ΟΤΑΝ Ο ΜΠΕΡΝΑΜ ΖΗΤΗΣΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 96 ΤΟΥ ΧΙΛΣΜΠΟΡΟ – ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ

Ραγδαίες είναι -για ακόμη μια φορά- οι εξελίξεις στη Μεγάλη Βρετανία. Ο Κιρ Στάρμερ ανακοίνωσε, το μεσημέρι της Δευτέρας (22/6), το χρονοδιάγραμμα για την παραίτησή του από την ηγεσία των Εργατικών και από την πρωθυπουργία, σε διάγγελμα που πραγματοποίησε στην Ντάουνινγκ Στριτ.

Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό, ο Στάρμερ δήλωσε ότι μίλησε σήμερα το πρωί (Δευτέρα) με τον βασιλιά για να τον ενημερώσει για την απόφασή του να παραιτηθεί.

Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι ζήτησε από την Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Εργατικού Κόμματος να καθορίσει το χρονοδιάγραμμα της διαδοχής, με την έναρξη κατάθεσης των υποψηφιοτήτων για την ηγεσία να εκκινεί στις 9 Ιουλίου και την ολοκλήρωση της διαδικασίας να προγραμματίζεται μέχρι το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών.

Αυτό σημαίνει ότι ο νέος ηγέτης θα έχει αναλάβει τα καθήκοντά του πριν αρχίσει τις εργασίες του το Κοινοβούλιο τον Σεπτέμβριο.

Μέχρι τότε, ο ίδιος θα παραμείνει στη θέση του ως πρωθυπουργός.

Ένα από τα πρόσωπα που αναμένεται να διεκδικήσουν την ηγεσία των Εργατικών είναι ο Άντι Μπέρναμ, η νίκη του οποίου στην επαναληπτική κάλπη της περιφέρειας Μέικερφιλντ την περασμένη εβδομάδα έπαιξε σημαντικό ρόλο στις τελευταίες εξελίξεις.

Σημειώνεται πως, ο Μπέρναμ έχει διεκδικήσει δύο φορές ανεπιτυχώς την ηγεσία του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας.

Όπως αναφέρουν οι New York Times, άνθρωπος επικοινωνιακός, χαρισματικός και γνωστός για την καλοσύνη του, ο Μπέρναμ είναι εδώ και εννέα χρόνια δήμαρχος του Ευρύτερου Μάντσεστερ, όπου καλλιέργησε μια εικόνα αισιοδοξίας.

Οι υποστηρικτές του βλέπουν τον Μπέρναμ -ο οποίος στο Μάντσεστερ κέρδισε το παρατσούκλι «βασιλιάς του Βορρά» για την υπεράσπιση της περιοχής κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19– ως τον πιθανό σωτήρα των Εργατικών ενάντια στο λαϊκιστικό δεξιό κόμμα Reform U.K., με επικεφαλής τον Νάιτζελ Φάρατζ. Οι επικριτές του, από την άλλη, παρουσιάζουν τον Μπέρναμ ως «πολιτικό χαμαιλέοντα» που θα αντιμετώπιζε τους ίδιους οικονομικούς περιορισμούς που έχουν εμποδίσει την αδύναμη κυβέρνηση του Στάρμερ και το ίδιο ανήσυχο, ανυπόμονο εκλογικό σώμα.

Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν ένα διαφορετικό είδος ηγέτη από αυτόν που θέλει να αντικαταστήσει.

«Είναι απλώς αισιόδοξος και χαρούμενος και φαίνεται να απολαμβάνει να είναι πολιτικός» δήλωσε ο Τζον ΜακΤέρναν, σύμβουλος του Τόνι Μπλερ όταν ήταν πρωθυπουργός και κάποιος που γνωρίζει τον Μπέρναμ από την εποχή που ήταν ερευνητής για έναν βουλευτή στο νότιο Λονδίνο. «Οι ηγέτες είτε σε εμπνέουν είτε σε καταθλίβουν ελαφρώς» πρόσθεσε ο κ. ΜακΤέρναν, σημειώνοντας ότι υπήρξαν αρκετοί πρόσφατοι πρωθυπουργοί «που δεν φαινόταν να το απολαμβάνουν πραγματικά» – συμπεριλαμβανομένου του Στάρμερ.

Αφού κέρδισε τις εκλογές το 2001, μια βόρεια περιφέρεια κοντά στην περιοχή όπου μεγάλωσε, έγινε υφυπουργός στην κυβέρνηση των Νέων Εργατικών του Τόνι Μπλερ. Προήχθη στο υπουργικό συμβούλιο υπό τον Γκόρντον Μπράουν και υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, ως υπουργός Πολιτισμού, Μέσων Ενημέρωσης και Αθλητισμού και στη συνέχεια ως υπουργός Υγείας.

Μια από τις πιο σημαντικές στιγμές κατά τη διάρκεια της πολιτικής πορείας του ήταν το 2009. Τότε, ο Μπέρναμ δέχτηκε επικρίσεις σε μια επιμνημόσυνη δέηση για τα 20 χρόνια από την τραγωδία στο Χίλσμπορο, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 97 οπαδών της Λίβερπουλ. Αυτό τον στιγμάτισε, πείθοντάς τον ότι οι οικογένειες άξιζαν δικαιοσύνη, αφού η αστυνομία, οι ερευνητές και τα μέσα ενημέρωσης επί πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ προσπάθησαν τότε να παρουσιάσουν τα θύματα ως χούλιγκαν και να τα κατηγορήσουν για την τραγωδία.

Ο Μπέρναμ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης για τα θύματα της τραγωδίας και η πίεση που άσκησε βοήθησε ώστε να εξασφαλιστεί μια δεύτερη έρευνα.

Η συγκλονιστική ομιλία του Μπέρναμ

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ένας φίλαθλος φώναξε «Justice!» και μέσα σε δευτερόλεπτα ολόκληρο το πέταλο των φανατικών της ομάδας, το φημισμένο «Kop», άρχισε να φωνάζει ρυθμικά «Justice for the 96».

Οι φωνές κάλυψαν σχεδόν ολοκληρωτικά τον λόγο του υπουργού.

Επρόκειτο όχι για προσωπική επίθεση στον Μπέρναμ, αλλά δημόσια έκφραση της οργής μιας πόλης απέναντι στο βρετανικό κράτος, το οποίο επί 20 χρόνια δεν είχε αποδώσει δικαιοσύνη.

Το κομβικό στοιχείο ήταν ο τρόπος που αντέδρασε ο Μπέρμαν. Δεν εγκατέλειψε το βήμα, δεν ήρθε σε αντιπαράθεση με το πλήθος και δεν προσπάθησε να επιβληθεί. Συνέχισε να ακούει και να αναγνωρίζει τον πόνο των οικογενειών. Σύμφωνα με μεταγενέστερες δηλώσεις του, είχε καταλάβει εκείνη τη στιγμή ότι η οργή δεν στρεφόταν εναντίον του προσωπικά αλλά εναντίον ενός συστήματος που είχε αποτύχει να αποδώσει δικαιοσύνη.

Το κεντρικό πολιτικό μήνυμα της παρουσίας του ήταν η ανάγκη πλήρους δημοσιοποίησης όλων των κρατικών εγγράφων που σχετίζονταν με το Χίλσμπορο.

 

Επτά χρόνια αργότερα, στις 27 Απριλίου 2016, μία ημέρα δηλαδή μετά την ιστορική ετυμηγορία για το Χίλσμπορο, όπου οι ένορκοι αποφάνθηκαν ότι υπήρξαν σοβαρές αστυνομικές παραλείψεις και ότι οι φίλαθλοι της Λίβερπουλ δεν έφεραν καμία ευθύνη για την πιο μαύρη σελίδα του βρετανικού ποδοσφαίρου, ο Μπέρμαν εκφώνησε ομιλία στη Βουλή των Κοινοτήτων, η οποία θεωρείτο από πολλούς η κορυφαία κοινοβουλευτική του στιγμή. Ήταν, ουσιαστικά, η κατάληξη μιας προσωπικής και πολιτικής διαδρομής που είχε ξεκινήσει ουσιαστικά στο Άνφιλντ.

Ο Μπέρναμ ξεκίνησε λέγοντας: «At long last, justice for the 96…» (μτφ. «Επιτέλους, δικαιοσύνη για τους 96…»). Δεν ήταν απλώς μια πολιτική τοποθέτηση, αλλά η επίσημη αναγνώριση από το βρετανικό κοινοβούλιο ενός συνθήματος που για δεκαετίες ακουγόταν μόνο από τις οικογένειες και τις κερκίδες του Άνφιλντ.

Ο Μπέρναμ παρουσίασε την ετυμηγορία ως νίκη των οικογενειών απέναντι σε ένα πανίσχυρο σύστημα.

Τόνισε ότι οι οικογένειες δεν σταμάτησαν ποτέ να αγωνίζονται, άντεξαν δεκαετίες παραπληροφόρησης και κράτησαν ζωντανή την υπόθεση όταν το κράτος θεωρούσε το θέμα λήξαν.

Το πιο ισχυρό πολιτικά σημείο ήταν όταν υποστήριξε ότι η συγκάλυψη δεν ήταν έργο μεμονωμένων προσώπων αλλά συστημικό φαινόμενο. Στο πλαίσιο αυτό, μίλησε για αστυνομικούς που αλλοίωσαν καταθέσεις, θεσμούς που προστάτευσαν τους υπευθύνους, πολιτικά και μιντιακά κέντρα που αναπαρήγαγαν ψευδείς κατηγορίες κατά των φιλάθλων.

Η πιο χαρακτηριστική διατύπωσή του ήταν ότι η συγκάλυψη γινόταν «στις αίθουσες επιτροπών αυτού του Κοινοβουλίου και στα γραφεία Τύπου της Ντάουνινγκ Στριτ».

Σε άλλο σημείο, δε, και αναφερθείς στις αστυνομικές αρχές, τις χαρακτήρισε «σάπιες μέχρι τον πυρήνα τους». Με αυτή τη φράση υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν ήταν μερικοί επίορκοι αστυνομικοί αλλά μια βαθιά ριζωμένη θεσμική κουλτούρα συγκάλυψης και άρνησης ευθύνης.