Ο Λαός των Λογιστών

Αν έχω καταλάβει καλά το πνεύμα της κυβέρνησης συνίσταται στο εξής: Αν κάποιο κόμμα ή πολιτικός αρχηγός προτείνει αυξήσεις αποδοχών ή δωρεάν παροχές πρέπει να τον …πάρουμε με τις πέτρες!

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί ψηφοφόροι, με το που ακούμε κάτι τέτοιο πρέπει να ξύπνα μέσα μας ο… αυτόματος λογιστής.

Μια πλευρά της προσωπικότητας μας που οφείλουμε να διαθέτουμε σε εγρήγορση αν θέλουμε να λεγόμαστε «υπεύθυνοι πολίτες». Κοστολόγηση, κυρίες και κύριοι.

Είπε ο Ανδρουλάκης για δωρεάν μετακίνηση των νέων; Οφείλουμε να τον κοιτάμε με «μισό μάτι».

Είπε ο Τσίπρας για δωρεάν μετακίνηση των πολιτών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης; Πρέπει να «γουρλώσουμε» το μάτι.

Τις θέσεις άλλων κομμάτων της Αριστεράς δεν πρέπει να τις κοιτάμε καν (κλειστό το μάτι).

Δεν μπορούμε παρά να είμαστε υποψιασμένοι και δύσπιστοι. Γιατί στο τέλος τέτοιου είδους εξαγγελιών κρύβεται ένα … νέο μνημόνιο. Αυτό μας λέει η κυβέρνηση του κόμματος που (όπως όλοι ξέρουν) έχει στηρίξει μετά φανατισμού κάθε μνημόνιο.

Κοστολόγηση λοιπόν. Οτιδήποτε ειπωθεί προεκλογικά στη πολιτική ζωή του τόπου πρέπει να «περάσει» από την υπολογιστική μηχανή του  Εθνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου.

Να μετρηθεί με κριτήριο τον «χρυσό κανόνα» της Ευρωζώνης για δημοσιονομική πειθαρχία και πρωτογενή πλεονάσματα των χωρών που εξυπηρετούν χρέος.

Έστω κι αν η ίδια η Ευρωζώνη ενίοτε αλλάζει τους κανόνες της, όταν μεταβάλλονται οι προτεραιότητές της (π.χ Covid ή ανταγωνισμός με την Ρωσία).

Έστω και αν οι πολιτικές προσεγγίσεις είναι αντικειμενικά αδύνατον να «καταμετρηθούν» με αυστηρά λογιστικά πρότυπα, εκτός αν… δεν αλλάζουν τίποτε από την υφιστάμενη κατάσταση.

Είναι βέβαιο ότι τα κόμματα που έχουν στον πυρήνα των πολιτικών τους θέσεων την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας γνωρίζουν τους περιορισμούς. Οπότε έχουν την ευθύνη των όσων εξαγγέλλουν. Όπως διαπιστώνει, μάλιστα κανείς φροντίζουν να απεικονίζουν το δημοσιονομικό κόστος των εξαγγελιών τους.

Είναι εξίσου βέβαιο όμως πως κανείς δεν έχει ανάγκη έναν «γαλάζιο» ελεγκτή. Ιδίως όταν η απαίτηση για κοστολόγηση που προβάλλεται από την Νέα Δημοκρατία είναι επιλεκτική. Δεν εφαρμόζεται παντού και κυρίως στις νομοθετικές της επιλογές.

Είδατε μήπως όταν η κυβέρνηση «πέρασε» το υποχρεωτικό 13ωρο εργασίας στον ίδιο εργοδότη κάποια … κοστολόγηση; Δεν θα έπρεπε π.χ να ξέρουμε ποιο είναι το κόστος φύλαξης των παιδιών σε μια οικογένεια που οι δύο γονείς πρέπει να εργάζονται από την ανατολή μέχρι την δύση του ήλιου;

Όταν φέρνει για ψήφιση διατάξεις που αφορούν δανειολήπτες και πλειστηριασμούς είδατε κάποια… κοστολόγηση εκεί; Για το πού, ας πούμε, θα φτάσουν τα τραπεζικά κέρδη και που θα πέσει το βιοτικό επίπεδο όσων «κάηκαν» από δάνεια;

Αντιληφθήκατε κάποια πραγματική «κοστολόγηση» για την επίπτωση της ακρίβειας στους μισθούς; (Πόσο μάλλον συνδεμένη με την παροχή αυξήσεων που να την καλύπτουν;)

Η απάντηση θα είναι -υποθέτω- ότι αυτά δεν αφορούν τον προϋπολογισμό του κράτους. Έλα όμως που τον αφορούν, αφού τα βασικά του έσοδα προέρχονται από την έμμεση φορολογία κυρίως των λαϊκών στρωμάτων.

Αυτά δίχως να μιλήσουμε και για άλλα πράγματα: Όπως τα πραγματικά κόστη των χιλιάδων απευθείας αναθέσεων. Τις ζημιές που έχουν προκύψει από την διαχείριση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τις μυστήριες διατάξεις των νομοσχεδίων που ακόμη και το Ελεγκτικό Συνέδριο (λίγο πιο καταρτισμένο πιστεύουμε από από το Δημοσιονομικό Συμβούλιο) δεν μπορεί να κοστολογήσει…