1993 ή 2012: Η σημερινή απειλή για τον Μητσοτάκη…

Καθώς η πολιτική ζωή στριφογυρίζει γύρω από γεγονότα και αριθμούς που δεν βολεύουν τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, αρχίζει να αναπτύσσεται μια ιδιότυπη παρελθοντολογία.

Οι αριθμοί λένε ότι η συντριπτική πλειονότητα δεν θέλει τρίτη τετραετία του σημερινού πρωθυπουργού. Το πρώτο ανησυχητικό σημάδι.

Οι μετρήσεις που φτάνουν στο Μέγαρο Μαξίμου δείχνουν τα ποσοστά της ΝΔ να κυμαίνονται περί το 28% των ευρωεκλογών. Οι αισιόδοξοι βλέπουν το 30% της «εκτίμησης ψήφου» που κάνουν οι δημοσκόποι. Αλλά οι απαισιόδοξοι ανησυχούν για το 25% (ή και χαμηλότερα) που καταγράφει η πρόθεση ψήφου. Το δεύτερο ανησυχητικό σημάδι.

Κι έτσι αρχίζουν οι ερμηνείες με αναφορά στο απώτερο ή και πιο κοντινό παρελθόν.

Πρώτον, η «απειλή» του Αντώνη Σαμαρά παραπέμπει στο μακρινό 1993. Τότε που η αποχώρησή του έριξε την κυβέρνηση του(πατρός) Μητσοτάκη και η ίδρυση κόμματος (Πολιτική Άνοιξη) οδήγησε τη ΝΔ στην αντιπολίτευση. Όμως, η τότε πραγματικότητα έλεγε ότι, ακόμα κι αν δεν υπήρχε το κόμμα Σαμαρά, η ήττα της ΝΔ του τότε Μητσοτάκη ήταν προδιαγεγραμμένη. Η επέλαση του ΠΑΣΟΚ-η τελευταία υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου- δεν μπορούσε να ανακοπεί. Το 47% το επιβεβαίωσε.

Δεύτερον, η διαφαινόμενη μεγάλη διάχυση της ψήφου σήμερα θυμίζει το 2012. Τότε που στις πρώτες εκλογές (Μάιος) κανένα κόμμα δεν έπιασε το 20% και στις δεύτερες (Ιούνιος) κανένα δεν έπιασε το 30%. Η ΝΔ (του Σαμαρά) χρειάστηκε τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ για να σχηματίσει κυβέρνηση.

Πού βρισκόμαστε σήμερα; Τα πράγματα είναι απλά. Ο Σαμαράς δεν πρόκειται να ρίξει την κυβέρνηση του (υιού) Μητσοτάκη. Κατά τα φαινόμενα, δεν πρόκειται ούτε να αφαιρέσει τη νίκη από τη σημερινή ΝΔ. Όμως, ουδείς μπορεί να αποκλείσει ότι ένα κόμμα του πρώην πρωθυπουργού ενδέχεται να μετατρέψει τη ΝΔ του σημερινού Μητσοτάκη από νικητή σε ηττημένο.

Η φράση φαίνεται παράδοξη, αλλά δεν είναι. Η μάχη που δίνει ο κ. Μητσοτάκης είναι να έχει το ποσοστό της ΝΔ τον αριθμό «3» μπροστά. Αν το πετύχει, θα έχει τον πρώτο λόγο και για την επόμενη κυβέρνηση. Αν όχι, δηλαδή αν η ΝΔ δεν πιάσει το 28% των ευρωεκλογών του 2024, θα δημιουργηθεί μεγάλο εσωκομματικό πρόβλημα.

Και αν «χαθεί» και το κρίσιμο 25%, το πρόβλημα θα επικεντρωθεί αποκλειστικά στον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος θα αποχαιρετήσει οριστικά το στόχο της τρίτης τετραετίας.

Αυτά δεν μπορούν να σταθμιστούν εκ των προτέρων και γι’ αυτό ο πρωθυπουργός αδυνατεί να αποφασίσει για το χρόνο των εκλογών. Δεν είναι θέμα «θεσμικότητας».

Αν τα στοιχεία ήταν υπέρ του, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να τα εκμεταλλευθεί και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο «πουσάροντάς» τες και με το πακέτο παροχών της ΔΕΘ.

Όμως, τα στοιχεία είναι αρνητικά και η ερμηνεία τους αμφιλεγόμενη. Γι’ αυτό πιθανότατα θα εξαντλήσει όλο το διάστημα που του απομένει. Άλλωστε, το ίδιο κάνουν όλοι οι πρωθυπουργοί που βλέπουν ότι οι πρόωρες κάλπες δεν θα τους φέρουν τη «σίγουρη» νίκη.

Εκτός από τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά της ΝΔ, που δεν εγγυώνται νέα κυβερνητική θητεία, ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να αγνοήσει την εκφραζόμενη επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος υπέρ της κυβερνητικής αλλαγής. Και όσο κι αν μέχρι τώρα αυτήν την επιθυμία δεν φαίνεται ότι μπορεί να την εκφράσει κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι αυτή η εικόνα θα μείνει στάσιμη στη συνέχεια.

Ο ίδιος θα προσπαθήσει στους μήνες που απομένουν να φέρει πίσω στο κόμμα του «χαμένους» (μετά το 2024) ψηφοφόρους. Και παράλληλα να μη στραφούν τέτοιοι ψηφοφόροι στο βασικό του αντίπαλο-αυτός φαίνεται ότι θα είναι η ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα- για να μην καταστεί επικίνδυνος. Πρόκειται για κατάσταση αβεβαιότητας, για την οποία ο κ. Μητσοτάκης δεν γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί το χειμώνα που θα ακολουθήσει.

Την περιγράφει καλά αυτός ο αφορισμός του παλιού Αμερικανού ηθοποιού Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ: «Τα πράγματα ποτέ δεν είναι τόσο άσχημα ώστε να μη μπορούν να χειροτερέψουν»…