Συγκίνησε ο Μητροπολίτης Νίκαιας στον επικήδειο για τον Γιώργο Μαζωνάκη – “Έδωσε αγάπη και παίρνει αγάπη”
Διαβάζεται σε 3'
Ο Μητροπολίτης Νίκαιας αναφέρθηκε στην αγάπη που έτρεφε ο Γιώργος Μαζωνάκης για την γειτονιά του, αλλά και στη στήριξη που προσέφερε σε ανθρώπους οι οποίοι είχαν ανάγκη.
- 14 Σεπτεμβρίου 2026 16:41
Στη Νίκαια, τη γειτονιά που μεγάλωσε, επέστρεψε για τελευταία φορά ο Γιώργος Μαζωνάκης, με την εξόδιο ακολουθία του να τελείται το μεσημέρι της Δευτέρας 14 Σεπτεμβρίου στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας.
Η παρουσία του κόσμου ήταν συγκινητική, καθώς πλήθος ανθρώπων συγκεντρώθηκε στην περιοχή για να αποχαιρετήσει τον αγαπημένο καλλιτέχνη. Από τη λαϊκή αγρυπνία το βράδυ της Κυριακής μέχρι και την ημέρα της κηδείας, η Νίκαια γέμισε από ανθρώπους που θέλησαν να τιμήσουν τη μνήμη του.
Μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές της τελετής ήταν ο επικήδειος λόγος του Μητροπολίτη Νικαίας Αλέξιου. Ο ίδιος μίλησε όχι μόνο για τον καλλιτέχνη που γνώρισε και αγάπησε το κοινό, αλλά κυρίως για τον άνθρωπο Γιώργο Μαζωνάκη και τη σχέση του με τον τόπο όπου μεγάλωσε.
Ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων στην αγάπη που έτρεφε για τη Νίκαια, αλλά και στη στήριξη που προσέφερε σε ανθρώπους οι οποίοι είχαν ανάγκη.
Ο Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος ανέφερε στον επικήδειό του:
«Αδελφοί μου αγαπητοί, Γνωρίζω πως είναι βαρύ το πένθος της οικογενείας του αδελφού Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και όλων ημών, που τον αγαπήσαμε και χαρήκαμε με τα τραγούδια του. Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχα ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους.
Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερή Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου Ιστορικού πως “Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων” (Τάκιτος, 55-120). Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή.
Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: “Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο” (Leo Buscaglia, 1924-1998).
Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε:
“Μεγαλώνω και ξεχνώ μόνο τους κακούς ανθρώπους
όσους μιλούσαν με βρισιές γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους
μα ποτέ μου δε ξεχνώ την παλιά τη γειτονιά μου
γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρά μου (και)
Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά…»
Και γύρισε κι είναι ανάμεσά μας, τόσο νέος και τόσο δημιουργικός: Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος του Διγενή Ακρίτα:
«Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια,
κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει»
Αδελφοί μου αγαπητοί, Πιστεύουμε και κηρύσσουμε ότι προσδοκούμε Ανάσταση και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Με αυτή τη πίστη αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γιώργο, που ευχόμαστε να είναι ήδη στην αγκαλιά του Θεού. Να βρει ανάπαυση η ψυχή του, να παρηγορηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι του, και δηλώνουμε με ανθρώπινο πόνο, αλλά και με τη σταθερή ελπίδα ότι «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο· ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο· είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας».
