ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΤΡΕΧΟΥΝ, ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΣΠΑΝΕ ΡΕΚΟΡ – ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΠΩΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Oι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης έχουν γεμίσει τις τελευταίες ημέρες με ρομπότ που συμμετέχουν στους δεύτερους παγκόσμιους αθλητικούς αγώνες του είδους τους, οι οποίοι έχουν το format των ανθρώπινων Ολυμπιακών Αγώνων.

Για την ακρίβεια, στη διοργάνωση που είναι σε εξέλιξη στο Πεκίνο, συμμετέχουν περισσότερα από 2.000 ρομπότ, από 16 χώρες, τα οποία διαγωνίζονται σε 51 αθλήματα.

Τα βλέπεις να τρέχουν και να μην παίρνουν σωστά την στροφή στον στίβο -με συνέπεια να πέφτουν σε προστατευτικά στρώματα ή στο έδαφος και να αρπάζουν φωτιά-, να μπλέκονται στα σκοινιά του ρινγκ και να κάνουν τα άλματα -στο εις μήκος ας πούμε- κάπως νωρίτερα και νιώθεις μια αυτοπεποίθηση.

Ας βάλουμε τα πράγματα, στην πραγματική τους βάση;

Στο βίντεο που μόλις είδες, φαίνεται η εξέλιξη σε μόλις ένα χρόνο.

Πριν δυο έτη, τα ανθρωποειδή ρομπότ δεν μπορούσαν καν να περπατήσουν. Αγωνίζονταν ακόμα, να κατακτήσουν την κίνηση των άκρων μας.

Πέρυσι, στους πρώτους παγκόσμιους αθλητικούς αγώνες έτρεχαν μεν, αλλά σαν σταματημένα.

Είχαν μόλις αρχίσει και να χορεύουν.

Φέτος ένα “έσπασε” το παγκόσμιο ρεκόρ του Γουσέιν Μπολτ στους παγκόσμιους αγώνες του Πεκίνου και δεκάδες άλλα πρόσφεραν συγκινήσεις, όμοιες με αυτές που προσφέρουν άνθρωποι σε σπορ και πολεμικές τέχνες που απαιτούν κινήσεις ακριβείας, με πλήρη έλεγχο των μυών.

Η ενσώματη τεχνητή νοημοσύνη, σε πρώτο πλάνο

Ο Παύλος Τσιάπος, Founder και CEO της ελληνικής εταιρείας AVRION Robotics -βοηθά τις επιχειρήσεις να ενσωματώσουν προηγμένα ανθρωποειδή ρομπότ σε πραγματικά περιβάλλοντα εργασίας-, είναι στο Πεκίνο και μιλάει στο NEWS 24/7 για όσα συνέβησαν στο Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομποτικής, στο οποίο συμμετείχε και προηγήθηκε των αγώνων.

Περισσότερες από 300 εταιρείες παρουσίασαν στο Συνέδριο τα δημιουργήματα τους, με έμφαση στην “ενσώματη τεχνητή νοημοσύνη” (embodied AI) και την ταχύτερη ένταξη των ρομπότ, στην καθημερινή παραγωγή και τις υπηρεσίες.

«Αυτό που είδαμε στο Πεκίνο μπορεί να χωριστεί, ουσιαστικά, σε δυο κατηγορίες.

Από τη μια, είδαμε πού βρίσκεται η ρομποτική σήμερα και αυτή για εμένα, ήταν ίσως η σημαντικότερη διαπίστωση. 

Δεν μιλάμε μόνο για το τι έρχεται, αλλά για το πώς σήμερα τα ρομπότ βγαίνουν από τα εργαστήρια και κατεβαίνουν στην πραγματική παραγωγή, την πραγματική οικονομία.

Η μεγάλη αλλαγή είναι ότι πλέον δεν μιλάμε μόνο για πρωτότυπα ή εντυπωσιακά demonstrations. Μιλάμε για ρομπότ που μπορούν να εκτελέσουν συγκεκριμένες, πραγματικές εργασίες και να δημιουργήσουν πραγματική αξία για τις επιχειρήσεις.

Από την άλλη, είδαμε αυτό που ακολουθεί: την ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η τεχνολογία και το πού μπορεί να μας οδηγήσει τα επόμενα χρόνια αλλά και τις προκλήσεις που πρέπει να ξεπεράσουμε.

Αν με ρωτούσατε πιο είναι το σημαντικότερο που είδα στο Πεκίνο, θα πω ότι δεν ήταν μόνο το μέλλον της ρομποτικής. Ήταν ότι ένα μέρος αυτού του μέλλοντος έχει ήδη φτάσει».

Τα ρομπότ βρίσκονται πια στην πραγματική οικονομία

Έχουμε δει ρομπότ να αναλαμβάνουν τις αποθήκες εταιρειών και γραμμές παραγωγής. Τι αλλάζει τώρα; 

«Θα χώριζα τις εφαρμογές που βλέπουμε σήμερα σε τρεις βασικές κατηγορίες.

Η πρώτη είναι η βιομηχανία.

Στα logistics και στις αποθήκες υπάρχουν ήδη ώριμες ρομποτικές λύσεις, ενώ τα ανθρωποειδή αρχίζουν πλέον να αναλαμβάνουν όλο περισσότερες εργασίες όπως παλετοποίηση, αποπαλετοποίηση, μεταφορά φορτίων και loading.

Παράλληλα, βλέπουμε σταδιακά ανθρωποειδή να δοκιμάζονται και να εντάσσονται σε περισσότερα σημεία της παραγωγικής διαδικασίας.

Υπάρχουν ακόμη προκλήσεις και δεν είναι όλα έτοιμα για κάθε περιβάλλον. Αλλά η μετάβαση από το prototype στην πραγματική εφαρμογή έχει ξεκινήσει».

 Τα ρομπότ που εντοπίζουν κινδύνους πριν τον άνθρωπο

Η δεύτερη κατηγορία εφαρμογής ρομπότ στην πραγματική οικονομία είναι της ασφάλειας.

«Στο security, το ενδιαφέρον είναι ότι ένα ρομπότ δεν είναι απλώς κάτι που κάνει περιπολία. Μπορεί ουσιαστικά να λειτουργεί ως ένα mobile sensor platform».

Τα παραδείγματα είναι πολύ ενδιαφέροντα.

 

Μπορεί να διαθέτει θερμικές κάμερες, gas detectors και διαφορετικούς αισθητήρες και να κινείται αυτόνομα σε έναν χώρο, συλλέγοντας συνεχώς δεδομένα.

Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας περιπολίας μπορεί να αντιληφθεί ότι μια ένα σημείο – για παράδειγμα μια δεξαμενή- έχει ανεβάσει ασυνήθιστα υψηλή θερμοκρασία και να σημάνει αμέσως συναγερμό.

«Μπορεί αντίστοιχα να εντοπίσει μια διαρροή αερίου και να στείλει άμεσα σήμα, ώστε να υπάρξει χρόνος αντίδρασης».

«Και, ίσως ακόμη σημαντικότερο, μπορεί να μπει σε περιβάλλοντα στα οποία δεν θέλεις να εκθέσεις έναν άνθρωπο σε κίνδυνο, να πραγματοποιήσει τον πρώτο έλεγχο και να μεταφέρει εικόνα και δεδομένα πίσω στο κέντρο ελέγχου.

Όλα αυτά δεν είναι σενάρια για κάποια στιγμή στο μέλλον. Υπάρχουν απτές λύσεις σήμερα, πολλές από τις οποίες εφαρμόζουμε και εμείς».

Η ρομποτική αλυσίδα εξυπηρέτησης στα ξενοδοχεία, το εμπόριο και την εστίαση

Είπαμε για το την προσφορά των ανθρωποειδών ρομπότ στη βιομηχανία, είπαμε και για τον τομέα της ασφάλειας, πάμε και στο τρίτο κομμάτι που μας αφορά όλους: είναι αυτό των ξενοδοχείων, του retail, της εστίασης και γενικότερα της εξυπηρέτησης του κοινού.

«Και εδώ οι εξελίξεις είναι πολύ σημαντικές, γιατί τα ρομπότ μπορούν πλέον να αναλάβουν εργασίες τόσο στο front office, εκεί όπου υπάρχει άμεση επαφή με τον επισκέπτη ή τον πελάτη, όσο και στο back office, υποστηρίζοντας τη λειτουργία μιας επιχείρησης.

Στα ξενοδοχεία, για παράδειγμα, υπάρχουν ήδη ώριμες εφαρμογές στο room delivery, στη μεταφορά αντικειμένων, στο housekeeping support και γενικότερα στην εσωτερική εφοδιαστική.

Παράλληλα, στο front office ένα ρομπότ μπορεί να υποδεχθεί έναν επισκέπτη, να του δώσει πληροφορίες, να τον καθοδηγήσει μέσα στο ξενοδοχείο και να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα αιτήματά του.

Στο retail βλέπουμε πλέον πολύ ενδιαφέρουσες εφαρμογές, οι οποίες μπορούν να καλύψουν σημαντικό μέρος της ίδιας της διαδικασίας εξυπηρέτησης μιας παραγγελίας.

«Ένας πελάτης μπορεί να δώσει την παραγγελία του και από εκεί και πέρα μια ρομποτική λύση να κινηθεί αυτόνομα μέσα στο κατάστημα, να εντοπίσει και να συλλέξει τα προϊόντα και να τα μεταφέρει είτε στο ταμείο, είτε στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας παράδοσης».

Άρα, αρχίζουμε να βλέπουμε τη ρομποτική να συμμετέχει σε ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος του retail workflow, από την παραγγελία και το picking μέχρι την προετοιμασία και την τελική εξυπηρέτηση του πελάτη.

Στην εστίαση, επίσης βλέπουμε σημαντική πρόοδο, από την παραγγελιοληψία και την προετοιμασία μέχρι τη μεταφορά, το delivery και το service, αλλά ακόμα και μέσα στην κουζίνα όπου εξελίσσονται γρήγορα οι λύσεις».

Ξεχωριστό πεδίο είναι η εξυπηρέτηση κοινού, όπου η ανάγκη είναι διαφορετική.

«Εκεί έχουμε πλέον ρομπότ που μπορούν

• να υποδεχθούν και να αλληλεπιδράσουν με τον επισκέπτη,
• να συνομιλήσουν μαζί του,
• να απαντήσουν σε ερωτήσεις,
• να δώσουν πληροφορίες,
• να τον καθοδηγήσουν μέσα σε έναν χώρο ή
• να παρουσιάσουν ένα προϊόν, μια υπηρεσία ή ένα έκθεμα.

Αυτό δημιουργεί εφαρμογές σε εμπορικά κέντρα και καταστήματα, αλλά και σε αεροδρόμια, μουσεία, πολιτιστικούς χώρους, εκθέσεις και γενικότερα σε χώρους με μεγάλη ροή επισκεπτών».

Δημιουργούνται οικοσυστήματα ρομπότ

Ο κύριος Τσιάπος έκρινε ως απαραίτητο να κάνει μια διευκρίνιση: «Όταν μιλάμε για ρομποτική, το μυαλό μας πηγαίνει πολύ εύκολα στα ανθρωποειδή. Είναι λογικό, γιατί είναι αυτά που μας εντυπωσιάζουν περισσότερο, ακριβώς επειδή μοιάζουν και κινούνται σαν εμάς.

Όμως, τα ανθρωποειδή δεν είναι τα μόνα ρομπότ, ούτε είναι απαραίτητα η σωστή λύση για κάθε εργασία.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές ρομποτικές λύσεις, σχεδιασμένες για διαφορετικές ανάγκες. Άλλες μπορούν να μεταφέρουν αντικείμενα, άλλες να εξυπηρετούν και να αλληλεπιδρούν με τον κόσμο, άλλες να επιθεωρούν έναν χώρο και άλλες να εκτελούν πολύ συγκεκριμένες εργασίες.

Αυτό που μας ενδιαφέρει τελικά, δεν είναι το ρομπότ από μόνο του. Είναι η ρομποτική λύση και η αξία που μπορεί να δημιουργήσει.

Γι’ αυτό αρχίζουμε πλέον, να μιλάμε για οικοσυστήματα, όπου διαφορετικές ρομποτικές λύσεις συνεργάζονται μεταξύ τους, αλλά και με τα υπάρχοντα συστήματα μιας επιχείρησης, για να ολοκληρώσουν ένα workflow.

«Το επόμενο βήμα της ρομποτικής δεν είναι απαραίτητα ένα ρομπότ που θα κάνει τα πάντα. Είναι η συνεργασία διαφορετικών ρομποτικών λύσεων ώστε να πετύχουμε το αποτέλεσμα και την αξία που πραγματικά θέλουμε».

Από τα παγκόσμια ρεκόρ στο malfunction

Με την ολοκλήρωση του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ρομποτικής, άρχισαν οι πρώτοι παγκόσμιοι αθλητικοί αγώνες των ανθρωποειδών ρομπότ «όπου έγινε το ρεκόρ του Γιουσέιν Μπολτ, όπως και πολλά ατυχήματα. Και να σας πω και κάτι;

Όταν φέρνεις μια τεχνολογία στα όριά της, ένα ρομπότ μπορεί να πέσει, να χάσει την ισορροπία του ή να αποτύχει. Αυτό δεν αναιρεί όσα έχει ήδη καταφέρει. Και αυτό συμβαίνει φυσικά σε ελεγχόμενο περιβάλλον.

Είδαμε ρομπότ να τρέχουν, να παίζουν ποδόσφαιρο, μποξ και τένις, να πηδούν, να χορεύουν και να αλληλεπιδρούν με τον άνθρωπο.

Ο αυτοσκοπός προφανώς, δεν είναι να έχουμε ρομπότ που παίζουν ποδόσφαιρο ή τρέχουν στα 100 μέτρα. Αυτές οι δοκιμασίες μάς δείχνουν κάτι πολύ σημαντικότερο: τις δυνατότητες που έχουν πλέον αποκτήσει.

Πριν σχεδόν δύο χρόνια τα είδαμε να περπατάνε. Πέρυσι χόρευαν. Φέτος ξεπερνούν ρεκόρ. Αυτή η ταχύτητα εξέλιξης είναι το πραγματικά εντυπωσιακό.

Και φυσικά αυτήν την πρόοδο την κάνει ο άνθρωπος. Αυτό είναι που κάνει όλη αυτή την εξέλιξη τόσο συναρπαστική».

Ενθουσιασμός, αμηχανία και το εύλογο ερώτημα «τι έρχεται;»

Δεν έκρυψα πως αισθάνθηκα θαυμασμό και δέος, παρακολουθώντας -στο YouTube- όλες αυτές τις εξελίξεις. Πώς μπορεί να αισθάνθηκε ο κύριος Τσιάπης που ήταν εκεί, ο οποίος προφανώς και ήξερε τι να περιμένει, αφού επιχειρεί στην ρομποτική;

«Για μένα, αυτό που είδα στο Πεκίνο επιβεβαίωσε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα trend ή με έναν ακόμη τεχνολογικό κύκλο εντυπωσιασμού.

Έχουμε μπροστά μας μια τεχνολογική αλλαγή που θα επηρεάσει πραγματικά τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και εργαζόμαστε.

Και κάθε τεχνολογική αλλαγή τέτοιου μεγέθους δημιουργεί ταυτόχρονα ενθουσιασμό και ανησυχία. Είναι απολύτως λογικό.

Από τη μία βλέπεις κάτι εντυπωσιακό και σκέφτεσαι τις δυνατότητες που ανοίγονται. Από την άλλη, υπάρχει αυτή η φυσιολογική αμηχανία του “τι έρχεται;”.

«Το ζητούμενο όμως, δεν είναι να αγνοήσουμε την αλλαγή ή να τη φοβηθούμε. Είναι να καταλάβουμε πώς θα τη διαχειριστούμε σωστά και πώς θα αξιοποιήσουμε αυτή την τεχνολογία προς όφελος του ανθρώπου».

«Βρισκόμαστε σε ιστορικό σημείο»

Ενόσω μιλούσαμε, εμφανίστηκε στο feed μου στο Instagram ένα βίντεο με ρεπορτάζ του BBC να ρωτά αν είμαστε κοντά στην ημέρα που τα ανθρωποειδή ρομπότ θα μας πάρουν τις δουλειές.

Ρώτησα λοιπόν, τον ειδικό πώς μπορεί να προσαρμοστεί ο άνθρωπος σε αυτές τις εξελίξεις, αφού στο μυαλό μου -τουλάχιστον μέχρι νεοτέρας- και εμείς ως είδος έχουμε περιορισμούς που καλύπτει η τεχνητή νοημοσύνη, όπως και η ΑΙ έχει περιορισμούς που καλύπτουμε εμείς.

Οπότε, η συνεργασία μάλλον είναι αυτή που δίνει το ιδανικό αποτέλεσμα.

«Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σημείο. Και δεν αφορά μόνο το physical AI ή τη ρομποτική. Το AI ήδη αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε.

Θα αλλάξουν θέσεις εργασίας και θα αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο γίνονται πολλές εργασίες. Αυτό συμβαίνει ήδη.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα που συζητήθηκαν στο forum, στο περιθώριο του Συνεδρίου, ήταν ακριβώς αυτό: πώς οι επιχειρήσεις στις οποίες το AI και η ρομποτική έχουν άμεση εφαρμογή θα διαχειριστούν αυτή τη μετάβαση σε σχέση με τους ανθρώπους τους.

Ήδη βλέπουμε εταιρείες να δημιουργούν μοντέλα επανεκπαίδευσης των εργαζομένων τους, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να μετακινηθούν σε διαφορετικούς ρόλους και να προσφέρουν μεγαλύτερη αξία εκεί όπου οι ανθρώπινες δυνατότητες έχουν μεγαλύτερη σημασία.

«Δεν πιστεύω ότι η σωστή συζήτηση είναι “άνθρωπος ή ρομπότ”. Είναι ποια εργασία κάνει καλύτερα το καθένα και πώς μαζί μπορούν να δημιουργήσουν μεγαλύτερη αξία».

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πράγματα στα οποία τα ρομπότ μπορούν να υποστηρίξουν τον άνθρωπο εξαιρετικά και άλλα στα οποία υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μπροστά μας.

Αλλά αυτό που είδαμε στο Πεκίνο δείχνει ότι η συζήτηση έχει ήδη αλλάξει.

Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σημείο. Όχι επειδή τα ρομπότ μπορούν να τρέξουν πιο γρήγορα από έναν άνθρωπο ή να παίξουν ποδόσφαιρο και μποξ, αλλά επειδή αρχίζουν να βγαίνουν από τα εργαστήρια και να μπαίνουν στην πραγματική οικονομία.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα έρθουν. Είναι πώς θα τα ενσωματώσουμε σωστά».