτήτων. Αυτή αντιμετωπίζεται ως φαινόμενο θεολογικού χαρακτήρα, ως φυσικό φαινόμενο.

Αν βρέχει, ανοίγεις την ομπρέλα. Αυτό κάνει και η κυβέρνηση. Ερμηνεύει τα πολλά κοινωνικοπολιτικά προβλήματα ως “φυσικές συνέπειες” και μοιράζει σε όλους μας από μία ομπρέλα που υποτίθεται ότι προστατεύειθ. Πολλοί εκ των συμπολιτών μας πείθεται. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Αν και η ομπρέλα είναι τρύπια.