Πόσους μεγάλους έρωτες θα ζήσεις τελικά στη ζωή σου; – Τι λένε οι ειδικοί

Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα και η ζωή μιμείται την ταχύτητα του scrollαρίσματος -ή αντιστρόφως- και που το να βρεις σύντροφο “μετακομίζει” ολοένα και συχνότερα από το face to face στα dating apps, οι singles έχουν σίγουρα σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους, αν οι έρωτες για αυτή τη ζωή εξαντλήθηκαν και θα πρέπει να περιμένουμε την επόμενη για την ευτυχία.

Ίσως όχι μόνο οι singles. Όλοι θεωρούν ότι το να βρεις “το άλλο σου μισό” είναι δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο.

Είναι άλλωστε σύνηθες -μπορεί και ευκολότερο- να εγκλωβιζόμαστε στο “ιδανικό παρελθόν” ή στο “εξάντλησα την ευκαιρία στον έρωτα”, από το να προσπαθήσουμε να βρούμε την ευτυχία σε έρωτες που δεν μοιάζουν μεγάλοι αλλά είναι.

Και είναι πεπερασμένοι οι “μεγάλοι έρωτες” τελικά; Είναι δύο -όπως είπε η Σάρλοτ στην Κάρι στο Sex and the City- είναι ένας (ακόμα χειρότερα) ή τρεις (η πρώτη, η σκληρή και η θεραπευτική).

Πόσο βοηθητικό είναι να πλαισιώνουμε την ερωτική αγάπη με αυτούς τους περιοριστικούς όρους; Είναι καν αλήθεια; Ή μήπως μας κρατάει όλους πίσω σε μια ερωτική μυθολογία που τροφοδοτείται από τη νοσταλγία και την ποπ κουλτούρα, η οποία αποτελεί μια βολική αλήθεια για κάποιους και έναν επιζήμιο μύθο για άλλους;

“Έχουμε προετοιμαστεί να πιστεύουμε σε μοναδικές, καθοριστικές ιστορίες αγάπης”

“Πολιτισμικά, έχουμε προετοιμαστεί να πιστεύουμε σε μοναδικές, καθοριστικές ιστορίες αγάπης”, λέει στον Independent, η Δρ. Μαντλέν Μέισον Ρόαντρι, συμβουλευτική ψυχολόγος, η οποία αποδίδει μεγάλο μέρος αυτής της θεωρίας στις λογοτεχνικές ιστορίες αγάπης.

“Υπάρχει παντού”, λέει, αναφέροντας τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα και την Κάθι και τον Χίθκλιφ (Ανμοδαρμένα Ύψη) ως χαρακτηριστικά παραδείγματα. “Είναι δεμένοι μεταξύ τους με έναν τρόπο που μοιάζει απόλυτος, ακόμα και όταν είναι καταστροφικός”, εξηγεί η Ρόαντρι. “Και ο Υπέροχος Γκάτσμπι αφορά ουσιαστικά έναν άνδρα που δεν μπορεί να ξεπεράσει έναν περασμένο έρωτα επειδή πιστεύει ότι ήταν ο μόνος που είχε ποτέ σημασία. Αυτές οι ιστορίες διαμορφώνουν τις προσδοκίες μας. Εξυψώνουν την ένταση και τη μονιμότητα, και ενθαρρύνουν την ιδέα ότι η πιο σημαντική αγάπη είναι αυτή που μας κυριεύει ολοκληρωτικά”.

Ο προγραμματισμός αυτός είναι βαθιά ριζωμένος. Και μπορεί να είναι δύσκολο να αποτιναχθεί, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία επιστημονική ή ψυχολογική απόδειξη που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο.

“Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί να δημιουργήσουν πολλαπλούς βαθείς δεσμούς κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Οι σχέσεις που μοιάζουν πιο σημαντικές είναι συχνά εκείνες που συμβαίνουν σε διαμορφωτικές στιγμές, ή εκείνες που εμπεριέχουν ένταση, απώλεια ή ημιτελή τέλη. Αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που μένουν μαζί μας. Δεν θυμόμαστε μόνο το άτομο, θυμόμαστε ποιοι ήμασταν εμείς εκείνη την εποχή και τι αντιπροσώπευε η σχέση” εξηγεί η Ρόαντρι.

Η παγίδα των προσδοκιών

Το σημείο όπου τα πράγματα γίνονται περίπλοκα είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτό επηρεάζει τις προσδοκίες μας για την ερωτική αγάπη στο μέλλον. Φτάνουμε στα ραντεβού του Hinge περιμένοντας να μας συνεπάρει ο ένας και μοναδικός αληθινός μας έρωτας. Η αναπόφευκτη πραγματικότητα, λοιπόν (το να κάνεις small talk με έναν εντελώς άγνωστο), μοιάζει με απόλυτη σπατάλη χρόνου.

“Μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση έλλειψης, σαν να υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που μας ταιριάζει πραγματικά και όλα τα άλλα να είναι ένας συμβιβασμός. Αυτό μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στο να εξιδανικεύουν περασμένες σχέσεις, ιδιαίτερα αν τελείωσαν απότομα ή τραγικά. Με τον χρόνο, αυτές οι σχέσεις μπορεί να “γυαλιστούν” στη μνήμη μας, και οι νέοι σύντροφοι συγκρίνονται στη συνέχεια με κάτι που δεν είναι εντελώς πραγματικό”σημειώνει η ειδικός.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να επισημανθεί σε όλο αυτό είναι η ηλικία. Συχνά, οι άνθρωποι που θεωρούμε ως τους έρωτες της ζωής μας είναι εκείνοι που γνωρίσαμε όταν ήμασταν νέοι.

Όσο προφανές κι αν ακούγεται, οι άνθρωποι θέλουν διαφορετικά πράγματα από τον σύντροφό τος στα 20 τους σε σύγκριση με αυτά που θέλουν στα 30 τους και μετά.

“Ο σύντροφος που χρειαζόμουν στα 25 μου δεν χρειαζόταν να καταλαβαίνει από ανατροφή παιδιών ή συντάξεις. Στα 60 μου εντυπωσιάζομαι λιγότερο από τη μουσική συλλογή κάποιου”, λέει η Δρ. Σάλι Όστεν, συμβουλευτική κλινική ψυχολόγος.

“Καθώς μεγαλώνουμε, δεν σχετιζόμαστε μόνο με αυτό το ένα άτομο. Πρέπει να είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε σχέσεις με τους γονείς, τους συναδέλφους, τους φίλους. Δεν αμφιβάλλω ότι ο καθένας μας θα έχει έναν άνθρωπο που αγάπησε με τον πιο αχόρταγο, αισθησιακό και περιπετειώδη τρόπο αλλά νομίζω ότι πιθανότατα ταίριαζε μόνο σε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή και τοποθεσία” σημειώνει.

Με άλλα λόγια, ίσως η αλήθεια είναι ότι, ενώ μπορεί να υπάρχει ένας μεγάλος έρωτας που είναι τέλειος για εμάς σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι απολύτως πιθανό να εμφανιστεί ένας άλλος μεγάλος έρωτας που να ταιριάζει στην εκδοχή του εαυτού μας σε ένα άλλο στάδιο της ζωής μας, και ακόμη ένας άλλος μετά από αυτόν. Το να πιστεύουμε ότι πρόκειται για μια περιορισμένη διαδικασία είναι πιθανό να μας προκαλέσει μόνο πόνο στη συνέχεια.

“Είμαστε ικανοί να βιώσουμε ουσιαστική αγάπη περισσότερες από μία φορές, αλλά δεν θα είναι η ίδια κάθε φορά”, λέει η Ρόαντρι. “Θα έλεγα ότι η ιδέα αυτή επιμένει επειδή είναι συναισθηματικά ικανοποιητική και πολιτισμικά ενισχυμένη, αλλά στην πράξη μπορεί να κρατά τους ανθρώπους να κοιτάζουν προς τα πίσω, αντί να επιτρέπουν στους εαυτούς τους να βιώσουν αυτό που βρίσκεται πραγματικά μπροστά τους”.