Μητέρα Ζακ Κωστόπουλου: “Πόσο ήσυχα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο”

Με μια σπαρακτική ανάρτηση η μητέρα του Ζακ Κωστόπουλου, της Zackie Oh, Ελένη Κωστοπούλου, με αφορμή τα 41 χρόνια από τη γέννησή του μοιράστηκε δημόσια τα λόγια που θα ήθελε να πει στο παιδί της, αν δεν είχε δολοφονηθεί πριν οκτώ χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2018 στην Ομόνοια.

Συγκεκριμένα γράφει: «Πόσο τυχερός ήσουν που στη σύντομη ζωή σου, γέμισε το μέσα σου με τόσο φως και αγάπη αλλά ίσως να ήταν η αντανάκλαση του δικού σου φωτός και αγάπης που εξέπεμπες και χάριζες απλόχερα σε όλους. Σε αυτή τη ζωή ό,τι δίνεις παίρνεις, αργά η γρήγορα, τώρα η μετά, στη ζωή η στο θάνατο».

Μάλιστα, μοιράστηκε μια φωτογραφία από την γέννησή του και γράφει: «Σήμερα σκέφτομαι τη γέννηση σου, πόσο ήσυχα και ανώδυνα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο» και καταλήγει γράφοντας «σήμερα θυμάμαι τη γέννηση σου. Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών»

Αναλυτικά η ανάρτηση της Ελένης Κωστοπούλου:

Σήμερα θα γίνουν 41. Σήμερα θα ήταν μέρα χαράς, γελιων, δακρύων, φιλιών και ευχών. Σημερα θα έκανες τον απολογισμό σου για άλλη μια φορά και σίγουρα θα ήσουν ευχαρισμενος με την περιουσία που είχες αποκτήσει. Αμέτρητες αγκαλιές, μυριάδες φιλιά, άπειρα συναισθήματα, ατερμονοι αγώνες και νοιαξιμο, ατελείωτο βασανιστικό νοιαξιμο για ολους.

Γιατί ήσουν άνθρωπος του δίνω, συμπάσχω, βοηθω, διεκδικώ, επιμένω, μαχομαι, μοιράζομαι, αγαπώ. Και σαν τέτοιος άνθρωπος λάμβανες από τους συνανθρώπους σου τα καλύτερα συναισθήματα και ο,τι έβγαινε μέσα από τις καρδιες τους.

Το ένιωσα κι εγώ μετά, τόση αγάπη και σεβασμό από ανθρώπους που δεν γνώριζα. Ποσο τυχερος ήσουν που στη σύντομη ζωή σου, γεμισε το μέσα σου με τόσο φως και αγάπη αλλά ίσως να ήταν η αντανάκλαση του δικού σου φωτός και αγάπης που εξεπεμπες και χάριζες απλόχερα σε όλους. Σε αυτή τη ζωή ο,τι δίνεις παίρνεις, αργά η γρήγορα, τώρα η μετά, στη ζωή η στο θάνατο.

Σήμερα σκέφτομαι τη γέννηση σου, πόσο ήσυχα και ανωδυνα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο. Νιώθω ακόμη τη χαρά που ζεχειλιζε από το στήθος μου, που δεν μπορούσα να την περιορίσω, που δεν την είχα φανταστεί, που από τότε όταν βλέπω σκηνές γέννας πάντα κλαίω. Θυμαμαι το καλαθακι που κοιμόσουν, δίπλα στον κουκλάκι με τη γαλάζια φορεσιά, τα δαντελωτά σεντονακια , την πλεχτη κουβερτουλα και με πλημμυρίζουν όλα τα συναισθήματα που ένιωθα τότε μεχρι που η αλήθεια να μου ρίξει το χαστούκι της και να τα σκεπάσει όλα η πίκρα.

Σήμερα θυμάμαι τη γέννηση σου. Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών.

Η μαμά