TO “WIDOW’S BAY” ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Σε ένα μυστηριώδες, απομονωμένο νησί της Νέας Αγγλίας όπου η ομίχλη μοιάζει να κρύβει πολύ περισσότερα από όσα τολμά κανείς να φανταστεί, ο παπατζής δήμαρχος πασχίζει να πλασάρει την περιοχή ως ελκυστικό τουριστικό προορισμό.

Ήδη από το πρώτο επεισόδιο, ο δήμαρχος Τομ Λόφτις προσπαθεί να πείσει έναν ρεπόρτερ των New York Times πως σαν το Widow’s Bay δε θα βρει αλλού. Πέρα όμως από τα απροσδιόριστα vibes α λα Wicker Man που πρέπει να λάμβανε ο δημοσιογράφος – μιας απομονωμένης περιοχής που δεν τον αφήνει να φύγει για κάποιο μυστηριώδη λόγο – υπάρχει και το ζήτημα της παχιάς ομίχλης που πλησιάζει.

Ο Γουίκ (στο ρόλο ο Στίβεν Ρουτ, από τις κλασικές ύποπτες φάτσες της αμερικάνικης τηλεόρασης), ένας γκρινάρης κάτοικος που πιστεύει πως μια αρχαία κατάρα έχει αγκαλιάσει το νησί, συγκρούεται με τον Λόφτις, όμως ο δήμαρχος δε θέλει καν να τα ακούει όλα αυτά: Αν αρχίσεις και μιλάς για κατάρες και για απειλητικές ομίχλεις, σίγουρα δε θα κάνεις τους New York Times να γράψουν ενθουσιώδη λόγια για το χωριό σου ως τουριστικό προορισμό!

Η εισαγωγή μας στη σειρά έχει ήδη κάτι από όλα: μια Ομίχλη που παραπέμπει στον Κάρπεντερ, τον επαρχιακό παγανισμό του Wicker Man, και φυσικά, πάνω από όλα; Τον δήμαρχο του “Jaws”.

Ο Μάθιου Ρις, έχοντας για τα καλά πια αφήσει πίσω του τον επικίνδυνη γοητεία του κατασκοπικού και οικογενειακού δράματος The Americans, παίζει εδώ έναν από τους πραγματικά πιο επιδραστικούς τύπους χαρακτήρα της ποπ κουλτούρας: Τον δήμαρχο που ήξερε ότι όλα είναι επικίνδυνα, όλα πάνε κατά διαόλου, είναι θέμα χρόνου μέχρι να συμβεί αυτό… αλλά τι να κάνει; Να κλείσει τις παραλίες; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Κι ο τουρισμός;;

Ο Ρις είναι φανταστικός καθώς κιόλας μέσα από την ερμηνεία του διοχετεύεται όλη η αισθητική της σειράς. Είναι μια φιγούρας εξουσίας (μέσα σε πολλά εισαγωγικά) που μοιάζει τσαρλατάνος, μοιάζει με παιδί για θελήματα, είναι πολύ αστείος (και με μια σωματική κωμωδία κιόλας), αλλά ταυτόχρονα ξέρει πώς να σηκώσει και με το παραπάνω τις δραματικές σκηνές όταν έρχτονται – και είναι πάρα πολύ σημαντικές.

Ο Λόφτις ζει στο νησί με τον γιο του, με τον οποίον δεν τα πάνε και τρομερά, ύστερα από τον θάνατο της γυναίκας του. Υπάρχει μια στεναχώρια που διαπερνά την ατμόσφαιρα στο Widow’s Bay, όχι μόνο λόγω της ανέφραστης μελαγχολίας του Λόφτις, αλλά και γενικότερα αυτής της συλλογικής τοπικών χαρακτήρων που μοιάζουν σαν ποτέ τους να μην έχουν στα αλήθεια ταιριάξει κάπου.

Η βοηθός του, Πατρίσια (στον breakthrough ρόλο η βρετανίδα θεατρική ηθοποιός Κέιτ Ο’ Φλιν, έχει μαγέψει τους πάντες), είναι πολύ μοναχική με έναν τρόπο που αποκτά τεράστια σημασία στην εξέλιξη της σεζόν. Πιστό στην κορυφαία παράδοση των καλύτερων ‘monster of the week’ σειρών, το Widow’s Bay εισάγει διαρκώς απειλές που λειτουργούν μες στο εκάστοτε επεισόδιο τους ως στόχος φυσικά, αλλά και ως συναισθηματική αλληγορία.

Ένα από τα κορυφαία επεισόδια της σεζόν είναι το Beach Reads, όπου η Πατρίσια προσπαθεί μέσα από τις οδηγίες ενός οδηγού αυτοβελτίωσης να γίνει κομμάτι της ευρύτερης κοινότητας που τόσο καιρό την απορρίπτει. Μέχρι και φοβερό πάρτυ διοργανώνει. Η αλήθεια όμως είναι κάπως πιο φρικιαστική – όταν έρχεται το σημείο της αποκάλυψης και επεξήγησης ταυτόχρονα έκανα αληθινό gasp, και συνέχισα να απολαμβάνω το επεισόδιο.

Το Widow’s Bay γενικότερα λειτουργεί με έναν λατρευτικό σεβασμό στο τηλεοπτικό φορμάτ. Αντί ξεχειλώσει την προσπάθεια του Λόφτις και των συμμάχων του να αναδείξουν το νησί αναζητώντας και την πηγή της κατάρας, αντ’αυτού εκμεταλλεύεται την κεντρική σύμβαση (ότι για Κάποιους Λόγους τελοσπάντων, αυτό το νησί είναι κάτι σαν επίκεντρο μεταφυσικής ενέργειας που διαρκώς τροφοδοτεί τέρατα και κάθε λογής απειλές) και αποκτά μια απολαυστική δομή αυτοτελούς σειράς.

Φυσικά δεν είναι αυτοτελείς, γιατί όλα χτίζουν σε μια γενικότερη αναζήτηση των μυστικών του νησιού (ναι… θα μιλήσουμε και για το Lost σε μια στιγμή), όμως κάθε επεισόδιο έχει εντελώς δική του αποστολή, ταυτότητα και αίσθηση ολοκλήρωσης. Υπάρχει το επεισόδιο με το βιβλίο από την κόλαση. Εκείνο με τη σειρήνα. Το άλλο με τον Μπαμπούλα, σαν ένα homage στο Χάλογουιν και τον Μάικλ Μάιερς.

Όλα τα επεισόδια είναι η δική τους, χορταστική περιπέτεια, άψογα στημένη από τον πολύ δυνατό στιλίστα του ανοίκεου, Χίρο Μουράι (Atlanta) που σκηνοθετεί. Ένα επεισόδιο μάλιστα, το πιο ξεχωριστό της σεζόν, το έχει γυρίσει ο Τάι Γουέστ, δηλαδή ο σκηνοθέτης πίσω από την τριλογία της Pearl, με τη Μία Γκοθ. Το τι ακριβώς είναι, τι κάνει, και τι αποκαλύπτει εκείνο το επεισόδιο, δεν θα το συζητήσουμε καθόλου – όταν φτάνει η ώρα του, και μόνο η συνειδητοποίηση του τι είναι, θα προκαλέσει πεσμένα στόματα.

Οι ικανοί σκηνοθέτες σε συνδυασμό με το εντυπωσιακό γράψιμο είναι που πετυχαίνουν κι αυτή τη φοβερή ισορροπία που ο μοντέρνος τρόμος συχνά πασχίζει να κατανοήσει. Η σειρά είναι αφενός πολύ αστεία, ειδικά όταν εστιάζει στις αντιδράσεις του Λόφτις αλλά και στις προσωπικές δυναμικές ανάμεσα στους χαρακτήρες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Δε θα εκπλήξει κανέναν ας αποκαλύψω ότι η δημιουργός της σειράς, Κέιτι Ντίπολντ, έχει περάσει από το συγγραφικό δωμάτιο του Parks and Recreation.

Ξέρετε τι; Θα έβλεπα άνετα τον Ρον Σουάνσον εναντίον όλων αυτών των απειλών στο Widow’s Bay. Δε θα έδινε μία!

Αφετέρου όμως, κι αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο, το Widow’s Bay είναι αληθινά, ειλικρινά τρομακτικό. ΟΚ, δε θα λιποθυμήσεις κιόλας, αλλά εγώ ας πούμε, εδώ που τα λέμε όλα, βράδυ δεν έβαζα ποτέ να δω επεισόδιο. Κάθε μεταφυσική απειλή, κάθε μπαμπούλας, κάθε τρομακτική δοξασία, τα πάντα αποτυπώνονται με φροντίδα και την αίσθηση πως αυτό δεν είναι απλά ένα τέρας που σουλατσάρει στο ψαροχώρι – παρά είναι ένα κομμάτι της Ιστορίας, του θρύλου της περιοχής. Υπάρχει προσοχή, και αφοσίωση, και μεθοδικότητα, και τελικά φόβος στο πώς όλες αυτές οι απειλές αποτυπώνονται.

Ίσως όλα αυτά να βγάζουν λίγο περισσότερο νόημα αν σας δείξω απλώς το τουήτ που είχε κάνει η Ντίπολντ πριν 10 χρόνια(!) και το οποίο είχε γίνει viral χωρίς η ίδια να είναι τότε καθόλου γνωστή:

Ε, ναι. Πρώτον, άξιο που το άτομο που έγραψε αυτό το πολύ αστείο τουήτ, τώρα γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Πάντα τέτοια, δεν αμφέβαλα ποτέ. Δεύτερον, ο συνδυασμός οπτικής αναφοράς Babadook και στεγνού χιούμορ της κοινωνικής αμηχανίας, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ο τόνος του Widow’s Bay. Αν σας αρέσει αυτό το τουήτ, θα λατρέψετε το Widow’s Bay, εγγυημένο.

Είναι μια σειρά που υπόγεια, πίσω από τις μεγάλες στιγμές τρόμου και μυθολογίας, καταφέρνει και πλάθει ένα πού ζεστό συναισθηματικό τόξο για τους κεντρικούς της χαρακτήρες. Για τα θέλω τους, για τις αδυναμίες, για τους δεσμούς που δεν μακροημέρευσαν, για τα διαγενεακά τραύματα, για τη στεναχώρια που μένει πίσω. Το κάνει με πολύ χιούμορ, με αξέχαστα set pieces τρόμου, και με απολύτως λειτουργικές (δηλαδή καθόλου μουσειακές ή φορσέ) αναφορές και επιρροές.

Σε πολλά σημεία, το Widow’s Bay μου θυμίζει κάτι σαν ενήλικη εκδοχή του αξεπέραστου animation Gravity Falls, στα επιμέρους τινάγματα αντλεί από Κάρπεντερ, από Στίβεν Κινγκ, από Σπίλμπεργκ, και… από Lost;;;

Ναι, από Lost. Σταδιακά αποκαλύπτεται και μια ευρύτερη γενική εικόνα, του νησιού, του Τι Πραγματικά Συμβαίνει, που είναι αδύνατον να μην τραβήξεις κάποιες παραλλήλους. Μέχρι και επεξηγηματικό ταλαιπωρημένο βίντεο περασμένης δεκαετίας εμφανίζεται – αν και η μακράν καλύτερη σκηνή exposition έρχεται στο προτελευταίο επεισόδιο όταν ο Λόφτις προσπαθεί να διαλευκάνει ένα μυστήριο αιώνων και η εξήγηση δίνεται μερακλίδικα και αργά και βασανιστικά (για καλό το λέω!) από άλλο ένα άτομο του κύκλου του.

Εν τέλει η Ντίπολντ τα δένει όλα με ένα τρόπο που δημιουργεί μια νέα συναισθηματική και δραματουργική κορύφωση, οπότε ακόμα κι οι πινελιές αλλόκοτου, αναπάντητου μυστηρίου, δεν μοιάζουν ποτέ το κέντρο της αφήγησης, ούτε ο λόγος για τον οποίο παρακολουθούμε.

Ο λόγος για τον οποίο παρακολουθούμε; Είναι το τουήτ με το Babadook και το wine party. Είναι η Ντίπολντ που ισορροπεί όλους τους τόνους μαζί, φτιάχνοντας μια πρώτη σεζόν πολύ τρομακτική, πολύ αστεία, σοκαριστικά συναισθηματική εκεί που πρέπει. Όπου το μυστήριο συνυπάρχει με τις δοξασίες, ο Λάβκραφτ με το Twin Peaks, το οικογενειακό δράμα με την αντιστροφή του Jaws.

Περίπτωση σειράς που θες ταυτόχρονα να την καταβροχθίσεις σε ένα απόγευμα αλλά και να μπορείς να δεις το κάθε ένα, ξεκάθαρο, επεισόδιο σε απόσταση 10 ημερών από το άλλο. Το πιθανότερο είναι ότι θα το δω και με τους δύο τρόπους, στα ποιος-ξέρει-πόσα rewatch θα το κάνω σε βάθος χρόνων. Ήδη, ευτυχώς – και πόσο μάλλον μετά από αυτό το καταπληκτικό φινάλε – η ανανέωση για τη 2η σεζον έχει ανακοινωθεί. Κι άλλα μυστήρια μας περιμένουν, κι εγώ ανυπομονώ να τα απολαύσω με τα φώτα ανοιχτά.