H ώρα των νέων γιατρών

Όσοι διάβασαν το πορτρέτο-ρεπορτάζ του προφυλακισμένου γιατρού Ηλία Θεοδωρόπουλου που «φιλοτέχνησε» (αυτή είναι η λέξη) η Νεκταρία Σταμούλη, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της περασμένης Κυριακής, πρέπει να αντιλήφθηκαν πολιτικές στάσεις που είτε τους είχαν διαφύγει είτε δεν ήθελαν να δουν.

Ο προφυλακισμένος Ηλίας Θεοδωρόπουλος, μέσα σε όλα, ήταν και δηλωμένος αντιεμβολιαστής που αποθάρρυνε τους πελάτες του να εμβολιαστούν, ενώ το γραφείο του ήταν γεμάτο θρησκευτικές εικόνες όπως και με «σπα­θιά σαμου­ράι, μια πανο­πλία, ξύλινα στρα­τι­ω­τάκια, κόκ­κινα γάντια και γυα­λιά πιλότου».

Το ρεπορτάζ της Νεκταρίας Σταμούλη περιγράφει έναν επαγγελματία που ήταν μονίμως διαθέσιμος στους πελάτες του. Ό,τι ώρα και να του έστελναν μήνυμα, ακόμα και μέσα στη βαθιά νύχτα, εκείνος θα το απαντούσε, με τον τρόπο που κάνει η κάθε Ελληνίδα μάνα.

Ο τιμοκατάλογός των υπηρεσιών που προσέφερε, αμέσως-αμέσως μας δίνει ένα σημαντικό δημογραφικό στοιχείο για την πελατεία του: ανώτερη μεσαία και ανώτερη τάξη, χωρίς έννοια για τις τιμές στο σούπερ μάρκετ και τη βενζίνη, «νοικοκυραίοι και όχι κακομοίρηδες».

Γίνεται σαφές, λοιπόν, γιατί όταν η συζήτηση φτάνει στον ιατρικό κλάδο η μεσαία τάξη θεωρεί τους γιατρούς-συνδικαλιστές που μιλούν για την πραγματική καθημερινότητα των γιατρών «εγκάθετους», «ιδεοληπτικούς» και «αριστερούς εμμονικούς» και προτιμά να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση και ακούει γιατρούς σαν την κυρία Ματίνα Παγώνη.

Δεν θέλουμε να ξέρουμε τι περνάνε οι γιατροί και οι νοσηλευτές του ΕΣΥ. Αυτή είναι η αλήθεια.

Παρεμπιπτόντως, τα ίδια, εν πολλοίς, ισχύουν και στον ιδιωτικό τομέα κι αυτό μπορώ να το βεβαιώσω από τη δική μου εμπειρία τον τελευταίο ένα χρόνο.

Κι αν αυτή η αδιαφορία δικαιολογείται όταν καταφεύγουμε οι ίδιοι, έντρομοι, στα νοσοκομεία, η στάση μας αυτή γίνεται προβληματική όταν είμαστε υγιείς και διαβάζουμε τις ειδήσεις.

Τότε, απολαμβανοντας το προνόμιο της υγείας και της τσέπης μας δεν μας ενδιαφέρει πως περνάει «ο κάθε γιατρουδάκος» κι ας μας τρέχουν τα σάλια και στο άκουσμα ακόμα των λέξεων «Ιατρική Σχολή» όταν η συζήτηση φτάνει στην επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών μας.

Κοιτάζουμε με καχυποψία τον γιατρό-επιστήμονα που θα μας πει «Αυτό δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα», τον τσεκάρουμε με την Τεχνητή Νοημοσύνη ή βγαίνουμε «στη γύρα» και ρωτάμε τον κάθε άσχετο στο ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον.

Βαφτίζουμε αδιάφορο τον ένα γιατρό και τον ένα νοσηλευτή που έχει χρεωθεί δεκαπέντε ασθενείς, ακόμα και στο ιδιωτικό νοσοκομείο και δεν μπορεί να μας απαντήσει στο SMS στις 2 τα ξημερώματα, όπως έκανε ο προφυλακισμένος αντιεμβολιαστής γιατρός-σαμάνος.

Κάπου εδώ όμως πρέπει να μπουν στην ιστορία και οι γιατροί και ειδικά οι νεότεροι. Αυτοί που κόπιασαν για να εισαχθούν στην Ιατρική και ίδρωσαν για να αποφοιτήσουν και μετά ξεροστάλιασαν μέχρι να αρχίσουν ειδικότητα.

Ναι, καλούνται να φερθούν ως λειτουργοί σε ένα κλάδο που έχει καταντήσει παροχή υπηρεσιών, σαν να λέμε Διαφήμιση.

Όμως οι περισσότεροι που έχω γνωρίσει δεν είναι τέτοιοι, το βλέπεις στα μάτια τους ειδικά αν τους εμπιστευτείς και τους φερθείς με τον σεβασμό που τους αξίζει, αν φερθείς ως ασθενής και όχι ως πελάτης.

Οι κοινωνίες μοιάζουν πολύ με τα αμπελοτόπια, τα λεγόμενα terroir (τερουάρ). Είναι απίθανο το μισό αμπέλι να βγάζει εξαιρετικό κρασί και το άλλο μισό μέτριο.

Όταν όλες οι δυτικές κοινωνίες διέρχονται μιας πρωτοφανούς κρίσης ταυτότητας, δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε από τους γιατρούς να είναι διαφορετικοί.

Παρόλα αυτά όμως, οι νέοι γιατροί αξίζει να αρχίσουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως λειτουργό. Αξίζει να συνδικαλιστούν δίπλα σε αυτούς που υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους στο δρόμο και όχι με τους Πατούληδες και τις υπόλοιπες κωμικές φιγούρες.

Οι νέοι γιατροί αξίζει να συνταχθούν με αυτούς που περιμένουν τον υπουργό του Κυριάκου Μητσοτάκη για θέματα Υγείας στην είσοδο των υποστελεχωμένων δημόσιων νοσοκομείων για να ακυρώσουν τις κακόγουστες παραστάσεις που ανεβάζει στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Σε γενικές γραμμές, τα πράγματα στη χώρα θα αρχίσουν να πηγαίνουν κάπως καλύτερα όταν όλοι αποκτήσουμε ταξική συνείδηση και αποδεχτούμε την ευθύνη που συνεπάγεται ο ρόλος μας μέσα στην κοινωνία.