Το πώς αφήνεις την καρέκλα σου όταν σηκώνεσαι δείχνει τι άνθρωπος είσαι

Είσαι σε ένα εστιατόριο, σε μια καφετέρια, σε ένα μπαρ ή ακόμα και στο γραφείο, στη δουλειά. Τι κάνεις όταν έρχεται η ώρα να φύγεις και (μοιραία) σπρώχνεις προς τα πίσω την καρέκλα;

Γυρνάς την πλάτη και φεύγεις ή στέκεσαι για ένα δευτερόλεπτο, ώστε να σπρώξεις πρώτα, την καρέκλα προς τα μέσα και μετά αποχωρείς;

Κανείς δεν σου ζητά να βάλεις προς τα μέσα την καρέκλα -εκεί που τη βρήκες. Και σίγουρα δεν κερδίζεις κάτι, αν το κάνεις.

Ας δούμε πώς η pop psychology συνδέει αυτήν τη μικρή κίνηση (συμπεριφορά) με το πόσο εγωκεντρικοί είμαστε.

Τι μαρτυρούν οι μικρές, ασήμαντες, συμπεριφορές

Οι ψυχολόγοι έχουν ένα όνομα για αυτό που συμβαίνει όταν παρατηρούμε τις μικρές -φαινομενικά ασήμαντες- συμπεριφορές των άλλων: το thin-slicing.

Μελέτη έχει ενημερώσει ότι από πολύ σύντομες παρατηρήσεις συμπεριφοράς, ακόμα και κάτω των 30 δευτερολέπτων, μπορούμε να κρίνουμε έναν άνθρωπο, με ακρίβεια που δεν βελτιώνεται σημαντικά, όταν υπάρχει μεγαλύτερη διάρκεια παρατήρησης.

Αυτό ισχύει σε διάφορα πράγματα, από αξιολογήσεις δασκάλων, μέχρι την ανίχνευση εξαπάτησης. Σημειώνεται πως η ακρίβεια της κρίσης δεν είναι απόλυτη.

Εξηγούν πως κρίνουμε τους ανθρώπους από “μικροσκοπικά κομμάτια συμπεριφοράς” που οδηγούν σε γρήγορες κρίσεις, οι οποίες συχνά φαίνεται να είναι πιο ακριβείς από ό,τι θα περίμενες.

Το πρόβλημα είναι ότι ένα “μικρό κομμάτι” σημαίνει κάτι μόνο όταν αντιμετωπίζεται σαν ένα μικρό δείγμα ενός μοτίβου συμπεριφοράς.

Εν προκειμένω, σε ό,τι αφορά την επανατοποθέτηση της καρέκλας κοντά στο τραπέζι ή τον πάγκο ή όπου την βρήκαμε όταν μπήκαμε στον χώρο, ενημερώνει για τρία πράγματα, σύμφωνα με το Psych Signal και σε συνάρτηση πάντα, με το thin-sclicing.

Τελειώνει η προσοχή σου όταν ικανοποιείται η ανάγκη σου;

Αν υποθέσουμε πως ο στόχος της επίσκεψης σου σε ένα εστιατόριο είναι το φαγητό -και φυσικά η παρέα-, όταν ολοκληρώνεις με τα πιάτα, τον έχεις υλοποιήσει. Αν σηκωθείς να φύγεις αμέσως, σημαίνει ότι είσαι εγωκεντρικός άνθρωπος.

Οι ψυχολόγοι εξηγούν πως οι εγωκεντρικοί μόλις αυτοϊκανοποιηθούν, εξαντλείται το ενδιαφέρον τους. Δεν είναι λάθος ή κακό. Είναι ό,τι είναι και αποκαλύπτεται με την αδιαφορία τους ως προς την καρέκλα, καθώς δεν τους νοιάζει αν χρειάζονται άλλοι το χώρο που “πιάνει” όταν είναι μακριά από το τραπέζι, αφότου φύγουν.

Προφανώς και αυτή η λογική “βγαίνει” εκτός εστιατορίου.

Την ίδια ώρα, υπάρχουν άνθρωποι που γυρίζουν να σπρώξουν την καρέκλα, αλλά και να τσεκάρουν αν έχει ξεχάσει κάποιος κάτι στο τραπέζι. Η προσοχή τους δηλαδή, δεν τελειώνει μόλις τελειώσει το φαγητό ή ο καφές ή το ποτό. Άρα, πρόκειται για ανθρώπους που είναι πλήρως παρόντες, είτε χρειάζονται κάτι από εμάς, είτε όχι.

Αδιαφορείς για την “αόρατη” δουλειά των άλλων;

Το να σπρώξεις την καρέκλα κοντά στο τραπέζι δεν είναι κάτι που περιμένουν από εσένα. Ούτε δίνει δώρο. Και είναι κάτι που ανήκει σε όσα πρέπει να κάνει ένας σερβιτόρος.

Δηλαδή, άλλο ένα πράγματα από αυτά που είναι “αόρατα” για τους πελάτες και “δεδομένα”. Εσύ όμως, ενημερώνεις πως βλέπεις αυτήν τη δουλειά που γίνεται. Ότι δεν περνάει απαρατήρητη.

Για παράδειγμα, ζητάς από έναν συνεργάτη να συγκεντρώσει κάποια δεδομένα. Όταν στα δίνει δεν λες κουβέντα -συμπεριλαμβανομένου του “ευχαριστώ”. Δεν περνάει καν από το μυαλό σου η σκέψη πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος “έφαγε” μια ώρα για να κάνει αυτό που ζήτησες.

Ή μπορεί να λες “ευχαριστώ”, μολονότι ξέρεις πως αυτό που έκανε ήταν η δουλειά του. Μόνο που το να κάνεις τη δουλειά σου έχει χαώδη απόσταση από το να βλέπει κάποιος την προσπάθεια που καταβάλεις.

Εν τω μεταξύ, δεν είσαι αδιάφορος με την προσπάθεια που κάνουν οι άλλοι, όταν είναι το αφεντικό σου ή κάποιο άτομο που προσπαθείς να εντυπωσιάσεις.

Η ευπρέπεια δηλαδή, είναι για εσένα στρατηγική. Διαφορετικά, θα εμφανιζόταν με όλους τους ανθρώπους -ανεξάρτητα από τη δουλειά κάνουν κλπ.

Νοιάζεσαι περισσότερο για το πώς αρχίζει κάτι παρά για το πώς τελειώνει;

Στην αρχή μιας βραδιάς, ενός ραντεβού, μιας νέας δουλειάς (οτιδήποτε) ξέρεις πως υπάρχει μεγάλη προσοχή από όλους, σε ό,τι γίνεται. Κανείς όμως, δεν ενδιαφέρεται για το τέλος και για αυτό εξαφανίζεται για πολλούς το όποιο κίνητρο έχουν να επιδεικνύουν καλή συμπεριφορά.

Για παράδειγμα, εμφανίζεται κάποιος στη δουλειά σου, γεμάτος ενέργεια, δίνει ένα ρεσιτάλ και όταν τελειώνει ο ενθουσιασμός του κοινού, αποχωρεί. Το καθάρισμα όσων αφήνει πίσω του, γίνεται πρόβλημα άλλου.

«Σαν η αξιοπρέπεια και η ευπρέπεια να ήταν προκαταβολές για μελλοντικά οφέλη».

Υπάρχουν κι εκείνοι που διαχειρίζονται το (όποιο) τέλος, ως μέρος της δουλειάς. Δεν τελειώνουν απλά μια εργασία που τους έχει ανατεθεί. Τακτοποιούν τα πάντα, ώστε ο επόμενος να μη βρει χάος.

Το πώς συμπεριφερόμαστε όταν τελειώνει κάτι «όταν εξαφανίζεται το ένστικτο να έχουμε καλή συμπεριφορά», τεστάρει περισσότερο από οτιδήποτε τον χαρακτήρα μας.

Έχει τελειώσει ό,τι κάνουμε, δεν υπάρχει κανείς να εντυπωσιάσουμε ή κάτι να κερδίσουμε και έτσι, ό,τι κάνουμε είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σε αυτό που πραγματικά είμαστε.