ΠΗΓΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: ΜΕΛΩΔΙΕΣ, ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ… ΝΟΜΙΚΕΣ ΝΟΤΕΣ

Μια αισθαντική φωνή και ακόμη περισσότερο, μία ευαίσθητη γυναίκα, η Πηγή Κωνσταντίνου επιστρέφει στην αγάπη της που είναι οι στίχοι, η μουσική και το τραγούδι για μία και μόνη συναυλία. Η νέα της δουλειά “Paradox Sounds” ξεδιπλώνοντας το μουσικό της σύμπαν μέσα από ένα πρόγραμμα που ενώνει το παρελθόν με το παρόν.

Για πρώτη φορά θα παρουσιαστούν τα νέα της τραγούδια, όπως το εξομολογητικό «Amusia» και τα πιο υπαρξιακά «What Keeps the Love Alive» και «Missing Our Chances with Love». Τα κομμάτια κινούνται στον γνώριμο μελωδικό down-tempo ηλεκτρονικό της ήχο, εμπλουτισμένο με φυσικά όργανα που ενισχύουν τη συναισθηματική τους ένταση.

Τυχαίνει να γνωρίζω την Πηγή χρόνια και ξέρω πως η συναυλία ετούτη είναι συναισθηματικά φορτισμένη. Δεν έχει σημασία τι και πώς, σημασία έχει πως ένας άνθρωπος εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο με όμορφους στίχους και νότες, πως καταφέρνει να υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο με έναν δικό του, ευγενικό, τρόπο. Γιατί η μουσική κρύβει πάντα ευγένεια, η μουσική είναι έμπλεη συναισθημάτων ούτως ή άλλως.

Και αν όλη τη μέρα, τρέχει με νομικά έγγραφα στα χέρια καθώς είναι στέλεχος σε ένα από τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία της χώρας, δεν έχει καμία σημασία. Η Πηγή γίνεται Nayra με την ίδια ευκολία που εμείς αναπνέουμε. Γιατί όταν έχεις μάθει νόμους και δίκαιο -που σημαίνει απόλυτη προσήλωση- αγαπάς και τη δουλειά σου και το χόμπι σου, δεν μπορείς παρά να αφοσιώνεσαι όπως πρέπει σε ό,τι σου επιτάσσει η εκάστοτε στιγμή σου.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου, πάνω και κάτω από τη σκηνή;

Πάνω στη σκηνή, το αν θα υπάρξει σύνδεση με κοινό, αν θα καταφέρω δηλαδή να μεταφέρω έστω και λίγο σε όσους βρίσκονται εκεί το συναίσθημα και τα νοήματα που κρύβουν για εμένα τα τραγούδια μου. Κάτω από τη σκηνή, ο φόβος του χρόνου και το αν θα προλάβω να κάνω «αρκετά», να δω «αρκετά», να δώσω «αρκετά» και τελικά… το αν θα είμαι εδώ «αρκετά».

Ποια αρετή θεωρείς πιο σημαντική για έναν δικηγόρο; Και ποια για έναν καλλιτέχνη;

Για έναν καλλιτέχνη, η απάντηση μου έρχεται αυθόρμητα. Η αρετή τού να μπορεί να αγνοεί, όταν και όσο πρέπει, την εσωτερική φωνή λογοκρισίας που όλοι κρύβουμε αναπόφευκτα μέσα μας. Μόνο έτσι μπορεί να είναι ελεύθερος και να οδηγείται κάθε φορά έστω και ένα βήμα πιο μακριά. Για έναν δικηγόρο, η απάντηση ίσως είναι πιο σύνθετη. Θα έλεγα η αρετή τού να ακούει και να νοιάζεται για μία υπόθεση τόσο, ώστε να επιδιώκει να την αναλύει στην απόλυτη λεπτομέρειά της, χωρίς να χάνει όμως την οπτική επαφή με τον τελικό ουσιαστικό στόχο.

Πότε ένιωσες για πρώτη φορά ότι η μουσική σε καθορίζει;

Δεν θα έλεγα ότι με καθορίζει. Περισσότερο με συντροφεύει σε όλα τα στάδια της ζωής μου και μου προσφέρει διεξόδους. Μια σημαντική στιγμή, ωστόσο, ήταν πριν από περίπου 15 χρόνια, όταν αποφάσισα να μετακομίσω από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, θέλοντας -μεταξύ άλλων- να δω μέχρι πού μπορεί να με οδηγήσει αυτός ο δρόμος.

Ποιο τραγούδι θα ήθελες να έχεις γράψει εσύ;

Δεν σκέφτομαι συχνά ότι θα ήθελα να έχω γράψει ένα τραγούδι κάποιου άλλου. Όταν κάτι με εκφράζει πραγματικά, νιώθω περισσότερο μια γλυκιά οικειότητα – σαν να υπάρχει αμοιβαία «κατανόηση». Ένα τραγούδι που έχει την ικανότητα να με «αφοπλίζει» είναι το «The Silence» των Manchester Orchestra.

Τι σε εμπνέει περισσότερο όταν γράφεις στίχους;

Οι έντονες συναισθηματικές καταστάσεις που μπορεί να προκληθούν από κάποια απώλεια, υπαρξιακή ανησυχία, ερωτική αναζήτηση ή αποτυχία, μία συγκινητική στιγμή από μία ταινία κ.ο.κ.

Ποιο είναι το προσωπικό σου «καταφύγιο»;

Μεταφορικά, ο αυτοσαρκασμός και το κυνικό χιούμορ, στα οποία καταφεύγω συχνά, όταν θέλω να εξισορροπήσω κάτι που με αγχώνει πραγματικά. Πιο κυριολεκτικά, το σπίτι μου το βράδυ, όταν πλέον έχει κοιμηθεί η κόρη μου, και νιώθω ότι η ημέρα έχει ολοκληρωθεί, οπότε μπορώ να έχω κάποιες στιγμές για τον εαυτό μου, να τις γεμίσω με οτιδήποτε έχω την ανάγκη εκείνη τη στιγμή.

Πώς συνδέονται μέσα σου ο νόμος και η τέχνη;

Ως δύο συνομιλητές εκ των οποίων ο ένας μιλά για όρια, κανόνες και για την ερμηνεία αυτών, δίνει πρακτικές λύσεις σε πραγματικά προβλήματα και ο άλλος επιδιώκει με φορά τον απεγκλωβισμό από όλα αυτά και μιλά για την ανάγκη να εκφραστούν τα ατελή μας συναισθήματα και οι πιο συναισθηματικές σκέψεις μας.

Ποιο είναι το soundtrack της ζωής σου και ποιο το τραγούδι της ζωής σου;

Παλαιότερα το soundtrack της ζωής μου αποτελούνταν αναμφίβολα από ένα compilation τραγουδιών από συγκροτήματα όπως οι Portishead, οι Massive Attack, οι Tindersticks και πολλοί άλλοι. Από την ερχομό της κόρης μου και έπειτα αποτελείται από περισσότερο φωτεινά ακούσματα! Τον τελευταίο καιρό όλη μέρα ακούγεται στο σπίτι η «σειρά», όπως τη λέμε. Ένα compilation από pop τραγούδια, ουσιαστικά soundtracks ταινιών κινουμένων σχεδίων, τα οποία έχουν ερμηνεύσει καλλιτέχνες από Dua Lipa, Miley Cyrus, Justin Timberlake, έως Shakira κ.ά.

Αν η ζωή σου ήταν τραγούδι, τι τίτλο θα είχε;

Αν δανειζόμουν έναν τίτλο από δικό μου τραγούδι, θα ήταν το “Everything”. Νομίζω ότι είναι γεμάτη από αρκετά διαφορετικές καταστάσεις, συναισθήματα, συνθήκες, και σκέψεις που συνεχώς εναλλάσσονται.

Σε ποιο μέρος νιώθεις απόλυτα ο εαυτός σου;

Όπου υπάρχει δράση και κίνηση.

Τι σημαίνει για εσένα το να τραγουδάς σε έναν χώρο όπως η αγγλικανική εκκλησία;

Σημαίνει τελετουργία. Όλη η προετοιμασία για αυτή τη live εμφάνιση -που έρχεται μετά από αρκετά χρόνια- έχει για μένα έναν έντονα τελετουργικό χαρακτήρα. Από τη στιγμή που ξανασυναντηθήκαμε με τους μουσικούς, μέχρι τις πρόβες, όπου επιστρέφουμε στα τραγούδια και τα επεξεργαζόμαστε ξανά, μέχρι να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να παρουσιαστούν, ώστε να δένουν αρμονικά με τον χώρο και τον σεβασμό που απαιτεί. Πιστεύω ότι σε έναν τόσο κατανυκτικό χώρο τα τραγούδια θα έχουν την ευκαιρία να ακουστούν πραγματικά.

Θέλεις να μας πεις μια ιστορία που κρύβεται πίσω από ένα τραγούδι σου;

Θα ήθελα να πω για το «This kind of life», γιατί είναι το μόνο τραγούδι μου που ασχολείται με ένα πιο κοινωνικό θέμα, το μεταναστευτικό. Γράφτηκε κάποια στιγμή μεταξύ 2015-2016, αλλά δεν έχει τύχει να το παρουσιάσω μέχρι στιγμής. Τότε είχαμε ίσως την κορυφή της μεταναστευτικής κρίσης, με συνεχείς εικόνες μεταναστών στις τηλεοράσεις και διαρκείς ειδήσεις για πνιγμούς, στρατόπεδα μεταναστών / δομές φιλοξενίας, μετανάστες που λιάζονται κτλ.

Οι στίχοι μιλάνε για τη συναισθηματική σύνδεση που μπορεί να νιώσει κάποιος με αυτούς τους ανθρώπους («μπορώ να ονειρευτώ μία πραγματική ευκαιρία για σένα, μπορούμε να μοιραστούμε την ίδια λάμψη του φεγγαριού… ορίστε, πάρε αυτό το μικρό κομμάτι της γης, είναι για σένα, μπορώ να θεραπεύσω ορισμένες από τις πληγές σου»), ενώ ταυτόχρονα μιλάει για το πώς οι άνθρωποι μένουν συνήθως απαθείς μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις, καθώς έχουν την ικανότητα να παραφράζουν την πραγματικότητα, να βρίσκουν δικαιολογίες και τελικώς να δικαιώνουν τον εαυτό τους.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον κόσμο, τι θα ήταν;

Για να το συνδέσω με την προηγούμενη απάντηση, και αν μιλάμε για ουτοπίες, θα έδινα στον κάθε λαό ένα ειρηνικό κομμάτι γης. Αν μιλάμε για κάτι που θεωρητικά θα μπορούσα πράγματι να αλλάξω, θέλω να προσπαθήσω να δώσω περισσότερο χρόνο και βοήθεια στους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μου και που νιώθω ότι την χρειάζονται πραγματικά, σε όποιο κομμάτι της ζωής τους μου επιτρέπεται.

Πώς νιώθεις όταν ένας σταρ όπως ο Ρουβάς τραγουδά τους στίχους σου;

Μπορώ να θυμηθώ τη στιγμή που τον άκουσα να παρουσιάζει για πρώτη φορά στην τηλεόραση ένα τραγούδι με τους στίχους μου. Ένιωσα μία γλυκιά συγκίνηση, γιατί ήξερα ήδη από εκείνη τη στιγμή ότι οι στίχοι αυτοί θα είχαν την ευκαιρία να ακουστούν σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό, από αυτό που θα μπορούσα να προσεγγίσω εγώ προσωπικά. Την ίδια συγκίνηση νιώθω κάθε φορά που κάποιος τρίτος συνθέτης ή ερμηνευτής επιλέγει τους στίχους μου. Από κει και πέρα, όταν ένα τραγούδι παίρνει τον δρόμο του, στη συνέχεια γίνεσαι και εσύ μέρος του κοινού που το απολαμβάνει ως ακροατής.

Πού γράφεις μουσική και στίχους; Απομονώνεσαι;

Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη διαδικασία. Συνήθως ξεπηδάει ένας στίχος στο μυαλό μου ή κάποιες φορές μία μικρή μελωδία, ανεξάρτητα από το που βρίσκομαι. Η αρχική αυτή ιδέα επιστρέφει επίμονα μέσα μου, σχεδόν, εμμονικά, μέχρι να μπορέσει να εξελιχθεί σε μια επόμενη στιχουργική ή μουσική φράση. Μου θυμίζει πολύ αυτό που απεικονίζεται στην ταινία κινουμένων σχεδίων «Τα Μυαλά που Κουβαλάς», όπου κάποιο ανθρωπάκι-συναίσθημα πατάει το αντίστοιχο κουμπί στο «κέντρο ελέγχου» του μυαλού και δημιουργείται η αντίστοιχη σκέψη, εκεί που δεν το περιμένεις! Κάποιες φορές, οι μικροί αυτοί ήχοι ή φράσεις έχουν τέτοια δυναμική που καταφέρνουν να εξελιχθούν σε ολόκληρο τραγούδι. Τότε δουλεύω στο πιάνο τον βασικό τους κορμό και, στη συνέχεια, μαζί με τους μουσικούς με τους οποίους συνεργαζόμαστε όλα αυτά τα χρόνια, τον Γιώργο Θεοδωρόπουλο ή τον Κώστα Μιχαλό, διαμορφώνουμε το τελικό arrangement και την ενορχήστρωση.

Ποιο στίχο και ποιο τραγούδι αφιερώνεις στην κόρη σου;

Θα ήθελα να έχει ως οδηγό στη ζωή της τον ακόλουθο στίχο από το τραγούδι μου “While the years are passing by”, για να θυμάται να μην εγκαταλείπει τον εαυτό της και να μη παρασύρεται από τις «συνάφειες», όταν δεν πρέπει: Stop taking back the promise you give, stop holding back this is what you need, don’t close your eyes, ‘cause this is the time not to compromise, there’s nothing to prove with these lies”.