21 ΜΕΓΑΛΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ

Το 1868, 92 χρόνια μετά από την υπογραφή της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών και μόλις 3 μετά τη λήξη του αμερικανικού εμφυλίου, ο όρος «Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα» δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο εμβληματικό περιοδικό The Nation, σε ένα δοκίμιο του συγγραφέα Τζον Γουίλιαμ ντε Φόρεστ ο οποίος έκανε λόγο για την επιτακτική ανάγκη εμφάνισης μιας πεζογραφίας που θα επιτύγχανε το δύσκολο έργο της απεικόνισης του αμερικανικού ψυχισμού.

Εξαρχής επρόκειτο για μία έννοια δημιουργικά ασαφή και έτσι (αν όχι περισσότερο) παραμένει μέχρι και σήμερα, δηλαδή κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι κάνει Μεγάλο ένα αμερικανικό μυθιστόρημα, όλοι όμως ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για το Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα μιας και έχουμε κατά νου συγκεκριμένα μυθιστορήματα Αμερικανών συγγραφέων όπως είναι οι Κάρσον ΜακΚάλερς, Χέρμαν Μέλβιλ, Τόνι Μόρισον, Σωλ Μπέλοου, Ντον Ντελίλο, Γκέιλ Τζόουνς, Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Ουίλιαμ Φόκνερ, Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Ναι, οι «συνήθεις ύποπτοι» είναι συγγραφείς του 20ου αιώνα. Τι γίνεται όμως με τον 21ο;

Από τον Τζορτζ Σόντερς και τον Τζόναθαν Φράνζεν ως την Έλεν ντε Γουίτ και την Τζένιφερ Ίγκαν, να τι έχει γίνει μέχρι τώρα, ιστορικοί του μέλλοντος.

Όσιαν Βουόνγκ – Στη Γη Είμαστε Πρόσκαιρα Υπέροχοι [μτφρ. Έφη Φρυδά | Gutenberg]

Ο Λιτλ Ντογκ, Αμερικανός βιετναμέζικης καταγωγής, φέρνει στο φως την ιστορία της οικογένειάς του απ’ τον πόλεμο του Βιετνάμ ως την εγκατάστασή της στην Αμερική, εστιάζοντας στη δραματική ζωή της στοργικής αλλά συχνά βίαιης μητέρας του και της γιαγιάς του. Ο βραβευμένος Αμερικανοβιετναμέζος συγγραφέας και ποιητής αφηγείται την προσωπική του ιστορία με τη μορφή ενός γράμματος προς την αναλφάβητη μητέρα του και συζητιέται ίσως περισσότερο από κάθε άλλο συγγραφέα της γενιάς του (είναι γεννημένος το 1988) με αφετηρία τις ΗΠΑ. Είναι πανθομολογούμενο ότι αυτό το ντεμπούτο θα αποτελεί σημείο αναφοράς της εποχής του στο διηνεκές.

Κόλσον Γουάιτχεντ – Υπόγειος Σιδηρόδρομος [μτφρ. Γιώργος Μπλάνας | Ψυχογιός]

Σε τούτο το αριστούργημα ο «υπόγειος σιδηρόδρομος» δεν αποτελεί το αλληγορικό δίκτυο των πολέμιων της δουλείας για να βοηθήσουν τους σκλάβους του αμερικανικού Νότου να δραπετεύσουν από τις φυτείες, αλλά ένα κυριολεκτικό μυστικό δίκτυο από ράγες και σήραγγες. Η Κόρα και ο Σίζαρ αψηφούν τον τεράστιο κίνδυνο και παίρνουν τη μεγάλη απόφαση. Τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως σχεδίαζαν και, παρόλο που καταφέρνουν να κατευθυνθούν προς τα βόρεια της χώρας, καταδιώκονται ανηλεώς. Ιστορικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα τρόμου, φαντασίας και εκτεταμένων φιλοσοφικών αναζητήσεων, αναδεικνύει πτυχές του αμερικανικού ονείρου που σήμερα ίσως περισσότερο από ποτέ κάποιοι επιμένουν να πιστεύουν ότι ανήκουν σε κάποιο απροσδιόριστο αντιπατριωτικό φαντασιακό. Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας και Πούλιτζερ ενώ λίγα χρόνια αργότερα ο Γουάιτχεντ θα κέρδιζε και δεύτερο για Τα αγόρια του Νίκελ (Ίκαρος, 2020).

Έλεν ντε Γουίτ – Ο Τελευταίος Σαμουράι [μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Ψυχογιός]

Η ίδια η Ντε Γουίτ λίγο πολύ έχει περιγράψει την περίπλοκη υπόθεση του ξακουστού πρώτου της βιβλίου, από τα μόλις τρία που έχει γράψει μόνη της μέχρι σήμερα (με τελευταίο το εξαιρετικό Οι Άγγλοι Καταλαβαίνουν το Μαλλί που κυκλοφόρησε πέρυσι από το Δώμα σε μετάφραση Μαριλένας Καραμολέγκου) και τέσσερα συνολικά (συμπεριλαμβανομένου του Your Name Here με τον Ilya Gridneff) ως εξής: Η ιστορία μιας ανύπαντρης μητέρας που χρησιμοποιεί την ταινία Οι Επτά Σαμουράι του Κουροσάβα για να ενσταλάξει ανδρικά πρότυπα στον ιδιοφυή γιο της που μεγαλώνει χωρίς πατέρα. Ώσπου πέφτει στα χέρια του το ημερολόγιο της μητέρας του και ζητά να αποκαλύψει την ταυτότητα του πατέρα του, όμως εκείνη αρνείται και ξεκινά μια μεγάλη, συναρπαστική αναζήτησή. Δεν είναι εύκολο βιβλίο (κάθε άλλο), αλλά τελειώνοντάς το αντιλαμβάνεσαι ότι δεν θα το ξεχάσεις ποτέ. (Η ελληνική έκδοση σήμερα είναι εξαντλημένη).

Τζέσμιν Γουόρντ – Τραγούδα, Άταφο Πουλί [μτφρ. Ιωάννα Ηλιάδη | Παπαδόπουλος]

Όταν ο πατέρας του δεκατριάχρονου Τζότζο αποφυλακίζεται από το σκληρό σωφρονιστικό ίδρυμα Πάρτσμαν, ο ίδιος και η μικρή του αδερφή αναγκάζονται να συνοδεύσουν τη εξαρτημένη από τα ναρκωτικά μητέρα τους στο ταξίδι της βόρεια, στην καρδιά της πολιτείας του Μισισίπι, σε μια διαδρομή που ξετυλίγει τη σκληρή ιστορία της οικογένειάς τους, αλλά και την ιστορία ενός άλλου μαύρου αγοριού που έχει πολλά να διδάξει στον Τζότζο. Η θλίψη, το διαγενεακό τραύμα αλλά και μερικά πραγματικά στοιχειώνουν το εκπληκτικό μυθιστόρημα δρόμου της Γουόρντ για το οποίο,  της  απονεμήθηκε Εθνικό Βραβείο Βιβλίου 2017 στην κατηγορία της Μυθοπλασίας και μέχρι σήμερα παραμένει η μοναδική γυναίκα που το έχει κερδίσει δυο φορές (η πρώτη ήταν το 2011 για το δεύτερό της μυθιστόρημα, Salvage the Bones).

Πέρσιβαλ Έβερετ – James [μτφρ. Μυρσίνη Γκανά | Ψυχογιός]

Για τον σκλάβο Τζιμ που μαθαίνει ότι το αφεντικό του πρόκειται να τον πουλήσει σ’ έναν άγνωστο και τον Χάκλμπερι Φιν που σκηνοθετεί τον θάνατό του για να ξεφύγει από τον βίαιο πατέρα του, ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι με σχεδία στον Μισισιπή, με προορισμό την ελευθερία. Mία πλημμυρισμένη από διεγερτικό χιούμορ και οξυδερκείς παρατηρήσεις εξιστόρηση των Περιπετειών του Χάκλμπερι Φιν, του αξεπέραστου έπους του Μαρκ Τουέιν, από τη σκοπιά όμως του σκλάβου. Οι κριτικοί αποθέωσαν το μυθιστόρημα και ο ήδη καταξιωμένος Πέρσιβαλ Έβερετ, ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους συγγραφείς της εποχής μας, «σκούπισε» τα βραβεία – από το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου των ΗΠΑ στην κατηγορία της μυθοπλασίας μέχρι το Πούλιτζερ.

Τζέφρυ Ευγενίδης – Middlesex [μτφρ. Άννα Παπασταύρου | Πατάκης]

Σχεδόν δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του, Aυτόχειρες Παρθένοι (μτφρ. Άννα Παπασταύρου | Πατάκης] ο Ευγενίδης απέσπασε το Πούλιτζερ (ενώ ήταν υποψήφιος για πολλά ακόμα βραβεία) με ένα συνταρακτικό μυθιστόρημα που αφηγείται την ιστορία της Καλλιόπης Στεφανίδη και τριών γενεών της ελληνοαµερικανικής οικογένειας Στεφανίδη, οι οποίοι ταξίδεψαν από ένα µικρό χωριουδάκι απέναντι από τον Όλυµπο της Μικράς Ασίας στο Ντητρόιτ της ποτοαπαγόρευσης, έζησαν τις ένδοξες ηµέρες στην πόλη της αυτοκινητοβιοµηχανίας και τις φυλετικές ταραχές του 1967, προτού µετακοµίσουν στις δεντροφυτεµένες λεωφόρους του Γκρος Πουέντ, στο Μίσιγκαν. Όταν η έφηβη Καλλιόπη ανακαλύπτει ότι στην πραγματικότητα είναι άνδρας βιολογικά και όχι νεαρή λεσβία, ξετυλίγεται το νήμα ενός μεγάλου οικογενειακού μυστικού.

Ρέιτσελ Κούσνερ – Τα Φλογοβόλα [μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Ίκαρος]

Μια νέα κοπέλα, η Ρίνο, παθιασμένη με το σκι, την ταχύτητα, τις μοτοσικλέτες, την τέχνη, βρίσκεται στην καρδιά των γεγονότων, διψάει για ζωή, για έρωτα, για εμπειρίες, με μοτοσικλέτες ή με μολότοφ, σε αίθουσες τέχνης ή σε οδομαχίες, πλαισιωμένη από μηχανόβιους που γκαζώνουν κι όπου τους βγάλει, από καλλιτέχνες που εμπνέονται από το χάος στη Νέα Υόρκη των 70s, από αναρχικούς πάνκηδες που επαναστατούν στην Ιταλία. Ο ρυθμός είναι φρενήρης και το δεύτερο μυθιστόρημα της Κούσνερ δικαίως αποθεώνεται από την κριτική παγκοσμίως – και παραμένει μέχρι σήμερα το καλύτερο της. Το διαβάζεις και πιάνεις τα μαλλιά σου για να δεις αν τα έχει πάρει όντως ο αέρας.

Τζένιφερ Ίγκαν – A Visit from the Goon Squad

Με την πλοκή να χωρίζεται σε 13 κεφάλαια γραμμένα με διαφορετικό τρόπο (ένα είναι σε μορφή παρουσίασης power point, άλλο σαν συνέντυξη με σελέμπριτι, κ.α.), σε διαφορετικό τόπο και χρόνο, σε πρώτο επίπεδο είναι αδύνατο να μην εντυπωσιαστείς από τη δομή. Η πεμπτουσία όμως του, τιμημένου με το Πούλιτζερ και το Κρατικό Βραβείο Βιβλίου του Κύκλου Κριτικών, μυθιστορήματος έγκειται στην εμβάθυνση στον ψυχισμό καθενός από τους ήρωες -και περισσότερο απ’ όλους στον Μπέρνι Σαλαζάρ, ένα μεγαλοστέλεχος δισκογραφικής, και τη βοηθό του, Σάσα- και στην ενσυναίσθηση με την οποία αντιμετωπίζει ακόμη και τις πλέον ελεεινές -και εκπορευόμενες από τις αυτοκαταστροφικές τους τάσεις- συμπεριφορές τους. Δυστυχώς αυτό το καταπληκτικό βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά, στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε τα δύο επόμενά της, Manhattan Beach και Σπίτι από Ζάχαρη, αμφότερα από τις εκδόσεις Πατάκη.

Κόρμακ Μακάρθι – Ο Δρόμος [μτφρ. Γιώργος Κυριαζής | Gutenberg]

«Δεν υπάρχει τίποτα πράσινο και τίποτα δεν μεγαλώνει στο αριστούργημα δυστοπικής φαντασίας του Μακάρθι, σε αυτή την ιστορία περιπλάνησης πατέρα και γιου σε μια γη μετά την καταστροφή διαστάσεων αποκάλυψης, όπου οι επιζώντες καταφεύγουν στη λεηλασία και τον κανιβαλισμό. Ωστόσο ο Μακάρθι διανθίζει την απεικόνιση αυτού το ζοφερού με συναρπαστικές λεπτομέρειες και αναλαμπές ενός χαμένου κόσμου που ανασύρει από τη μνήμη του ο πατέρας για να μετατραπούν σε σε πολύχρωμους μύθους για τον γιο. Τελικά, πρόκειται για έναν ύμνο στη γονική αγάπη: ένας πατέρας φροντίζει και προστατεύει το παιδί του με ευρηματικότητα και τρυφερότητα, ένας θρίαμβος που μοιάζει λυτρωτικός ακόμη και σε έναν κόσμο χωρίς ελπίδα». Τάδε έφη Τζένιφερ Ίγκαν για το βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα που μεταφέρθηκε με επιτυχία και στον κινηματογράφο.

Πωλ Μπέιτι – Ο Πουλημένος [μτφρ. Νίκος Α. Μάντης | Καστανιώτης]

Ένας μαύρος άνδρας γεννημένος στα γκέτο του Λος Άντζελες, όταν οι αστυνομικοί σκοτώνουν τον πατέρα του, παρακινημένος από την ματαίωση και την παρακμή του τόπου του, αναλαμβάνει μια εξωφρενική πρωτοβουλία: την επαναφορά της δουλείας και του φυλετικού διαχωρισμού, πράγμα που θα τον οδηγήσει ως κατηγορούμενο στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Μια δηκτική, βαθιά πολιτική σάτιρα για την ταυτότητα της σύγχρονης Αμερικής. Μια πληθωρική, γεμάτη αστεία και λογοπαίγνια ιστορία που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, από την αστυνομία και το χιπ-χοπ μέχρι τον ακαδημαϊκό κόσμο και το αμερικανικό όνειρο. Το δηκτικό και απολαυστικό όσο λίγα μυθιστορήματα του τρέχοντος αμερικανικού αιώνα, βραβεύτηκε με Μπούκερ το 2016.

Βιέτ Θαν Νγκουιέν – Ο Συνοδοιπόρος [μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Utopia]

Στο πρώτο μυθιστόρημα του (γεννημένου στο Βιετνάμ) Αμερικανού συγγραφέα ο ανώνυμος αφηγητής ζει διπλή ζωή: κομμουνιστής κατάσκοπος και ταυτόχρονα αξιωματικός του στρατού του Νότιου Βιετνάμ. Μετά την πτώση της Σαϊγκόν το 1975, καταφεύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με άλλους πρόσφυγες, συνεχίζει όμως τη μυστική αποστολή του. Η ζωή ανάμεσα σε δύο πατρίδες, δύο ιδεολογίες και δύο ταυτότητες γίνεται το κεντρικό θέμα ενός μυθιστορήματος που συνδυάζει ιστορική αφήγηση, πολιτικό θρίλερ και αιχμηρή σάτιρα. Μεταξύ άλλων βραβείων λογοτεχνίας το 2016 τιμήθηκε με το Πούλιτζερ ενώ το 2024 μεταφέρθηκε, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, στη μικρή οθόνη σε μια μίνι σειρά που εγκωμιάστηκε από τους κριτικούς αλλά δεν αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό.

Ερνάν Ντίαζ – Παρακαταθήκη [μτφρ. Κάλλια Παπαδάκη | Μεταίχμιο]

Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1920 όλοι μιλάνε για τον θρυλικό μεγιστάνα της Γουόλ Στριτ, Μπέντζαμιν Ρασκ και τη σύζυγό του, και κόρη εκκεντρικών αριστοκρατών, Έλεν. Ο πλούτος τους φαντάζει ατελείωτος παρά το ότι το κραχ βάζει τέλος σε μια εποχή αχαλίνωτης ευδαιμονίας – ή μάλλον υπερβολής και κερδοσκοπίας. Τι έπρεπε όμως να θυσιάσουν οι δυο τους για να αποκτήσουν την τεράστια περιουσία τους; Αυτό είναι το κεντρικό θέμα ενός επιτυχημένου μυθιστορήματος του 1937 που φαίνεται πως έχει διαβάσει όλη η Νέα Υόρκη. Υπάρχουν ωστόσο και άλλες εκδοχές αυτής της ιστορίας προνομίων και εξαπάτησης. Ο Ντίαζ ενώνει με απαράμιλλη μαεστρία διαφορετικές αφηγήσεις δημιουργώντας ένα λογοτεχνικό παζλ το μεγαλείο του οποίου διαρκώς γιγαντώνεται μέχρι την τελευταία σελίδα, και κερδίζει το Πούλιτζερ από τα αποδυτήρια.

Τζούνο Ντίαζ – Η Σύντομη Θαυμαστή Ζωή του Όσκαρ Γουάο [μτφρ. Αλέξης Καλοφωλιάς | Λιβάνης]

«Τόσο πρωτότυπο που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως ένα πάντρεμα του Μάριο Βάργκας Λιόσα με το Star Trek, τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας και τον Κάνιε Γουέστ» έγραφε το 2007 η εξέχουσα κριτικός λογοτεχνίας των New York Times, Μιτσίκο Κακουτάνι, για το πρώτο μυθιστόρημα του Ντίαζ, τονίζοντας ότι πρόκειται για ένα αξιοθαύμαστο, αστείο, γεμάτο ζωντάνια και οξυδέρκεια έργο που με αφετηρία την κωμική απεικόνιση ενός αμερικανο-δομινικανού εξελίσσεται σε ένα σπαρακτικό κοινωνικό αναστοχασμό με πρόζα γεμάτη αδρεναλίνη και με αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε η πολυφωνική του αρχιτεκτονική να άπτεται και του Τόλκιν και των κόμικ και αρχαίων δοξασιών – μεταξύ πολλών άλλων «καυτών» ή μη ζητημάτων. «Ο τόνος του συγγραφέα είναι απίστευτα ζωντανός, δυναμικός, οργισμένος, σαν ένα ραπ παραλήρημα που πατάει από τη μια στην γλώσσα του δρόμου, την ιδιωματική γλώσσα Spanglish, των Λατίνων που μιλάνε Αμερικάνικα και από την άλλη στην σπουδαγμένη λογοτεχνία» σημείωνε το 2010 στα Νέα ο συγγραφέας Θεόδωρος Γρηγοριάδης. Διόλου τυχαία τιμήθηκε -μεταξύ άλλων βραβείων- με το Πούλιτζερ. (Η ελληνική έκδοση σήμερα είναι εξαντλημένη).

Πολ Όστερ – 4 3 2 1 [μτφρ. Μαρία Ξυλούρη | Μεταίχμιο]

Ίσως το πιο φιλόδοξό του, σίγουρα το πιο πολυσέλιδο, το υποψήφιο για Booker, προτελευταίο έργο μυθοπλασίας του Πολ Όστερ που αφορά τη ζωή ενός αγοριού ονόματι Άρτσι Φέργκιουσον σε τέσσερις εκδοχές ταυτόχρονα, δίχασε το κοινό και την κριτική. Αρκετοί «γονάτισαν» υπό το βάρος των 866 σελίδων του (1244 στην ελληνική μετάφραση), περισσότεροι όμως ήταν αυτοί που με δυσκολία άφηναν το «τούβλο» από τα χέρια τους. Το «επικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης και μαθητείας» όπως τονίστηκε στο New York Times Book Review, είναι «πρωτότυπο και σύνθετο. Αδύνατο να μη σας εντυπωσιάσει, αδύνατο να μην αισθανθείτε δέος από το κατόρθωμα του Auster. Ένα φιλόδοξο έργο μοναδικής τέχνης, ένα αξιομνημόνευτο μοντάζ ανταγωνιστικών και συμπληρωματικών αφηγήσεων, ένα πολλαπλό μυθιστόρημα».

Φίλιπ Ροθ – Η Συνωμοσία Εναντίον της Αμερικής [μτφρ. Ηλίας Μαγκλίνης | Πόλις]

Τι θα γινόταν αν στις προεδρικές εκλογές του 1940 επικρατούσε πανηγυρικά, έναντι του Φράνκλιν Ρούσβελτ, ο ήρωας της αμερικανικής αεροπορίας και φανατικός απομονωτιστής Τσαρλς Λίντμπεργκ, ο οποίος κάποτε είχε αποκαλέσει «σπουδαίο άντρα» τον Χίτλερ και με διάγγελμά του προς τον αμερικανικό λαό κατηγόρησε δημόσια τους Εβραίους ότι ωθούν την Αμερική να αναμειχθεί σε έναν άσκοπο πόλεμο κατά της ναζιστικής Γερμανίας; Αυτή την εκδοχή της πραγματικότητας καταγράφει ο (κολοσσός των αμερικανικών γραμμάτων) Ροθ σε ένα βιβλίο που για ευνόητους λόγους την τελευταία δεκαετία μοιάζει σχεδόν αφόρητα διορατικό. (Η ελληνική έκδοση σήμερα είναι εξαντλημένη).

Μάικλ Σάμπον – Οι Συναρπαστικές Περιπέτειες των Κάβαλιερ και Κλέι [μτφρ. Μαρία Ακριβάκη | Λιβάνης]

Ο Τζο Κάβαλιερ, ένας νεαρός Εβραίος καλλιτέχνης δραπετεύει από την υπό ναζιστική κατοχή Πράγα και φτάνει στη Νέα Υόρκη. Μαζί με τον ξάδερφό του από το Μπρούκλιν, Σαμ Κλέι, εν μέσω της νέας, μεγάλης μόδας στην Αμερική που αποτελούν τα κόμικ, δημιουργούν μια αντιφασιστική ιστορία με κεντρικό ήρωα τον Δραπέτη. Ένα αυτοστιγμεί κλασικό μυθιστόρημα για το αμερικανικό όνειρο, την αγάπη και την ωριμότητα ως απότοκο του κυνηγιού των προηγούμενων δύο. Το magnum opus του Σάμπον λατρεύτηκε από το κοινό, αποθεώθηκε από τους κριτικούς, βραβεύτηκε με Πούλιτζερ και ο Μπρετ Ίστον Έλις το χαρακτήρισε ως ένα από τα τρία καλύτερα μυθιστορήματα της γενιάς του. (Η ελληνική έκδοση σήμερα είναι εξαντλημένη.)

Τζορτζ Σόντερς – Λήθη και Λίνκολν [μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Ίκαρος]

Τον Φεβρουάριο του 1862, κι ενώ μαίνεται ο Αμερικανικός Εμφύλιος, πεθαίνει ο εντεκάχρονος πολυαγαπημένος γιος του προέδρου Λίνκολν. Η κηδεία του γίνεται δύο μέρες αργότερα στο κοιμητήριο της Τζόρτζταουν. Ο Λίνκολν φθάνει μόνος στο νεκροταφείο, θέλοντας να περάσει χρόνο με το άψυχο σώμα του γιου του, όμως τα φαντάσματα έχουν άλλη γνώμη. Στο βραβευμένο με Μπούκερ πρώτο από τα μόλις δύο μυθιστορήματα (το Vigil κυκλοφόρησε φέτος στις ΗΠΑ) που έχει γράψει μέχρι σήμερα ο διάσημος πρωτίστως για τα διηγήματά του πεζογράφος, ορμώμενος από ένα πραγματικό γεγονός (τον θάνατο του μικρού Λινκολν) αναδεικνύει, όπως επισημαίνουν στο Atlantic, όσα συμβαίνουν στην ψυχή ενός σπουδαίου άνδρα σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή, αλλά ταυτόχρονα το εγχείρημά του έχει και μια καθολική διάσταση: ο χαοτικός χορός των πνευμάτων που περιβάλλει τους Λίνκολν αντιπροσωπεύει ένα καλειδοσκόπιο της ανθρωπότητας με όλη της τη γλυκύτητα και τη φρικαλεότητα, με όλη της την αγένεια, τη σκληρότητα και την ομορφιά.

Ελίζαμπεθ Στράουτ – Όλιβ Κίττριτζ [μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου | Άγρα]

Στο, αποτελούμενο από αυτοτελείς μεν αλληλένδετες δε ιστορίες, μυθιστόρημα η Όλιβ Κίττριτζ, συνταξιούχος καθηγήτρια σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη του Μέην (και μια από τις σπουδαιότερες ηρωίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας) μεγαλώνει και πασχίζει να κατανοήσει τις αλλαγές στη ζωή της, όντας απίστευτα τρυφερή και αφόρητα σκληρή ταυτόχρονα. Όπως έχει δηλώσει στο NEWS 24/7 η φαν της (βραβευμένης με Πούλιτζερ για αυτό το βιβλίο) Στράουτ και ταλαντούχα ελληνίδα πεζογράφος Ματίνα Αποστόλου: «Η Όλιβ Κίττριτζ της Ελίζαμπεθ Στράουτ είναι το καλύτερο βιβλίο μιας συγγραφέα που επαναπροσδιόρισε τη “γυναικεία λογοτεχνία”, έστρεψε το βλέμμα στα μικρά που προσπερνούμε καθημερινά και έκανε αγαπημένους, δύσκολους μα αληθινά ανθρώπινους χαρακτήρες».

Ντόνα Ταρτ – Η Καρδερίνα [μτφρ. Μιχάλης Δελέγκος | Διόπτρα]

Στα δεκατρία του, ο Θίο Ντέκερ, γιος μιας αφοσιωμένης μητέρας κι ενός ασυλλόγιστου, κατά κύριο λόγο απόντα πατέρα, επιζεί ως εκ θαύματος από ένα τραγικό συμβάν που του ρημάζει τη ζωή. Μόνος κι απροστάτευτος στη Νέα Υόρκη, τελικά θα βρει καταφύγιο στην οικογένεια ενός πλούσιου φίλου. Θαμπώνεται από το καινούριο του σπιτικό στη Λεωφόρο Παρκ, αγανακτεί με συμμαθητές που δεν ξέρουν πώς να τον αντιμετωπίσουν, βασανίζεται από μια αβάσταχτη νοσταλγία για τη μητέρα του και, όσο περνάει ο καιρός, αγκιστρώνεται σε αυτό που διατηρεί πιο έντονη τη θύμησή της: έναν μικρό, ανεξήγητα σαγηνευτικό πίνακα, που τελικά παρασύρει τον Θίο στον υπόκοσμο και στην παρανομία. Το τρίτο μυθιστόρημα της Ντόνα Ταρτ βραβεύτηκε με Πούλιτζερ και ανακηρύχθηκε 46ο καλύτερο μυθιστόρημα του αιώνα σύμφωνα με τους κριτικούς των New York Times, με τους αναγνώστες της εφημερίδας να το ανεβάζουν στην 4η θέση της δικής τους κατάταξης.

Μάρλον Τζέιμς – Η Σύντομη Ιστορία Επτά Φόνων [Πάνος Τομαράς | Αίολος]

Τι κι αν ούτε σύντομη είναι η ιστορία, ούτε επτά οι φόνοι; Ο Μάρλον Τζέιμς ανασυστήνει μέσω της μυθοπλασίας την απόπειρα δολοφονίας του Μπομπ Μάρλεϊ στο Κίνγκστον της Τζαμάικα τον Δεκέμβριο του 1976, οπότε και δυο αυτοκίνητα σταμάτησαν έξω από το σπίτι του και οι επιβαίνοντες το γάζωσαν με δεκάδες σφαίρες, αποτυγχάνοντας μεν, παραμένοντας ασύλληπτοι δε. Με αυτό το γεγονός στον πυρήνα της αφήγησης ξεδιπλώνεται μια δαιδαλώδης ιστορία στην οποία εμπλέκονται πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, γκάνγκστερ, έμποροι ναρκωτικών, πολιτικοί, εκτελεστές, δημοσιογράφοι και με τη μουσική -ρέγκε και σκα, τι άλλο;- γίνεται ο πρώτος Τζαμαϊκανός συγγραφέας που κερδίζει το Βραβείο Μπούκερ. Απίθανο!

Τζόναθαν Φράνζεν – Οι Διορθώσεις [μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Ψυχογιός]

H «Αθάνατη Midwestern Μάνα» Ένιντ Λάμπερτ, απηυδισμένη από το πώς της τα έχει φέρει η ζωή και με εύλογη δικαιολογία ότι σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε, πόσο μάλλον για την ίδια λόγω της προχωρημένης ηλικίας της και ακόμη πιο επιτακτικά για τον σύζυγό της λόγω του προχωρημένου του Πάρκινσον, αποφασίζει να φέρει με το στανιό πίσω στην οικογενειακή εστία για τα Χριστούγεννα τα τρία της παιδιά – καθένα τους χαμένο στο δικό του διάστημα, προσωπικό, συναισθηματικό, επαγγελματικό, σεξουαλικό, υπαρξιακό, τα γνωστά και λίγο πολύ αναπόφευκτα δηλαδή για όλους μας. Όπως περίπου γράφουν και οι New York Times που το κατέταξαν στην πέμπτη θέση ανάμεσα στα 100 σπουδαιότερα βιβλία του 21ου αιώνα (μια θέση πάνω από το 2666 του Μπολάνιο), το συνταρακτικό μυθιστόρημα που κέρδισε το -Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας στις ΗΠΑ και ήταν υποψήφιο για Πούλιτζερ- πραγματεύεται από τις γκροτέσκ υπερβολές των γιάπηδων μέχρι την κουλτούρα των foodies και την αχαλίνωτη οικονομία των χωρών της ανατολικής Ευρώπης μετά την πτώση του κομμουνισμού, με την αδιατάρακτη συνοχή του να έγκειται στο πότε πνιγηρό και πότε σωτήριο πλέγμα των οικογενειακών δεσμών. Πρωτοδιάβασα το κατά τη γνώμη μου καλύτερο -με την Ελευθερία να υπολείπεται οριακά- μυθιστόρημα του Φράνζεν μέχρι σήμερα πριν από περίπου 20 χρόνια στα αγγλικά και είναι συνήθως το πρώτο της εποχής του που μου έρχεται στο μυαλό σε βιβλιοφιλικές κουβέντες του τύπου «αν έπιανε φωτιά το σπίτι σου…». Κούφια η ώρα.