Η αριθμητική της πολιτικής αλλαγής: Προϋπόθεση προοδευτικής διακυβέρνησης

1. Διανύουμε ήδη παρατεταμένη προεκλογική περίοδο που καθιστά διακριτή την αναμέτρηση δύο διαφορετικών επιδιώξεων για το πολιτικό σκηνικό την επόμενη των εκλογών.

Έχουμε εισέλθει στην περίοδο της «νέας μεταπολίτευσης», με διακριτή την επιδίωξη των συστημικών κέντρων –στο όνομα των υποχρεώσεων της χώρας– να μεταλλάξουν την πολιτική αντιπαράθεση. Η κοινωνική δυσφορία επιδιώκεται να ικανοποιηθεί όχι με την αναμέτρηση εναλλακτικών πλειοψηφιών και αντίστοιχων προγραμμάτων διακυβέρνησης, αλλά με σχήματα που, αν χρειαστεί, θα περιορίζονται στην εναλλαγή προσώπων. Προσθέτουν στην συζήτηση και τις κυβερνήσεις ειδικού σκοπού, ώστε να συμπεριλαμβανεται η συμμετοχή ή η στήριξη της ΝΔ στην επόμενη διακυβέρνηση.

Παρουσιάζουν ως αναμέτρηση την εναλλαγή προσώπων (μέσω κόμματος Σαμαρά) και όχι εναλλακτικών προγραμμάτων.

Οι μεθοδεύσεις αυτές απογοητεύουν  τον πολίτη και περιορίζουν τη συμμετοχή στην κάλπη σε εκείνους  που αποκομίζουν οφέλη.

2. Εδώ ακριβώς γίνεται κρίσιμη η στρατηγική των κομμάτων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστεράς και της οικολογίας.

Γίνεται επιβεβλημένη η ανάγκη να διδαχθούν από την παρακαταθήκη της μεταπολίτευσης, φωτίζοντας με εναλλακτικό πρόγραμμα και εκλογικούς συσχετισμούς την ΑΝΑΓΚΗ Σ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ .

Πρόγραμμα που μεταξύ άλλων να αφορά την ενίσχυση της παραγωγικής βάσης και της νέας γενιάς, με αποκέντρωση, δίκαιη συμμετοχή των συντελεστών, πρόσβαση στα χρηματοδοτικά εργαλεία και τις τεχνολογίες. Κράτος ικανό να διαμορφώνει κανόνες, να διασφαλίζει τα κοινά αγαθά, και πολιτεία με πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Η κοινωνική διαστρωμάτωση της χώρας έγινε πιο σύνθετη και οι ανάγκες της δύσκολα εκφράζονται από ένα κόμμα σε πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Αυτό χρεώνει ευθύνες στα προοδευτικά κόμματα να αντιπαραθέσουν την δυναμική της εναλλακτικής διακυβέρνησης για να αθροιστούν οι πλέον των 151 κοινοβουλευτικών εδρών.

3. Τα προηγούμενα δεν αναιρούν τη φιλοδοξία κάθε κόμματος να διεκδικήσει δυνατή εκλογική επιρροή.

Το ερώτημα όμως είναι για ποιον στόχο, αν η αυτοδυναμία – όπως φαίνεται από τις καταγραφές – δεν καταστεί δυνατή.

Οι κοινωνικές ανάγκες δεν ικανοποιούνται από τη σειρά κατάταξης στην αντιπολίτευση. Οι πολίτες συμμετέχουν όταν τα κόμματα  διεκδικούν ισχυρή εκλογική δύναμη για να επιβάλουν συνεργασίες  προοδευτικής διακυβέρνησης

Γι’ αυτό έχει σημασία να ανταγωνίζονται με σαφή τη δέσμευση της αλλαγής όχι απλώς του κ Μητσοτάκη αλλά της ΝΔ από την κυβέρνηση

Το χθες πρέπει να διδάσκει, όπως συμβόλισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος, παρά τη δίωξη που είχε υποστεί, συνεργάστηκε επιτυχώς με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο στις εκλογές του ’90, στις 5 τότε μονοεδρικές που σήμερα έγιναν 9 plus.

Σήμερα, πέρα από τη θεμιτή επιδίωξη για πρωτιά, τα ποσοστά των κομμάτων από μόνα τους δεν κυβερνούν. Όμως ναι, το άθροισμά τους δημιουργεί δυναμική χωρίς να αλλοιώνεται η αυτονομία του κάθε κόμματος .

4. Η Ευρώπη έχει δείξει τον δρόμο και οι δυνάμεις του σοσιαλισμού, της αριστεράς και της οικολογίας – Χωρίς να υποστείλουν τον ανταγωνισμό – πρέπει με μονομέτωπο να δείξουν τον δρόμο της προοδευτικής διακυβέρνησης

Για την ευόδωσή αυτού του στόχου όλοι κρίνονται …

ΥΓ. Γιατί …οι περιχαρακώσεις συρρικνώνουν περαιτέρω τα κόμματα που τις επιλέγουν στις επαναληπτικές εκλογές.

*Ο Χάρης Τσιόκας είναι πρώην βουλευτής – πολιτικό στέλεχος