ΕΣΥ: Σήμα κινδύνου από 4 φορείς για τα Διαβητολογικά Κέντρα

Σοβαρές ελλείψεις σε εξειδικευμένο προσωπικό, εμπόδια στην εκπαίδευση νέων γιατρών και σημαντικές ανισότητες στην πρόσβαση των ασθενών στις υπηρεσίες υγείας απειλούν τη βιωσιμότητα της διαβητολογικής φροντίδας στην Ελλάδα.

Την ανάγκη άμεσων παρεμβάσεων από την Πολιτεία επισημαίνουν με κοινή τους πρωτοβουλία τέσσερις φορείς που δραστηριοποιούνται στον χώρο του Σακχαρώδη Διαβήτη, προειδοποιώντας ότι, χωρίς ουσιαστικά μέτρα, το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπο με σοβαρό έλλειμμα εξειδικευμένων γιατρών τα επόμενα χρόνια.

Πρόκειται για την Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία (ΕΔΕ), την Ελληνική Ενδοκρινολογική Εταιρεία – Πανελλήνια Ένωση Ενδοκρινολόγων (ΕΕΕ-ΠΕΕ), την Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη (ΕΛΕΜΕΔ) και την Ελληνική Ομοσπονδία για τον Διαβήτη (ΕΛΟΔΙ), εκπρόσωποι των οποίων παρουσίασαν τις θέσεις τους σε κοινή συνέντευξη Τύπου.

Το πρόβλημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις αν ληφθεί υπόψη η συνεχής αύξηση των περιστατικών διαβήτη στη χώρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασαν οι φορείς, περισσότερο από το 9% με 10% του ενήλικου πληθυσμού στην Ελλάδα πάσχει από Σακχαρώδη Διαβήτη, ενώ σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε κατάσταση προδιαβήτη.

Την ίδια στιγμή, η γήρανση του πληθυσμού, η παχυσαρκία και η συνύπαρξη πολλαπλών νοσημάτων αυξάνουν τις ανάγκες για εξειδικευμένη παρακολούθηση, πρόληψη των επιπλοκών και αξιοποίηση σύγχρονων θεραπευτικών τεχνολογιών, όπως οι αντλίες ινσουλίνης και τα συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης.

Οι τέσσερις παρεμβάσεις που ζητούν οι φορείς

Στο επίκεντρο της κοινής παρέμβασης βρίσκεται η ανάγκη να διασφαλιστεί η επάρκεια και η ανανέωση του ιατρικού προσωπικού στα Διαβητολογικά Κέντρα και Ιατρεία του δημόσιου τομέα.

Οι τέσσερις φορείς ζητούν την άρση των εμποδίων στη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών στους γιατρούς του ΕΣΥ που υπηρετούν επί θητεία, την ολοκλήρωση των εκκρεμών εγκρίσεων για τους ιδιώτες γιατρούς, την επανεξέταση του αριθμού των διαθέσιμων θέσεων εξειδίκευσης και τη δημιουργία οργανωμένου πλαισίου εκπαίδευσης και αναγνώρισης των εκπαιδευτών Διαβήτη.

Όπως τονίζουν, οι διοικητικές καθυστερήσεις και οι περιορισμοί στην εξειδίκευση δυσχεραίνουν την είσοδο νέων γιατρών στο σύστημα, την ώρα που οι ανάγκες των ασθενών αυξάνονται.

Μεγαλύτερες οι ελλείψεις στην περιφέρεια

Ιδιαίτερη έμφαση στις συνέπειες της υποστελέχωσης έδωσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, καθηγητής Παθολογίας – Μεταβολικών Νοσημάτων του ΕΚΠΑ, Κωνσταντίνος Μακρυλάκης.

«Η υποστελέχωση και τα εμπόδια στην έναρξη της εξειδίκευσης στον Σακχαρώδη Διαβήτη δυσχεραίνουν την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού και απειλούν τη συνέχεια της εξειδικευμένης φροντίδας», επισήμανε.

Ο ίδιος εξέφρασε την ανησυχία του για την κατάσταση στην περιφέρεια, όπου οι διαθέσιμες δομές και οι δυνατότητες πρόσβασης των ασθενών είναι ήδη περιορισμένες.

Σύμφωνα με τον κ. Μακρυλάκη, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στελέχωσης, με σαφές χρονοδιάγραμμα για την κάλυψη των κενών και την εκπαίδευση παθολόγων και παιδιάτρων.

«Η επένδυση στους επαγγελματίες υγείας αποτελεί επένδυση στην έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών, στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων με Διαβήτη και στην ισότιμη πρόσβαση στη φροντίδα, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας», υπογράμμισε.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας – Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων, ομότιμος καθηγητής Νεοκλής Γεωργόπουλος, ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο των Διαβητολογικών Κέντρων τόσο στην παρακολούθηση των ασθενών όσο και στην εκπαίδευση του ιατρικού προσωπικού.

Όπως εξήγησε, πρόκειται για νοσοκομειακές δομές που παρέχουν ολοκληρωμένη και εξειδικευμένη φροντίδα, ενώ παράλληλα εκπαιδεύουν γιατρούς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθώς και άλλους επαγγελματίες υγείας.

Συμπληρωματικό ρόλο έχουν τα Διαβητολογικά Ιατρεία, τα οποία διευρύνουν την πρόσβαση των ασθενών στις υπηρεσίες υγείας, χωρίς ωστόσο να διαθέτουν τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα των Κέντρων. Ο κ. Γεωργόπουλος υπενθύμισε ότι το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας τους ανανεώθηκε το 2023, ενώ από το 2024 προβλέπεται και η ένταξη Ιατρείων Παχυσαρκίας για ενήλικες και παιδιά.

Ανάγκη για περισσότερους γιατρούς και διεπιστημονικές ομάδες

Τη σημασία της έγκαιρης ανανέωσης του προσωπικού υπογράμμισε και ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη, ομότιμος καθηγητής Κυριάκος Καζάκος.

Όπως ανέφερε, η υποστελέχωση επιβαρύνει τις ομάδες φροντίδας και περιορίζει τον χρόνο που μπορούν να αφιερώσουν οι επαγγελματίες υγείας στην παρακολούθηση των ασθενών, στην εκπαίδευσή τους και στην πρόληψη των επιπλοκών.

Ο ίδιος ζήτησε συστηματική καταγραφή των αναγκών και των αναμενόμενων αποχωρήσεων, ώστε να προγραμματίζεται εγκαίρως η κάλυψη των κενών θέσεων.

Ιδιαίτερη μέριμνα, σύμφωνα με τον κ. Καζάκο, χρειάζονται οι δομές της περιφέρειας και οι παιδιατρικές υπηρεσίες, ενώ αναγκαία θεωρείται η ενίσχυση των διεπιστημονικών ομάδων με νοσηλευτές, διαιτολόγους, επισκέπτες υγείας και άλλους κατάλληλα εκπαιδευμένους επαγγελματίες.

Ασθενείς: Η πρόσβαση στην περίθαλψη δεν μπορεί να εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας

Στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με διαβήτη εστίασε η πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας για τον Διαβήτη, Σοφία Τσιακάλου, αναδεικνύοντας τις γεωγραφικές και οικονομικές ανισότητες στην πρόσβαση στη φροντίδα.

«Η πρόσβαση στην κατάλληλη φροντίδα δεν μπορεί να εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου με Διαβήτη», τόνισε.

Όπως εξήγησε, η έλλειψη εξειδικευμένων γιατρών και η ανεπαρκής στελέχωση των δημόσιων δομών αναγκάζουν συχνά τους ασθενείς που ζουν στην περιφέρεια να ταξιδεύουν προς μεγάλα αστικά κέντρα προκειμένου να λάβουν την απαραίτητη παρακολούθηση.

Οι μετακινήσεις αυτές συνεπάγονται πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση, η οποία, σε συνθήκες αυξημένου κόστους ζωής, μπορεί να λειτουργήσει ως ακόμη ένα εμπόδιο στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας.

Η κ. Τσιακάλου επεσήμανε ότι ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μια σύνθετη νόσος που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση και συνεργασία διαφορετικών ειδικοτήτων, ζητώντας επαρκώς στελεχωμένες και γεωγραφικά προσβάσιμες δομές σε ολόκληρη τη χώρα.

Κοινός παρονομαστής των παρεμβάσεων των τεσσάρων φορέων είναι ότι η ενίσχυση των Διαβητολογικών Κέντρων δεν αφορά μόνο την αντιμετώπιση των σημερινών ελλείψεων, αλλά και τη δυνατότητα του ΕΣΥ να ανταποκριθεί στις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες των ανθρώπων με διαβήτη τα επόμενα χρόνια.