ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΦΙΛΟ;

Υπάρχει μια ερώτηση που, όσο μεγαλώνουμε, γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Όχι επειδή δεν ξέρουμε την απάντηση, αλλά επειδή μας φέρνει αντιμέτωπους με κάτι που σπάνια παραδεχόμαστε: Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες έναν νέο φίλο;

Όχι έναν συνάδελφο. Όχι έναν γνωστό που βλέπεις περιστασιακά για καφέ. Όχι κάποιον που ακολουθείς στα social media και ανταλλάσσετε αντιδράσεις σε stories. Έναν άνθρωπο που θα πάρεις τηλέφωνο χωρίς δεύτερη σκέψη. Που θα σε βοηθήσει σε μια δύσκολη στιγμή. Που θα γνωρίζει την καθημερινότητά σου και θα είναι μέρος της.

Για πολλούς ανθρώπους, η απάντηση βρίσκεται χρόνια πίσω.

Κι όμως, αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα διαπιστώσουμε ότι σχεδόν όλοι αναζητούν το ίδιο πράγμα. Έναν άνθρωπο με τον οποίο η κουβέντα θα κυλήσει αβίαστα, που θα χαρεί ειλικρινά με τις επιτυχίες μας και θα σταθεί δίπλα μας όταν τα πράγματα δυσκολέψουν. Παρ’ όλα αυτά, όσο περνούν τα χρόνια, οι ευκαιρίες για να δημιουργηθεί μια τέτοια σχέση μοιάζουν να λιγοστεύουν. Δεν είναι ότι οι άνθρωποι σταματούν να θέλουν φίλους, είναι ότι η καθημερινότητα σπάνια αφήνει χώρο για νέες γνωριμίες να εξελιχθούν σε κάτι ουσιαστικό.

Οι φιλίες της παιδικής ηλικίας και των φοιτητικών χρόνων γεννήθηκαν μέσα από την καθημερινή τριβή. Ήμασταν στον ίδιο χώρο, τις ίδιες ώρες, με παρόμοιες αγωνίες. Η φιλία σχεδόν συνέβαινε από μόνη της. Στην ενήλικη ζωή, όμως, τίποτα δεν μοιάζει τόσο αυτονόητο.

Η δουλειά καταλαμβάνει τον περισσότερο χρόνο. Οι σχέσεις αλλάζουν. Κάποιοι γίνονται γονείς, άλλοι μετακομίζουν, άλλοι φεύγουν στο εξωτερικό. Οι παρέες μικραίνουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε και κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι ο κύκλος μας παραμένει ίδιος εδώ και μια δεκαετία.

Κι όμως, η ανάγκη για νέες φιλίες δεν εξαφανίζεται. Αντίθετα, έρευνες δείχνουν ότι οι ουσιαστικές κοινωνικές σχέσεις συνδέονται με καλύτερη ψυχική υγεία, μικρότερα επίπεδα άγχους και μεγαλύτερη αίσθηση ικανοποίησης από τη ζωή. Ίσως γι’ αυτό όλο και περισσότεροι ενήλικες ανακαλύπτουν ότι οι φιλίες δεν είναι προνόμιο της νιότης. Απλώς, μετά τα 30 ή τα 40, χρειάζονται περισσότερη πρόθεση, περισσότερο χρόνο και κάποιον που θα κάνει το πρώτο βήμα.

«Νόμιζα ότι οι φίλοι τελειώνουν μετά το πανεπιστήμιο»

Η Κωνσταντίνα, 27 ετών, μετακόμισε στην Αθήνα πριν από τρία χρόνια για δουλειά.

«Όταν μετακόμισα στην Αθήνα πριν από τρία χρόνια για δουλειά, πίστευα ότι το πιο δύσκολο θα ήταν να συνηθίσω τον ρυθμό της πόλης. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο κενό δεν ήταν η απόσταση από το σπίτι μου αλλά η απουσία ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούσα να μοιραστώ την καθημερινότητά μου. Οι φίλοι μου είχαν μείνει σε άλλες πόλεις και οι συζητήσεις μας περιορίζονταν σε μηνύματα και βιντεοκλήσεις. Στη δουλειά όλοι ήταν ευγενικοί, όμως η σχέση μας σταματούσε όταν τελείωνε το ωράριο. Για αρκετούς μήνες περνούσα τα απογεύματα μόνη και είχα αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό είναι απλώς η φυσιολογική ζωή ενός ενήλικα. Έπειτα γράφτηκα αυθόρμητα σε ένα εργαστήριο φωτογραφίας, περισσότερο για να αποκτήσω ένα νέο χόμπι παρά για να γνωρίσω κόσμο. Εκεί γνώρισα μια κοπέλα με την οποία ξεκινήσαμε να πίνουμε έναν καφέ μετά το μάθημα. Σιγά-σιγά οι συναντήσεις έγιναν πιο συχνές και χωρίς να το καταλάβω απέκτησα μια πραγματική φίλη. Σήμερα είναι από τους ανθρώπους που εμπιστεύομαι περισσότερο. Αν δεν είχα κάνει εκείνο το μικρό βήμα, πιθανότατα οι δρόμοι μας δεν θα είχαν συναντηθεί ποτέ.»

«Όλοι έλεγαν “να κανονίσουμε”, αλλά ποτέ δεν κανονίζαμε»

Ο Αλέξανδρος, 31 ετών, θυμάται ότι μετά την πανδημία ένιωθε πως είχε ξεχάσει να γνωρίζει κόσμο.

«Μετά την πανδημία είχα την αίσθηση ότι είχα ξεχάσει πώς δημιουργούνται οι φιλίες. Γνώριζα συνεχώς νέους ανθρώπους, είτε μέσα από τη δουλειά είτε σε κοινωνικές εξόδους, αλλά όλα έμεναν στην επιφάνεια. Ανταλλάσσαμε Instagram, κάναμε μερικά likes και αντιδράσεις στις ιστορίες ο ένας του άλλου και μετά η επαφή χανόταν. Όλοι έλεγαν “να κανονίσουμε κάποια στιγμή”, όμως αυτή η στιγμή δεν ερχόταν ποτέ. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι έτσι λειτουργούν πλέον οι σχέσεις μεταξύ ενηλίκων. Κάποια μέρα ένας συνάδελφος με κάλεσε να πάω μαζί του σε μια πεζοπορία με μια μικρή ομάδα ανθρώπων που ούτε εκείνος γνώριζε καλά. Στην αρχή ένιωθα άβολα, αλλά αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία. Εκείνη η εκδρομή έγινε η αρχή για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Τέσσερα χρόνια μετά συνεχίζουμε να βρισκόμαστε σχεδόν κάθε εβδομάδα, όχι μόνο για πεζοπορία αλλά και για φαγητό, ταξίδια και κουβέντες. Έτσι κατάλαβα ότι οι περισσότερες φιλίες ξεκινούν επειδή κάποιος βρίσκει το θάρρος να κάνει την πρώτη κίνηση και κάποιος άλλος αποφασίζει να πει “ναι”.»

«Ξεκίνησε από έναν σκύλο»

Η Μαρία, 38 ετών, δεν περίμενε ότι θα αποκτούσε μια νέα φίλη στα 35 της.

«Αν κάποιος μου έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι θα γνώριζα μία από τις πιο στενές μου φίλες χάρη στον σκύλο μου, μάλλον θα γελούσα. Κι όμως, έτσι ακριβώς συνέβη. Σχεδόν κάθε απόγευμα πηγαίναμε στο ίδιο πάρκο και έβλεπα μια γυναίκα που έκανε βόλτα τον δικό της σκύλο. Στην αρχή ανταλλάσσαμε μόνο ένα χαμόγελο και ένα τυπικό “γεια”. Με τον καιρό τα σκυλιά άρχισαν να παίζουν μαζί και εμείς να μιλάμε λίγα λεπτά παραπάνω κάθε φορά. Οι συζητήσεις έγιναν πιο προσωπικές, ανακαλύψαμε ότι είχαμε κοινά ενδιαφέροντα και μια μέρα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την κουβέντα μας σε μια καφετέρια. Από εκεί και πέρα όλα κύλησαν φυσικά. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, μιλάμε σχεδόν καθημερινά, στηρίζουμε η μία την άλλη στις δύσκολες στιγμές και έχουμε κάνει μαζί ακόμη και διακοπές. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι η φιλία μας δεν γεννήθηκε από κάτι εντυπωσιακό αλλά από μικρές επαναλαμβανόμενες συναντήσεις. Καμιά φορά μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή ξεκινά από μια απλή βόλτα στο πάρκο και δύο σκυλιά που αποφάσισαν να παίξουν μαζί.»

«Ένας αγώνας δρόμου άλλαξε τη χρονιά μου»

Ο Ανδρέας, 29 ετών, γράφτηκε σε μια ερασιτεχνική ομάδα δρομέων χωρίς να έχει μεγάλες προσδοκίες.

«Πάντα μου άρεσε το τρέξιμο, αλλά συνήθιζα να προπονούμαι μόνος μου. Κάποια στιγμή αποφάσισα να γραφτώ σε μια ερασιτεχνική ομάδα δρομέων, κυρίως για να αποκτήσω περισσότερη συνέπεια στις προπονήσεις μου. Δεν είχα καμία ιδιαίτερη προσδοκία ότι θα γνώριζα φίλους. Τις πρώτες εβδομάδες μιλούσαμε κυρίως για διαδρομές, παπούτσια και αγώνες. Σιγά-σιγά όμως οι συζητήσεις άρχισαν να αλλάζουν. Μετά τις προπονήσεις καθόμασταν για καφέ και κουβεντιάζαμε για τη δουλειά, τις σχέσεις μας, τα σχέδια και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να περιμένω περισσότερο αυτές τις συναντήσεις παρά το ίδιο το τρέξιμο. Συμμετείχαμε μαζί σε αγώνες δρόμου, ταξιδέψαμε σε άλλες πόλεις και μάθαμε να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και στη ζωή. Αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι οι περισσότεροι ενήλικες αναζητούν ακριβώς το ίδιο πράγμα: μια φυσική αφορμή για να γνωρίσουν ανθρώπους χωρίς πίεση ή αμηχανία. Μερικές φορές μια κοινή δραστηριότητα είναι αρκετή για να δημιουργήσει φιλίες που κρατούν χρόνια.»

«Στα 40 μου έκανα τον πιο καλό μου φίλο»

Ο Νίκος, 45 ετών, λέει ότι δεν περίμενε ποτέ πως θα συνέβαινε τόσο αργά.

«Για πολλά χρόνια πίστευα ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι εκείνοι που γνωρίζεις μέχρι τα 25 ή, το πολύ, στα πρώτα χρόνια της δουλειάς. Μετά θεωρούσα ότι όλοι είναι τόσο απασχολημένοι ώστε δεν υπάρχει χώρος για νέες σχέσεις. Αυτή η πεποίθηση άλλαξε εντελώς όταν γνώρισα έναν γείτονα στην πολυκατοικία όπου μετακόμισα. Στην αρχή λέγαμε μόνο μια καλημέρα στο ασανσέρ. Κάποια Κυριακή συναντηθήκαμε τυχαία έξω από μια καφετέρια και αποφασίσαμε να καθίσουμε για έναν καφέ. Η συζήτηση κράτησε σχεδόν τρεις ώρες. Από τότε αρχίσαμε να επαναλαμβάνουμε αυτή τη μικρή συνήθεια σχεδόν κάθε Κυριακή. Με τον χρόνο γνωρίσαμε τις οικογένειές μας, στηρίξαμε ο ένας τον άλλον σε δύσκολες περιόδους και μοιραστήκαμε πολλές χαρές. Πέντε χρόνια μετά είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πάρω τηλέφωνο όταν συμβεί κάτι σημαντικό στη ζωή μου. Αυτή η εμπειρία με έκανε να καταλάβω ότι η ηλικία δεν είναι εμπόδιο στις φιλίες. Αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος, συνέπεια και η διάθεση να γνωρίσεις πραγματικά τον άνθρωπο απέναντί σου.»

«Δεν χρειάζονται πολλοί»

Η Ελένη, 38 ετών, πιστεύει ότι η ενηλικίωση της έμαθε κάτι σημαντικό.

«Όταν ήμουν μικρότερη πίστευα ότι η ευτυχία στις φιλίες μετριέται με τον αριθμό των ανθρώπων που έχεις γύρω σου. Ήθελα να ανήκω σε μεγάλες παρέες, να υπάρχουν συνεχώς έξοδοι και πολλές γνωριμίες. Με τα χρόνια όμως κατάλαβα ότι αυτό που έχει πραγματική αξία είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Σήμερα με ενδιαφέρει να έχω δύο ή τρεις ανθρώπους που μπορώ να εμπιστευτώ απόλυτα, να τους τηλεφωνήσω οποιαδήποτε στιγμή και να ξέρω ότι θα είναι δίπλα μου χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν ήταν εύκολο να δημιουργηθούν αυτές οι σχέσεις. Χρειάστηκαν χρόνια, κοινές εμπειρίες, δύσκολες στιγμές αλλά και πολλές μικρές καθημερινές συναντήσεις. Νομίζω ότι ως ενήλικες επιλέγουμε τις φιλίες μας πιο συνειδητά και γι’ αυτό αποκτούν μεγαλύτερο βάθος. Δεν βασίζονται μόνο στη διασκέδαση αλλά στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, στον σεβασμό και στη σταθερή παρουσία. Ίσως τελικά να είναι πιο δύσκολο να βρεις έναν πραγματικό φίλο μετά τα 30, αλλά όταν συμβεί, αυτή η σχέση έχει μια ποιότητα που δύσκολα συγκρίνεται με οτιδήποτε είχα ζήσει στα νεότερα χρόνια μου.»