“ΕΧΩ ΠΑΙΞΕΙ ΣΕ 10 ESCAPE ROOMS ΜΕΣΑ ΣΕ 24 ΩΡΕΣ”

Δωμάτια απόδρασης. Το όνομά τους δίνει μια πρώτη ιδέα για το τι συμβαίνει εκεί. Μια παρέα μπαίνει σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο και αναλαμβάνει μια αποστολή, με στόχο να βρει τη διέξοδο μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο. Για όσο διαρκεί το παιχνίδι, οι παίκτες αναζητούν στοιχεία, λύνουν γρίφους και παίρνουν αποφάσεις που καθορίζουν την εξέλιξη της ιστορίας. Χρειάζεται να ψάξουν, να μετακινήσουν αντικείμενα και να συνεργαστούν για να προχωρήσουν.

Ο Στέφανος Ριζηνός ήταν ένας από τους πρώτους που «κόλλησαν» με αυτή την εμπειρία. Άρχισε να παίζει τον Δεκέμβριο του 2013, όταν τα escape rooms πρωτοεμφανίστηκαν στην χώρα, και από τότε έχει επισκεφθεί 574 δωμάτια στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στην αρχή, «escape room σήμαινε ένα δωμάτιο με λουκέτα. Ίσως να υπήρχε ένας πολύ απλός μηχανισμός, άντε να υπήρχε και ένα δεύτερο δωμάτιο», θυμάται.

Σταδιακά, τα λουκέτα λιγόστεψαν, οι μηχανισμοί έγιναν πιο σύνθετοι και πίσω από τις πόρτες αποκαλύπτονταν περισσότεροι χώροι. «Πήγαινες να παίξεις σε ένα δωμάτιο και τελικά μέσα έβλεπες τρία, τέσσερα ή και πέντε», περιγράφει.

Στην πορεία προστέθηκαν και οι ηθοποιοί, που αρχικά περιορίζονταν στο να τρομάζουν και να αιφνιδιάζουν την ομάδα. «Σιγά σιγά μπήκαν και οι διάλογοι», συνεχίζει, εξηγώντας πώς η παρουσία τους εξελίχθηκε σε ολοκληρωμένες θεατρικές σκηνές, με ηχητικά και φωτιστικά εφέ.

Πλέον, η διαδρομή μπορεί να περιλαμβάνει ακόμη και μια βάρκα ή τεχνητό χιόνι, ενώ από ορισμένα δωμάτια οι παίκτες βγαίνουν με τα ρούχα λερωμένα από ψεύτικο αίμα, όπως περιγράφει ο Στέφανος.

Οι φανατικοί παίκτες και η εξάπλωση των escape rooms

Ο Στέφανος προσπαθεί συνεχώς να σπάει τα προσωπικά του ρεκόρ. Παράλληλα, χαρακτηρίζει αυτή την ενασχόληση ως μορφή ψυχοθεραπείας. «Πηγαίνεις δύο ώρες και ξεχνάς όλα σου τα προβλήματα», κατά τον ίδιο.

«Το κοινό των escape rooms είναι αρκετά φανατικό. Οι παίκτες επιστρέφουν ξανά και ξανά», λέει και ο Γιώργος Γέγος, δημιουργός του EscapeAll, όπου οι χρήστες της σελίδας αναζητούν δωμάτια, διαβάζουν κριτικές και προγραμματίζουν την επόμενη επίσκεψη τους.

Στην πλατφόρμα υπάρχουν περίπου 330 με 340 ενεργά δωμάτια σε όλη τη χώρα, με αρκετές επιλογές και έξω από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Το Ηράκλειο μετρά 22 δωμάτια, ενώ δωμάτια απόδρασης συναντά κανείς από το Αγρίνιο μέχρι την Κέρκυρα.

«Έχουμε δεκάδες νέα προφίλ κάθε μέρα», λέει ο Γιώργος, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για εγγραφές χρηστών, καθώς υπάρχουν και παίκτες που κάνουν κράτηση σε δωμάτια, χωρίς να έχουν λογαριασμό.

«Το κόστος κατασκευής έχει αυξηθεί σημαντικά»

Ο Χρήστος Καλαντζής γνώρισε τα escape rooms ως παίκτης και στην πορεία άρχισε να ασχολείται με την κατασκευή τους. Σήμερα φτιάχνει δωμάτια για άλλους, ενώ έχει δημιουργήσει και τα δικά του.

«Παλιά μπορεί να σου ζήταγαν να κάνεις απλά ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους και δύο πόρτες. Τώρα θέλουν πόρτες που να σηκώνονται στον αέρα, περάσματα τα οποία είναι κρυφά και δεν φαίνονται», λέει χαρακτηριστικά.

Όσα κάποτε έμοιαζαν ουτοπικά έχουν γίνει πλέον μέρος των απαιτήσεων και η κατασκευή ενός δωματίου μπορεί να χρειαστεί ακόμη και χρόνια δουλειάς. Αντίστοιχα, το κόστος μπορεί να ξεπερνά κατά πολύ την τιμή ενός αυτοκινήτου: «Οριακά αγοράζεις σπίτι με αυτά τα ποσά».

Τα έξοδα, βέβαια, συνεχίζονται και αφού ολοκληρωθεί η κατασκευή ενός δωματίου. Η Τζένη, που έχει εργαστεί για τρία χρόνια ως game master, παρακολουθώντας και καθοδηγώντας τις ομάδες, συνδέει την αύξηση των τιμών τόσο με την παρουσία ηθοποιών όσο και με τη συντήρηση.

Ειδικά στα δωμάτια τρόμου, εξηγεί ότι οι παίκτες αφήνουν φθορές στον χώρο «επειδή τρέχουν, πέφτουν πάνω σε πράγματα και μπορεί να χαλάσουν μηχανισμούς και πόρτες».

Δεν είναι όλα προϊόντα φαντασίας

Σε ένα από τα δωμάτια που έχει φτιάξει ο Χρήστος, υπάρχει μια σκηνή που αναπαριστά τον θάνατο του πατέρα του. «Ήθελα να το κάνω αυτό έτσι ώστε να τον τιμήσω κατά κάποιο τρόπο», εξηγεί. «Βάζεις καμία φορά κάποια προσωπικά βιώματα στο παιχνίδι».

Σημασία έχει και η εμπειρία όσων έρχονται να παίξουν. «Η σχέση είναι αμφίδρομη», όπως λέει. Οι παίκτες αφιερώνουν χρόνο για να γνωρίσουν τον κόσμο που έχει φτιάξει και εκείνος λέει πως θέλει να τους δώσει την ευκαιρία να αφήσουν για λίγο στην άκρη όσα τους απασχολούν.

Η Ελλάδα είναι ανταγωνιστική στον παγκόσμιο χάρτη των escape rooms

Ο Άλεξ έχει βρεθεί και στις δύο πλευρές αυτής της εμπειρίας, ως παίκτης και ως ηθοποιός. Όταν ένας φίλος του πρότεινε το 2019 να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό για την έξοδο τους, δεν ήξερε καν τι ήταν τα δωμάτια απόδρασης.

«Έφτασα έξω από ένα μαύρο κτίριο στη μέση του πουθενά και θυμάμαι να λέω: Παναγιά μου, πού ήρθα; Τελικά, μπήκα, έπαιξα, ερωτεύτηκα, κόλλησα».

Μέσα από τη δουλειά του, ο Άλεξ βλέπει επισκέπτες από το εξωτερικό να οργανώνουν διακοπές προκειμένου να παίξουν στην Ελλάδα, σε γκρουπ που φτάνουν ακόμη και τα 40–50 άτομα.

Η διεθνής αναγνώριση των ελληνικών παραγωγών φαίνεται και στις διακρίσεις τους στα TERPECA, την ετήσια κατάταξη που βασίζεται στις αξιολογήσεις έμπειρων παικτών από όλο τον κόσμο. Από το 2019 έως και το 2025, η Ελλάδα είχε τουλάχιστον μία θέση στην πρώτη δεκάδα.

Ο ίδιος πιστεύει ότι οι ερμηνείες παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτή την απήχηση, καθώς θεωρεί πως οι Έλληνες ηθοποιοί βάζουν περισσότερο συναίσθημα στους χαρακτήρες τους.

«Το ζούμε στο έπακρο αυτό που κάνουμε», υπογραμμίζει.

Ανάμεσα στους γρίφους, βρήκαν ο ένας τον άλλον

Ο Άλεξ γνώρισε τη Διονυσία όταν εκείνη επισκέφθηκε με την παρέα της το δωμάτιο όπου εργαζόταν. Αργότερα βρέθηκαν σε κοινή παρέα και οι έξοδοι για παιχνίδι έγιναν αφορμή να γνωριστούν καλύτερα. «Είχαμε μια χημεία, κάτι που καταλάβαμε μέσα στα δωμάτια. Γελάσαμε μαζί, δεθήκαμε χάρη σε αυτή τη διαδικασία», θυμάται ο ίδιος.

Υπάρχουν οι παίχτες που τρέχουν να σωθούν, ενώ άλλοι μένουν να προστατεύσουν την παρέα ή ζητούν απλώς μια αγκαλιά και ένα χέρι να κρατηθούν. «Βλέπω πλευρές ατόμων που έξω στην καθημερινότητά δεν τις βλέπεις ποτέ», λέει ο Άλεξ.

Η Διονυσία, που πλέον εργάζεται και εκείνη ως ηθοποιός σε δωμάτια, θυμάται μια κοινή τους έξοδο, όπου είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το κυνηγητό από την κρυψώνα της.

«Ήταν λες και έβλεπα επεισόδιο του Σκούμπι Ντου. Έβλεπα τα πόδια των συμπαικτών μου και τα πόδια των δολοφόνων και πήγαιναν δεξιά, αριστερά, δεξιά, αριστερά, μπρος πίσω», περιγράφει η ίδια. «Μέχρι που με βρήκαν και δεν ήταν τόσο διασκεδαστικό μετά».

Πού τελειώνει το παιχνίδι και πού αρχίζουν τα όρια

Το τι συμβαίνει όταν ο «κακός» της υπόθεσης εντοπίσει έναν παίκτη διαφέρει από δωμάτιο σε δωμάτιο. Η Μαρία, που παίζει εδώ και έξι χρόνια, εξηγεί ότι μπορεί απλώς να τον οδηγήσει σε άλλον χώρο, χωρίζοντας τον από την ομάδα για τις ανάγκες της ιστορίας. Είναι αυτό που αποκαλεί «επαφή ροής».

Υπάρχουν και τα λεγόμενα «τραμπουκοδωμάτια», όπου η σωματική επαφή είναι εντονότερη. Η προσπάθεια να ξεφύγει της ανεβάζει την αδρεναλίνη και όταν την πιάσουν, γελάει. «Θα με κλειδώσουν, θα με χτυπήσουν με ψεύτικο γκλοπ ή κάτι τέτοιο. Το βρίσκω πολύ αστείο».

Από την άλλη πλευρά, η Τζένη εξηγεί ότι ακόμη και στο ίδιο δωμάτιο η εμπειρία μπορεί να διαφέρει, ανάλογα με τον ηθοποιό και τις αντιδράσεις της ομάδας. Αυτή η ελευθερία στον αυτοσχεδιασμό, ωστόσο, δημιουργεί και ερωτήματα για τα όρια. «Σαν να μπερδεύονται λίγο οι γραμμές του τι μπορεί να κάνει και τι όχι ο ηθοποιός», παρατηρεί, αναφέροντας δύο διαφορετικές επισκέψεις της.

Στη μία, όπως λέει, «με έβαλαν να περπατάω στα τέσσερα και να γαβγίζω μέσα σε ένα κλουβί επί 15 λεπτά, ώστε να με βρουν οι συμπαίκτες μου».

Σε άλλη, καταγγέλλει ότι της ζητούσαν να χορέψει, φωνάζοντας της σεξιστικούς χαρακτηρισμούς που την έκαναν να νιώθει ταπεινωμένη. Έπειτα έγινε πιο επιφυλακτική και πριν κλείσει ένα δωμάτιο, ρωτούσε πάντα «τι πολιτική έχετε; Είναι δωμάτιο με επαφή;», διαβάζοντας παράλληλα πιο προσεκτικά τις κριτικές.

«Δεν χρειάζεται να εστιάζουμε τόσο στα δωμάτια τρόμου», προσθέτει η Τζένη, λέγοντας πως πέρα από την αδρεναλίνη, η επαφή με τους ηθοποιούς μπορεί να προκαλέσει και άλλα συναισθήματα.

Σε ένα από τα αγαπημένα της δωμάτια, ο ηθοποιός υποδυόταν έξι διαφορετικούς ρόλους και η παρέα μπήκε για τα καλά στην ιστορία. «Χορέψαμε κλακέτες. Κάναμε τους καουμπόηδες. Είχε πάρα πολλή πλάκα».

Της αρέσει εξίσου να παιδεύεται με έναν γρίφο, αρκεί να έχει τον χρόνο να σκεφτεί και να ανακαλύψει τη λύση. Κάποια στιγμή, μάλιστα, έπαιξε σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό δωμάτιο όπου χρειάστηκε τέσσερις ώρες, για να αποδράσει. Στο τέλος ήταν εξαντλημένη, αλλά δεν είχε σκεφτεί ούτε στιγμή να πιάσει το κινητό της.

«Τελικά σου μένει το πώς εσύ χειρίστηκες μία κατάσταση, το πώς εσύ έλυσες έναν γρίφο, το πώς εσύ βίωσες την ιστορία», καταλήγει.