Να φοβάσαι τον Ιούλιο

Τρέμω τον Ιούλιο όπως τα παιδιά φοβούνται τις σκιές στον τοίχο. Υπουλος μήνας. Σου δείχνει τη θάλασσα, τις άδειες και τις διακοπές. Σε ξεγελάει για να σε μαχαιρώσει πισώπλατα. Οχι, δεν αναφέρομαι μόνο στους καύσωνες και στις πυρκαγιές. Αυτά είναι του καιρού που πάει και τα φορτώνει πάνω στο μήνα. Για άλλα σας λέω που πάει η Ιστορία και τα χώνει μέσα στην ανεμελιά του θέρους.

Ιούλιο μήνα έγινε το δημοψήφισμα του Τσίπρα που μας έφερε «στο χιλιοστό» εκτός Ευρώπης. Κλειστές τράπεζες, ανησυχία, θυμός και θολούρα. Και μία κοινωνία έτοιμη να σκιστεί στα δύο. Εντάξει, όχι στα δύο, αλλά στο 60-40.

Ηταν Ιούλιος όταν η πυρκαγιά στο Μάτι προκάλεσε εκατόμβη νεκρών και βύθισε τη χώρα στο πένθος και στην οδύνη.

Το 1987, στην τελευταία εβδομάδα ήρθε ο καύσωνας που πήρε μαζί του 1.500 ανθρώπους. Οι περισσότεροι ήταν ηλικιωμένοι. Ελειπαν τα παιδιά διακοπές και το βράδυ, τα δελτία ειδήσεων, τα καλούσαν να επικοινωνήσουν με τις αρχές.

Και ήταν ο ίδιος μήνας με το μεγάλο δράμα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, την επιστράτευση και την εθνική ταπείνωση. Προηγήθηκε το πραξικόπημα που έστησε η χούντα της Αθήνας κατά του Μακαρίου. Ναι, ήρθε η Μεταπολίτευση, αλλά εκείνο το δράμα παίζεται ακόμα.

Τα Ιουλιανά του 1965. Μετά τη βαθιά ρήξη του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου με τον νεαρό τότε βασιλιά Κωνσταντίνο, ο Παπανδρέου εξαναγκάζεται σε παραίτηση στις 15 Ιουλίου 1965. Ακολουθεί ο σχηματισμός των κυβερνήσεων των «Αποστατών». Είναι η πρώτη πράξη της αποσταθεροποίησης που οδήγησε στη δικτατορία, το 1967.

Και αν πάμε ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, ήταν η τελευταία μέρα του Ιουλίου 1920 όταν γίνεται η απόπειρα δολοφονίας κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι. Ακολούθησε ξέσπασμα βίας στην Αθήνα.

Αλλά και μακριά από εμάς, ο Ιούλιος σέρνει δράματα πίσω του. Η σφαγή στη Σρεμπένιτσα, η μεγαλύτερη που έγινε στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σημάδεψε την 11η Ιουλίου 1995. Είκοσι χρόνια μετά, έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο με 52 νεκρούς.

Ιούλιο έπεσε η Βαστίλη, ξεκίνησε ο ισπανικός εμφύλιος και αν βάλεις από δίπλα τα Ιουλιανά και τη Μεταπολίτευση, βλέπεις ότι είναι ο μήνας που ευνοεί τις μεγάλες ανατροπές. Την 4η Ιουλίου, μη ξεχνάμε, είναι και η αμερικανική διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

Ξέρω τι σας λέω. Είναι να τον έχεις από φόβο αυτό το μήνα. Γιατί όλο και κάπου μας την έχει στημένη. Χρειάζεται προσοχή. Με βηματισμό στα δάχτυλα και λοξές ματιές. Και κυρίως δυσπιστία απέναντι στις πλάνες του. Να, ήταν Ιούλιος όταν πατήσαμε στο φεγγάρι και είπαμε ότι η ανθρωπότητα θα μονιάσει βλέποντας τη Γη από ψηλά.