Ποιος είναι ο φιλορώσος Ρούμεν Ράντεφ και γιατί είναι απίθανο να γίνει ο “Όρμπαν της Βουλγαρίας”

Σε μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση που αποτυπώνει τη διαρκή πολιτική αστάθεια στη Βουλγαρία, ο Ρούμεν Ράντεφ αναδεικνύεται σε κεντρικό πρόσωπο της επόμενης ημέρας, με τη χώρα να ισορροπεί ανάμεσα στην ανάγκη για αλλαγή και τις πιέσεις των ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων.

Ο (κατά τα τωρινά δεδομένα) επόμενος πρωθυπουργός της Βουλγαρίας μπορεί να μιλά για φιλικές γέφυρες με τη Ρωσία, όμως δύσκολα θα εξελιχθεί σε έναν ακόμη “πονοκέφαλο τύπου Όρμπαν” για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Ράντεφ βαδίζει προς νίκη στις όγδοες πρόωρες εκλογές μέσα σε μόλις πέντε χρόνια, ύστερα από ένα κύμα μαζικών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων κατά της διαφθοράς που γκρέμισε την κυβέρνηση τον Δεκέμβριο. Άφησε πίσω του την προεδρία, για να διεκδικήσει τον ισχυρότερο ρόλο του επικεφαλής της κυβέρνησης, ανεβαίνοντας στο κύμα ενός λαϊκιστικού αφηγήματος.

Τα exit polls τον έδειχναν να αγγίζει το 44% των ψήφων, κάτι λιγότερο από 130 έδρες στο 240μελές κοινοβούλιο. Ο βασικός του αντίπαλος, ο πρώην πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ, παραδέχθηκε την ήττα του λίγο μετά το κλείσιμο της κάλπης.

Τα πρώτα αποτελέσματα, με περίπου το ένα τρίτο των ψήφων καταμετρημένο, ο κεντροαριστερός συνασπισμός “Προοδευτική Βουλγαρία” συγκεντρώνει ποσοστό κοντά στο 45%, εξασφαλίζοντας περισσότερες από 130 έδρες στο 240μελές κοινοβούλιο της χώρας.

Στην προεκλογική του εκστρατεία, το μήνυμά του έμοιαζε με ένα σύνθετο μείγμα: υποσχέσεις για πάταξη της διαφθοράς, ευρωσκεπτικισμός και ανοίγματα προς τη Μόσχα, ένα κοκτέιλ που προκάλεσε ανησυχία σε διπλωματικούς κύκλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

«Αυτό που χρειάζεται σήμερα η Ευρώπη είναι κριτική σκέψη, ρεαλιστική δράση και απτά αποτελέσματα, ιδίως στη δημιουργία μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας και στην ανάκτηση της βιομηχανικής της ισχύος και ανταγωνιστικότητας», δήλωσε το βράδυ των εκλογών, αφήνοντας υπαινιγμούς για πιο θερμές σχέσεις με τη Ρωσία.

«Αυτή θα είναι η βασική συνεισφορά της Βουλγαρίας στην ευρωπαϊκή της αποστολή».

Αναλυτές, ωστόσο, σημειώνουν ότι, παρότι το άνοιγμά του προς τη Ρωσία μπορεί να έχει συμβολική αξία για το Κρεμλίνο, δύσκολα θα αποκτήσει το βάρος και την επιρροή του πρόσφατα εκθρονισμένου Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος συχνά μπλόκαρε ευρωπαϊκές αποφάσεις προς όφελος της Μόσχας.

«Σε αντίθεση με την Ουγγαρία, εδώ το πολιτικό ρήγμα ανάμεσα στην αντιδιαφθορά και την αντιρωσική γραμμή είναι βαθύ. Οι δύο αυτές αφηγήσεις δεν θα ενισχύσουν η μία την άλλη με τον ίδιο σεισμικό τρόπο», εξηγεί στους Financial Times η Βεσέλα Τσερνέβα, αναπληρώτρια διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων στη Σόφια.

Τίποτα, άλλωστε, δεν προμηνύεται εύκολο για τον Ράντεφ. Παρά τις εξαγγελίες του για το τέλος του λεγόμενου “μοντέλου Πέεφσκι-Μπορίσοφ” -ενός συστήματος όπου το κόμμα GERB στηρίζεται στην επιρροή του ολιγάρχη Ντελιάν Πέεφσκι και του DPS- η συγκρότηση μιας σταθερής κυβέρνησης που θα προωθήσει μεταρρυθμίσεις κατά της διαφθοράς και υπέρ του κράτους δικαίου μοιάζει δύσκολη εξίσωση.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα ζητήματα κράτους δικαίου δύσκολα θα προχωρήσουν χωρίς να αντιμετωπιστεί και η επιρροή της Μόσχας στη χώρα, μια Βουλγαρία που από τον Ιανουάριο έγινε το 21ο μέλος της Ευρωζώνης, όπως σημειώνει η Βαλερί Αγιέ, επικεφαλής της φιλελεύθερης ομάδας Renew στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ποιος είναι ο Ρούμεν Ράντεφ

Ο 62χρονος Ρούμεν Ράντεφ, πρώην πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, διετέλεσε πρόεδρος της Βουλγαρίας για εννέα χρόνια, πριν παραιτηθεί τον Ιανουάριο για να διεκδικήσει την πρωθυπουργία. Έχει δεσμευτεί να συγκρουστεί με αυτό που αποκαλεί «ολιγαρχικό μοντέλο διακυβέρνησης» στη χώρα.

Παράλληλα, έχει ταχθεί υπέρ της αναθέρμανσης των σχέσεων με τη Ρωσία, ενώ ασκεί κριτική στην αποστολή στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, εν μέσω της συνεχιζόμενης ρωσικής εισβολής.

Ωστόσο, έχει επισήμως καταδικάσει την εισβολή της Ρωσίας και έχει δηλώσει ότι δεν θα χρησιμοποιήσει το βέτο της χώρας του για να εμποδίσει την ευρωπαϊκή βοήθεια προς το Κίεβο, εφόσον εκλεγεί.

Την ίδια στιγμή, εκφράζει την αντίθεσή του στην πράσινη ενεργειακή πολιτική της ΕΕ, την οποία χαρακτηρίζει αφελή «σε έναν κόσμο χωρίς κανόνες».