AI ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ: ΤΙ ΜΕΛΛΕΙ ΓΕΝΕΣΘΑΙ; ΡΩΤΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΟ ΣΤΙΒΕΝ ΚΟΥΣΝΕΡ

Στο SNF Nostos αφενός ο Στίβεν Κούσνερ θα συντονίσει τη συζήτηση μεταξύ κορυφαίων μουσικών και νευροεπιστημόνων «Τζαζ, νευροεπιστήμη και η κοινωνία των ανθρώπων» που θα λειτουργήσει και ως ζωντανή παράσταση (Τρίτη 23 Ιουνίου, 18:00-19:30).

Αφετέρου θα συμμετάσχει, με μια σειρά από συνεργάτες της Διεθνούς Πρωτοβουλίας για την Υγεία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, στη συζήτηση που θα συντονίσει ο Πρόεδρός του, Ανδρέας Δρακόπουλος (Παρασκευή 26 Ιουνίου, 09:30-10:10).

Με αυτή τη διττή αφορμή ο καθηγητής στο Τμήμα Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, επιστημονικός ερευνητής στο Ινστιτούτο Ψυχιατρικής της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και συνδιευθυντής του Κέντρου Ψυχιατρικής Ακριβείας και Ψυχικής Υγείας του ΙΣΝ, εξηγεί στο NEWS 24/7 ότι είναι επικίνδυνο να ζητάμε ιατρικές συμβουλές από το ChatGPT γιατί η τεχνητή νοημοσύνη ούτε μαγικές δυνάμεις έχει, ούτε μπορεί να υποκαταστήσει τους καλά εκπαιδευμένους επιστήμονες υγείας – ψυχικής και όχι μόνο.

Αυτό που κάνει είναι να προσπαθεί να μιμηθεί τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου, «του ασύγκριτου υπολογιστή που όλοι είμαστε τόσο ευλογημένοι που έχουμε στο κεφάλι μας». Η εγγενής προσαρμοστικότητα του οποίου αντικατοπτρίζεται στην αυτοσχεδιαστική φύση της τζαζ.

Στο φετινό SNF Nostos συντονίζετε μια συζήτηση μεταξύ νευροεπιστημόνων και μουσικών με σκοπό τη διερεύνηση της σύνθετης σχέσης ανάμεσα στη τζαζ μουσική και τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Δεν μπορώ λοιπόν παρά να σας ρωτήσω ποιο είναι το αγαπημένο σας τζαζ άλμπουμ. Θυμάστε σήμερα πώς νιώσατε την πρώτη φορά που το ακούσατε;

Αυτή είναι όντως μια μια πολύ σημαντική ερώτηση! Είναι δύσκολο για μένα να ξεχωρίσω μόνο ένα άλμπουμ. Το σίγουρο είναι ότι από παιδί άκουγα πολύ John Coltrane. Οι δίσκοι του υπήρχαν στο σπίτι μας και είμαι ευγνώμων στους γονείς μου που με έφεραν σε επαφή με σε επαφή μαζί τους από μικρό. Το A Love Supreme προφανώς είναι αριστούργημα. Λίγο αργότερα, μπαίνοντας στην εφηβεία, αγάπησα και τον Miles Davis, τον Dave Brubeck, τον Ornette Coleman, όλα αυτά τα ιερά τέρατα της τζαζ. Μιλάμε για έναν πραγματικά αστείρευτο πλούτο μουσικής.

Θέλω να είμαι προσεκτικός για να μην πολιτικοποιήσω υπερβολικά το θέμα, αλλά μιας και γίνονται συνεχώς συζητήσεις στην Αμερική για το τι σημαίνει «αμερικανική κουλτούρα», οφείλω να πω ότι από πολλές απόψεις η τζαζ είναι πραγματικά η πεμπτουσία της αμερικανικής μουσικής. Αποτελεί μια τεράστια και μοναδική συνεισφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό, και νομίζω ότι δεν είναι υπερβολή να αποτελεί πηγή υπερηφάνιας για τους Αμερικανούς. Πέρα από πηγή απόλαυσης.

Στην επερχόμενη συζήτηση μεταξύ άλλων θα εξηγήσετε στο κοινό πώς η αυτοσχεδιαστική φύση της τζαζ αντικατοπτρίζει την ίδια την προσαρμοστικότητα του εγκεφάλου. Πώς φτάσατε σε αυτό το συμπέρασμα;

Η αλήθεια είναι ότι το κύριο ερώτημα που αφορά τον ασύγκριτο υπολογιστή που όλοι είμαστε τόσο ευλογημένοι να έχουμε στο κεφάλι μας, λίγο πολύ παραμένει ίδιο στο πέρασμα των χρόνων και είναι πολύ απλό: Τι κάνει με δυο λόγια ο εγκέφαλος;

Αυτό που κάνει σε θεμελιώδες επίπεδο είναι το εξής: Παίρνει τις εμπειρίες μας από το παρελθόν, λαμβάνει υπόψη τι μας συμβαίνει τη συγκεκριμένη στιγμή της επεξεργασίας με βάση αυτές τις εμπειρίες του παρελθόντος, και κάνει προβλέψεις για το μέλλον. Αυτός είναι βασικά -αν το απλοποιήσουμε εντελώς- ο καλύτερος τρόπος που έχουμε στα χέρια μας για να κατανοήσουμε τι προσπαθεί να κάνει ο εγκέφαλος. Πώς η εμπειρία μας από το παρελθόν μάς πληροφορεί για τον τρόπο που είναι δομημένος ο κόσμος; Τι συμβαίνει τώρα και πώς μπορούμε να αντλήσουμε νόημα από αυτό, ώστε να κάνουμε προβλέψεις για το τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια; Ώστε, μόλις καταλήξουμε σε αυτές τις προβλέψεις, να πάρουμε αποφάσεις και να καθορίσουμε τη συμπεριφορά μας.

Το κάνετε να ακούγεται πολύ απλό.

Πράγματι ακούγεται πολύ απλό, αν και προφανώς είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Είναι όμως μια πολύ συγκεκριμένη, λεπτεπίλεπτη θα έλεγα, διαδικασία. Η συζήτηση «Τζαζ, νευροεπιστήμη και η κοινωνία των ανθρώπων» είναι απότοκο του ότι η τζαζ ως επί το πλείστον δεν βασίζεται σε προσχέδια. Ο αυτοσχεδιασμός είναι εγγενές της στοιχείο. Δεν είναι όπως ο Μπαχ και ο Μπετόβεν, όπου έχει γραφτεί αυτή η πανέμορφη μουσική και το ζητούμενο είναι πόσο όμορφα μπορεί να αναπαραχθεί από τους μουσικούς.

Η τζαζ είναι σχεδόν το αντίθετο. Έχεις αυτούς τους καλλιτέχνες που είναι βιρτουόζοι και, παίζοντας μαζί, το ζητούμενο είναι να μπορέσουν σε πραγματικό χρόνο να συνεργαστούν, να εναρμονιστούν, να χτίσουν κάτι σχεδόν εκ του μηδενός. Για μένα,αυτό ήταν πάντα η πιο συναρπαστική και καθηλωτική πτυχή της τζαζ και αποτυπώνει ακριβώς τη βασική πτυχή του τρόπου λειτουργίας του εγκεφάλου. Σε ένα τζαζ σύνολο οι μουσικοί γνωρίζονται μεταξύ τους, βασίζονται στις προηγούμενες κοινές εμπειρίες τους, ακούνε με προσοχή τι κάνει ο άλλος και μετά κάνουν προβλέψεις για το τι θα κάνει στη συνέχεια ώστε να καταφέρουν να τον ακολουθήσουν στην ίδια κατεύθυνση. Πότε οδηγεί ο ένας και πότε ο άλλος, κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων πως θα εξελιχθεί όλο αυτό που δημιουργούν. Είναι απίστευτα όμορφη διαδικασία.

Η τζαζ μουσική όμως, ως γνωστόν, δεν είναι για όλους. Κάποιοι τη λατρεύουν, άλλοι δεν την αντέχουν.

Έχετε δίκιο και αυτό ακριβώς αντικατοπτρίζει τη διαφορετικότητα των ανθρώπων όσον αφορά την προσωπικότητα. Κάποιοι νιώθουν άνετα μόνο όταν το πλαίσιο της ζωής τους και τα όρια είναι συγκεκριμένα, χρειάζονται εντονότερη προβλεψιμότητα για να πορευτούν. Υπάρχουν όμως άλλοι για τους οποίους η σαφής οριοθέτηση λειτουργεί περιοριστικά, νιώθουν ότι εγκλωβίζονται. Και νομίζω ότι -επιτρέψτε μου τη γενίκευση- οι άνθρωποι που πραγματικά ευδοκιμούν σε ένα λιγότερο προβλέψιμο περιβάλλον, είναι αυτοί που κατά κανόνα απολαμβάνουν περισσότερο την τζαζ. Ακριβώς επειδή πρόκειται για μια συνεχώς εξελισσόμενη, εν μέρει απρόβλεπτη κατάσταση.

Μπορεί δηλαδή το προσωπικό γούστο να συγκρουστεί με το αδιαμφισβήτητο, όπως υποστηρίζετε, επιστημονικό γεγονός ότι η φύση της τζαζ αντανακλά την έμφυτη προσαρμοστικότητα του εγκεφάλου.

Ναι, δεν είναι καθόλου απίθανο.

«Δεν έχει μαγικές δυνάμεις η ΤΝ, ούτε λύσεις για κάθε πρόβλημα. Δεν είναι ερευνητής ή γιατρός. Ναι, είναι καλή στη σύνθεση πολλών πληροφοριών, αλλά μέχρι εκεί. Δεν είναι τόσο καλή -όχι ακόμη τουλάχιστον- όσο ένας καλά εκπαιδευμένος επιστήμονας.»

Ξέρετε τι λένε χαριτολογώντας για τη τζαζ μουσική κυρίως όσοι δεν τους αρέσει ιδιαίτερα ή καθόλου; Ότι πρόκειται για το μόνο είδος της δυτικής μουσικής που το απολαμβάνουν περισσότερο οι ίδιοι οι πομποί του, οι μουσικοί δηλαδή, παρά οι δέκτες του, δηλαδή το κοινό.

Αλήθεια; Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, αλλά δεν αποκλείεται να είναι όντως έτσι τα πράγματα. Δηλαδή τώρα συνειδητοποιώ ότι κάπως έτσι νιώθω κι εγώ που μου αρέσει πολύ η τζαζ. Όποτε πηγαίνω σε τζαζ συναυλίες νιώθω ότι πάνω στη σκηνή γίνεται το πραγματικό πάρτι, ενώ όλοι εμείς στο κοινό απλά ελπίζουμε να πάρουμε μια γεύση. Ενώ σε μια ροκ συναυλία έχεις την αίσθηση ότι το πάρτι μεταφέρεται και απογειώνεται στο κοινό.

Με τους μουσικούς της τζαζ βλέπεις κατά τη διάρκεια ενός σετ τα συναισθήματά τους να αλλάζουν, μερικές φορές αρχίζουν ξαφνικά όλοι να χαμογελούν, και αυτό συμβαίνει επειδή εκείνη τη στιγμή είναι απόλυτα συντονισμένοι σε ένα μήκος κύματος που κατά κάποιο τρόπο δεν σε αφορά – και όχι μόνο γιατί μπορεί να μην έχεις το παραμικρό ταλέντο στη μουσική, όπως εγώ για παράδειγμα.

Στο φετινό SNF Nostos θα συμμετάσχετε και στη συζήτηση με μια σειρά από συνεργάτες της Διεθνούς Πρωτοβουλίας για την Υγεία του ΙΣΝ που θα αφορά και την αύξηση των προβλημάτων ψυχικής υγείας, ιδίως μεταξύ των νέων. Δεδομένου ότι συνιστά μία από τις σημαντικές προκλήσεις της εποχής, τι θα λέγατε επ’ αυτού στους γονείς που δικαίως αγωνιούν σήμερα, νιώθοντας, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ανήμποροι να παρακολουθήσουν τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διανύουμε μια περίοδο τρομερών αλλαγών. Ας επιστρέψουμε σε αυτό που είπαμε νωρίτερα για το τι είναι σχεδιασμένος να κάνει ο εγκέφαλος. Τα συναισθήματά μας είναι συντονισμένα με την εμπιστοσύνη που έχουμε σε κάθε δεδομένη στιγμή στην ικανότητα του εγκεφάλου μας να κάνει σωστές προβλέψεις. Όταν αντιμετωπίζουμε μια σημαντική κατάσταση και νιώθουμε ότι ο εγκέφαλός μας δεν είναι σε θέση να κάνει προβλέψεις με ασφάλεια, αυτό προκαλεί έντονο άγχος. Από την άλλη μεριά, όταν νιώθουμε ότι ο εγκέφαλός μας είναι σε θέση να κάνει στοιχειοθετημένες προβλέψεις, αυτό μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς.

Η λέξη «άγχος» ορίζεται και πηγάζει από την αβεβαιότητα. Όσο πιο αβέβαιη είναι μια κατάσταση, τόσο περισσότερο άγχος προκαλεί. Αν είσαι στο σπίτι σου ή σε μια συναυλία και ακούς τζαζ μουσική, η μικρή προβλεψιμότητα του μέλλοντος είναι συναρπαστική. Αν όμως περπατάς μόνος σε ένα σκοτεινό στενό μιας κακόφημης γειτονιάς σε μια πυκνοκατοικημένη πόλη που επισκέπτεσαι πρώτη φορά, θα αγχωθείς για το άμεσο μέλλον σου.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η προβλεψιμότητα είναι μικρότερη επειδή συμβαίνουν τόσες πολλές αλλαγές. Είναι συναρπαστικό από τη μία πλευρά, αναρωτιέσαι διαρκώς τι έρχεται μετά. Από την άλλη, δυσκολεύεσαι για τον ίδιο ακριβώς λόγο, φοβάσαι αυτό που πρόκειται να συμβεί, δεν ξέρεις πώς θα επηρεάσει εσένα, την οικογένειά σου, τα παιδιά σου, τους φίλους σου και τον τρόπο ζωής σου. Πώς να μη νιώθουν έτσι οι γονείς σήμερα;

Το πρόβλημα σε μεγάλο βαθμό έγκειται στην εξάπλωση και την εξέλιξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία τα παιδιά παγιδεύονται. Αυτές οι εφαρμογές, το TikTok, το Instagram ή οτιδήποτε άλλο, λειτουργούν με βάση τόσα πολλά δεδομένα, που ουσιαστικά είναι φτιαγμένα για να λειτουργήσουν αμέσως εθιστικά, ειδικά για τα παιδιά, δηλαδή με το που θα ξεκινήσουν να τα χρησιμοποιούν, αποκλείεται να μη θέλουν να περνούν τεράστιο όγκο χρόνου σε αυτό το online περιβάλλον.

Κατά τη γνώμη μου, από την σκοπιά της ψυχικής υγείας, δύο είναι τα κύρια ζητήματα. Πρώτον, οι εικόνες που αντικρίζουν τα παιδιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν, σχεδόν εξ ορισμού, μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της πραγματικότητας. Παλιότερα, όταν μεγαλώναμε ερχόμασταν πρωτίστως σε επαφή με ό,τι συνέβαινε γύρω μας. Η «πραγματική πραγματικότητα», αν θέλετε, αντανακλούσε πάνω μας. Τώρα τα παιδιά σε όλο τον κόσμο μπαίνουν σε μία διαδικασία σύγκρισης με κάτι που δεν υπάρχει, πρόκειται δηλαδή για διαστρέβλωση της έννοιας του προτύπου για το τι σημαίνει ομορφιά, έρωτας, εξυπνάδα ή ταλέντο.

Το δεύτερο ζήτημα, που από την πλευρά της ψυχικής υγείας είναι πολύ προβληματικό, είναι το εξής: Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, όταν εσείς κι εγώ ήμασταν παιδιά, λέγαμε στους γονείς μας: «Πάω έξω να παίξω» κι εκείνοι έλεγαν -τουλάχιστον οι δικοί μου αυτό έκαναν- «καλά να περάσεις, πρόσεξε όμως να γυρίσεις πριν νυχτώσει». Και ήσουν έξω όλη μέρα μόνος, δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, οι γονείς δεν ανησυχούσαν μήπως σε απαγάγουν, ούτε υπήρχαν συσκευές εντοπισμού. Απλώς ήσουν έξω, έπαιζες και, ως επί το πλείστον, αλληλεπιδρούσες με άλλα παιδιά.

Στο διά ταύτα, το πιο εξελιγμένο και περίπλοκο πράγμα που κάνει ο εγκέφαλος, χωρίς καμία αμφιβολία, έχει να κάνει με τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Υπάρχει η γλώσσα που χρησιμοποιούμε: μιλάμε, ακούμε, ταυτόχρονα «διαβάζουμε» και ερμηνεύουμε ο ένας τον άλλον. Ακριβώς όπως ένα τζαζ σχήμα, έτσι ζούμε ουσιαστικά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν είναι έμφυτο, αλλά επίκτητο. Είναι μια συνεχής, δυναμική διαδικασία. Μαθαίνουμε διαρκώς πώς να αλληλεπιδρούμε κοινωνικά, είναι κάτι που απαιτεί εκτεταμένη εξάσκηση. Πιστεύω ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ότι τα παιδιά εξασκούνται λιγότερο σε αυτό γιατί περνούν τόσο πολύ χρόνο κοιτάζοντας τις οθόνες, οι οποίες δεν αντανακλούν την πραγματική, παραδοσιακή κοινωνική αλληλεπίδραση. Είναι ένα πολύ διαφορετικό είδος αλληλεπίδρασης. Έτσι, εκπαιδεύονται σε μια μορφή αλληλεπίδρασης που δεν αντικατοπτρίζει τον πλήρη πλούτο της κοινωνικής επαφής. Για να το πω ακόμη πιο απλά, μιας και αυτές τις μέρες βλέπουμε το Μουντιάλ, είναι σαν ένα παιδί να νομίζει ότι θα γίνει ο επόμενος Μέσι μόνο και μόνο επειδή παίζει τέλεια στο FIFA. Αν μη τι άλλο όμως πρέπει να βγει εκεί έξω και να παίξει κανονικό ποδόσφαιρο για να δει αν μπορεί να κλωτσήσει τη μπάλα.

Η κοινωνία προφανώς και πρέπει να πάρει πιο σοβαρά τον αντίκτυπο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στα παιδιά. Τείνω όμως να καθησυχάζω τους γονείς λέγοντας τους ότι ο εγκέφαλος είναι φτιαγμένος για να ξεπερνά, αργά ή γρήγορα, περίπλοκες καταστάσεις σαν κι αυτή. Είμαι σίγουρος ότι ως είδος θα βρούμε τη διέξοδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι εύκολο, δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν εμπόδια στον δρόμο μας, αλλά δεν ανησυχώ ότι το TikTok θα σημάνει το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού όπως τον ξέρουμε. Απλώς διανύουμε μια περίοδο αξιοσημείωτων αλλαγών, η οποία προκαλεί άγχος, και το κατανοώ απόλυτα. Γι’ αυτό οι δημόσιες συζητήσεις, σαν κι αυτές που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του SNF Nostos, είναι τόσο σημαντικές.

Μήπως, κύριε Κούσνερ, είναι η ανθρωπότητα σε ένα στάδιο όπου λίγο-πολύ χρειαζόμαστε όλοι τη βοήθεια ενός ειδικού για να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι; Ή μήπως θα έπρεπε απλώς να ακούμε περισσότερη τζαζ;

Σίγουρα περισσότερη τζαζ στη ζωή όλων μας θα έκανε καλό! Σοβαρά όμως, το ευχάριστο της υπόθεσης είναι ότι η επιστήμη έχει προχωρήσει πάρα πολύ όσον αφορά την ψυχική υγεία, οπότε ο καθένας μπορεί να ωφεληθεί από την ολοένα και αυξανόμενη εξειδίκευση. Με άλλα λόγια, δημιουργήθηκε η ανάγκη για ειδικούς. Και ευτυχώς οι ειδικοί υπάρχουν. Ωστόσο, η πρόοδος δεν έχει ποτέ μόνο οφέλη, υπάρχουν πάντα κάποια μειονεκτήματα. Εν προκειμένω το μειονέκτημα είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος τα πράγματα να γίνουν τόσο εξαιρετικά εξειδικευμένα, ο κάθε ειδικός να είναι τόσο επικεντρωμένος στον τομέα του, ώστε να μην μπορεί να συντονιστεί με άλλους ειδικούς.

Όπως σε μια συμφωνική ορχήστρα όλα τα όργανα είναι πάρα πολύ σημαντικά αλλά μόνο όταν συντονίζονται έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, έτσι και στην επιστήμη χρειάζεται, αν θέλετε, ένας μαέστρος. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που εξακολουθούν να εξελίσσονται στη σύγχρονη δυτική ιατρική: πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι, ναι, η εξειδίκευση είναι πολύ καλή και δεν πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτή τη λογική, όμως δεν αρκεί. Πιστεύω ότι εν καιρώ θα αρχίσουμε να βλέπουμε μια άλλη ειδικότητα, αν θέλετε να την ονομάσετε έτσι, ειδικά για άτομα που έχουν πιο σύνθετα προβλήματα. Κάποιον που πρωταρχική του ευθύνη θα είναι ο συντονισμός των ειδικών που θα αντιμετωπίζουν τις επί μέρους πτυχές των προβλημάτων.

Όλο και περισσότερο στο Κέντρο Ψυχιατρικής Ακριβείας και Ψυχικής Υγείας του ΙΣΝ στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, η δουλειά που κάνουμε βοηθά πραγματικά στο να καλυφθεί αυτή η ανάγκη. Σχετικά πρόσφατα εγκαινιάσαμε το πρόγραμμα ASPIRE για να φροντίζουμε ανθρώπους που έχουν πολύ περίπλοκες κλινικές εικόνες. Μπορεί να έχουν μια διαταραχή ψυχικής υγείας, αλλά μπορεί επίσης να έχουν μια νευρολογική, μεταβολική ή ανοσολογική διαταραχή. Επομένως, εργαζόμαστε πολύ για να βρούμε έναν τρόπο να ενορχηστρώσουμε και να συντονίσουμε τη δουλειά πολλών διαφορετικών ειδικών σε ένα πιο ολοκληρωμένο διαγνωστικό και θεραπευτικό πλάνο.

Ως επιστήμονας και ερευνητής αξιοποιείτε την τεχνητή νοημοσύνη. Σας ανησυχεί το ενδεχόμενο κάποιος που στην πραγματικότητα χρειάζεται την βοήθεια ενός ειδικού -πόσο μάλλον πολλών ειδικών- προτιμήσει να στραφεί σε αυτή μέσω του ChatGPT ή άλλων σχετικών εφαρμογών;

Το ζήτημα που αναδεικνύετε είναι πολύ σοβαρό. Όχι μόνο ανησυχώ γι’ αυτό, γνωρίζω ότι συμβαίνει ήδη. Ως ερευνητής χρησιμοποιώ την τεχνητή νοημοσύνη, πιστεύω ότι μπορεί να μας προσφέρει πολλά, αλλά αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η παρανόηση σχετικά με το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει, για ποιο πράγμα είναι καλή και για ποιο είναι πιθανώς επιβλαβής.

Επισημαίνετε ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται στην τεχνητή νοημοσύνη για ιατρικές συμβουλές. Το ζήτημα είναι ότι οι αλγόριθμοι, για να το πω απλά, της ΤΝ, είναι γραμμένοι με βάση την κατανόησή μας, όπως έλεγα νωρίτερα, για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Αυτό που κάνει η ΤΝ στην πραγματικότητα είναι να προσπαθεί να μιμηθεί τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου. Το πρόβλημα είναι ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι, ακριβώς επειδή η ΤΝ λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλός τους, αντιμετωπίζει ουσιαστικά τους ίδιους περιορισμούς.

Επαναλαμβάνω ότι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος, άρα και η ΤΝ, είναι ο εξής: με βάση όλες τις ιστορικές πληροφορίες που έχουμε στη διάθεση μας, αλλά και το πλαίσιο του προβλήματος, προσπαθούμε να κάνουμε μια πρόβλεψη. Πολλοί πιστεύουν ότι η ΤΝ διαθέτει κάποια σπουδαία ικανότητα ενόρασης. Ούτε καν! Αυτό που κάνει είναι απλώς να παίρνει παλιότερες πληροφορίες, να τις ξανασυσκευάζει κατά κάποιο τρόπο και να επιστρέφει σε εμάς.

Δεν έχει μαγικές δυνάμεις η ΤΝ, ούτε λύσεις για κάθε πρόβλημα. Δεν είναι ερευνητής ή γιατρός. Ναι, είναι καλή στη σύνθεση πολλών πληροφοριών, αλλά μέχρι εκεί. Δεν είναι τόσο καλή -όχι ακόμη τουλάχιστον- όσο ένας καλά εκπαιδευμένος επιστήμονας.