Το τέλος της αυταπάτης, όχι όμως της ελπίδας

Μόλις δύο χρόνια πριν, συντελείτο μία αναμφίβολα μεγάλη πολιτική αλλαγή: Η πρώτη εκλογική νίκη κόμματος, που έφερε την αριστερή ταμπέλα και ήρθε στην εξουσία καβάλα στο ρεύμα της Ιστορίας ως αποτέλεσμα πέντε ετών μνημονίων.

Σε αυτά τα δύο χρόνια επιβεβαιώθηκε αν μη τι άλλο περίτρανα ότι δεν υπήρχε κανένα σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη για το ΣΥΡΙΖΑ ή τουλάχιστον για τον Αλέξη Τσίπρα και την πλειοψηφία του κόμματος. Επί της ουσίας ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και μαζί του οι πολίτες βίωσαν μία μεγάλη διάψευση. Τα γεγονότα απέδειξαν ότι δεν μπορούσε ή δεν κατάφερε να κάνει όσα υποσχέθηκε προεκλογικές.

Ο πρώτος αριστερός και ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας, αναγκάστηκε εν τέλει να παραδεχθεί ότι χωρίς χρηματοδότηση από τους εταίρους η Ελλάδα δεν μπορούσε να αντέξει ούτε μία εβδομάδα. Όπως διαπίστωσε ο ίδιος και διαπιστώσαμε όλοι, μάλλον αργά, ο κύβος είχε ριφθεί το 2010, με την υπαγωγή στο πρώτο μνημόνιο. Παρά τα success story διαφόρων αποχρώσεων, η χώρα μόνο με δανεισμό μπορεί και επιβιώνει.

Για την επιλογή εκείνου του πρώτου δραματικού καλοκαιριού της διακυβέρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε κριτική και εκ δεξιών και εξ αριστερών. Εκ δεξιών ότι με τα πειράματα του κόστισε στην ελληνική οικονομία, εξ αριστερών ότι δεν τόλμησε τη ρήξη μέχρι τέλους. Ο ίδιος υπερασπίζεται μέχρι σήμερα τόσο την επιλογή της διαπραγμάτευσης, όσο και την επιλογή της συνθηκολόγησης.

Δεν είπαμε ψέματα, είχαμε αυταπάτες, έχει απολογηθεί χαρακτηριστικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος δεν είχε άλλωστε όπως φάνηκε ποτέ σκοπό την έξοδο από την Ευρωζώνη, αλλά διαπίστωσε ότι τέτοιο σκοπό είχε ο Σόιμπλε. Γνώριζε επίσης τη θύελλα αντιδράσεων που θα προκαλούσε στο εσωτερικό της χώρας μία άτακτη έξοδος υπό συνθήκες εκβιασμού.

Όσα συνέβησαν αυτά τα δύο χρόνια έχουν περάσει στην ιστορία και εκείνη θα κρίνει. Ίσως ήρθε όμως η ώρα να γίνει μία δημόσια συζήτηση για το πως θα συνεχίσουμε μετά τη μεγάλη διάψευση, πως θα συγκροτηθεί μία πραγματικά βιώσιμη διακυβέρνηση σε αυτή τη χώρα, όχι μία απλή εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία, αλλά μία πραγματική αλλαγή δομής της εξουσίας, προς όφελος όχι μόνο των μνημονιακών αριθμών, αλλά και των ανθρώπων πίσω από αυτούς.

Τη συζήτηση αυτή θα μπορούσε και θα έπρεπε να ανοίξει ο ίδιος ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός, ο οποίος λίγο μετά τα 40 του χρόνια προφανώς δεν επιθυμεί να μείνει στην ιστορία ως ο διαχειριστής ενός ακόμη μνημονίου, έστω και με “ανθρώπινο πρόσωπο”. Και δεν μπορούν να απέχουν από αυτή και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, όχι για να συμφωνήσουν όλοι σε όλα (αυτό άλλωστε θα ήταν εντελώς εκτός λογικής και φύσης της Δημοκρατίας, που βασίζεται στη σύνθεση απόψεων δια της διαφωνίας και όχι της ομοφωνίας), αλλά για να προκύψει από το διάλογο ένα πλαίσιο για την πορεία της χώρας τα επόμενα χρόνια, με την ελπίδα να παραμένει ζωντανή.

Αλλά ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι κυβερνήσεις και τα κόμματα, οι ίδιοι οι πολίτες δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψουμε την ελπίδα, να ζητάμε την αλλαγή και να ελέγχουμε την εξουσία. Η Ιστορία άλλωστε δεν προχωρά ευθύγραμμα, αλλά με παλινδρομήσεις. Αλλά με όλες τις διαψεύσεις, προχωρά.

*Της Βίκυς Σαμαρά, αρχισυντάκτριας πολιτικού του NEWS247

πηγή φωτογραφίας: sooc