H κορεκτίλα μιας συγγνώμης

Διαβάζω το mail- δήλωση του Χουάνγκ, διευθύνοντος συμβούλου της Νvidia, έπειτα από την αποκάλυψη της εξωσυζυγικής σχέσης του.

«Οφείλω μια συγγνώμη στην οικογένειά μου και σε όλους εσάς. Ήμουν άπιστος στη σύζυγό μου. Οι πράξεις μου την πλήγωσαν, όπως και τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτό».

Η κορεκτίλα του πιστού συζύγου, θεμέλιος λίθος της Δυτικής ηθικής, η οποία συνεπικουρούμενη από την θρησκεία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει ζωντανό ένα ψέμα ισοδύναμο με την μεταθανάτια ζωή.

Η προκειμένη περίπτωση βέβαια έχει και άλλες προεκτάσεις, περισσότερο αφορμή ήταν η συγκεκριμένη συγγνώμη για αυτό το κείμενο, μπορεί και να μην τον αφορά ακριβώς.

Για παράδειγμα, αν αποδειχτεί πως η κοπέλα ήταν κατάσκοπος των Κινέζων, η συγγνώμη έχει μία βάση προς του Αμερικανούς και προς τους εργαζόμενους της εταιρίας.

Όμως δεν είπε αυτό. Η συγγνώμη του ήταν για την απιστία.

Ένας βαθύπλουτος CEO έχει εξωσυζυγική σχέση με μία νεότερή του και η κοινή γνώμη σοκάρεται, αντιδρά, δικάζει. Δουλεύομαστε όλοι εν χορώ , έτσι;

Αν μπορούσαμε να τρυπώσουμε στα σπίτια, στις ζωές όσων ξιφουλκούν με περισσότερο μένος από τον μέσο όρο, στους μισούς τουλάχιστον θα έπρεπε να στείλουμε τον εισαγγελέα, την Πρόνοια και καμιά ντουζίνα ακόμη οργανισμούς και μηχανισμούς.

Δεν είναι αυθαίρετο αυτό που λέω. Όλοι ξέρουμε για τι πράγμα μιλάω. Είτε το έχουμε ζήσει και το ζούμε είτε συμβαίνει σε πολλά από τα φιλικά μας ζευγάρια.

Η αντίδραση περισσότερο θυμίζει το γνωστό «γιατί αυτός και όχι εγώ;».

Ένας άνθρωπος που η ζωή του ρολάρει όπως την θέλει, όπως έχει παλέψει για να την φτιάξει, που βρίσκεται μέσα σε μία μακροχρόνια σχέση ζωντανή, με αγάπη, έρωτα, σεβασμό, επικοινωνία, ουσιαστικό νοιάξιμο, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να κρίνει το τι κάνουν οι άλλοι με τις δικές ζωές και σχέσεις.

Συνήθως κρίνουν και κατακεραυνώνουν όσοι θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν. Και αυτό είναι κανόνας.

Δεν υπάρχει manual στην ελευθερία. Και συνήθως έχει φόρο πολυτελείας. Και σίγουρα δεν είναι μόνο μία η ελευθερία. Η κατάληξή της είναι ίδια αλλά ο δρόμος δεν είναι ο ίδιος. Φτάνουμε εκεί -αν φτάσουμε- από διαφορετικά μονοπάτια.

Και ως ελευθερία – για να σε προλάβω-δεν ορίζω να μην δίνεις λόγο σε τίποτα και κανέναν και να μην αναλαμβάνεις την ευθύνη δικών σου ανθρώπων. Κάθε άλλο είναι η πραγματική ελευθερία, νομίζω.

Δεν έχει κανένα νόημα να αυτοδιαφημίζουμε τις δικές μας επιλογές ως σωστές και μοναδικές. Ούτε να τις ηρωοποιούμε.

Έτσι κι αλλιώς είμαστε ήρωες όσοι ζούμε. Τίποτα δεν χαρίζεται, τίποτα δεν είναι εύκολο.

Περιμένω αν θα ζήσω ποτέ την παρακάτω- και μεταξύ μας πολύ πιο ειλικρινή- δημόσια συγγνώμη: «Ζητώ συγγνώμη από όλους εσάς, από την γυναίκα μου και κυρίως από τα παιδιά μου που τόσα χρόνια, παρέμενα λόγω συμβάσεων μέσα σε μία σχέση που είχε ουσιαστικά τελειώσει και υπέβαλα τα μικρά παιδιά μου σε ένα περιβάλλον τοξικών αντιπαραθέσεων, τσακωμών ή απλά απόστασης. Που τα ανάγκασα να μεγαλώσουν σε ένα σπίτι χωρίς τρυφερότητα, επικοινωνία και αγάπη. Που με τον τρόπο μου τα έμαθα, τα εκπαίδευσα, να βολεύονται και να φοβούνται και πως η σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κάποτε ερωτεύτηκαν και αγαπήθηκαν έχει ως μόνη κατάληξη την αποξένωση και ενίοτε και το μίσος. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτό».