Για τον Τζον Φαβρό, το “Mandalorian & Grogu” ήταν η Star Wars ταινία που γύρισε ως πατέρας

«Οι γονείς μας έβλεπαν το Star Wars σαν διασκεδαστικό παραμύθι – αλλά για εμάς ήταν τα πάντα», λέει ο Τζον Φαβρό με δέος και μια κάποια συγκίνηση μιλώντας για τον κόσμο κινηματογραφικής φαντασίας που τον μεγάλωσε. Και που τώρα φτιάχνει ο ίδιος, για τους επόμενους θεατές.

Ο Φαβρό, που ξεκίνησε ως σκηνοθέτης του ανεξάρτητου σινεμά αλλά έφτασε στην κορυφή του Χόλιγουντ όταν θεμελίωσε την αυτοκρατορία της Marvel με το πρώτο Iron Man, ξέρει πολύ καλά από franchise σινεμά που κάνει γκελ στον κόσμο.

Τα Star Wars χρειάστηκαν το δικό του έμπειρο χέρι σε μια κρίσιμη καμπή για το franchise: Έχοντας πλέον περάσει 9 χρόνια από το Rise of Skywalker και την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση αυτού του σύμπαντος – που έκτοτε ζει στην τηλεόραση, μέσα από τις σειρές του Disney+ – υπήρξε η ανάγκη για μια ιστορία που θα μπορούσε να επανεισάγει τις Star Wars περιπέτειες στο κοινό.

Το Mandalorian & Grogu είναι λοιπόν μια νέα περιπέτεια των αγαπημένων χαρακτήρων από την επιτυχημένη σειρά The Mandalorian, αλλά σχεδιασμένη για τη μεγάλη οθόνη. Ο διάσημος κυνηγός επικηρυγμένων μαζί με τον “γιο” του Grogu, τον διάσημο Baby Yoda, ξεχύνονται σε μια επικίνδυνη περιπέτεια που τους φέρνει στο δρόμο του φοβερού Rotta the Hutt – αλλά και του… Μάρτιν Σκορσέζε;;

Ο Τζον Φαβρό μίλησε σε μια διεθνή συνέντευξη τύπου και το NEWS24/7 ήταν εκεί, κι αυτά ήταν όσα μας είπε.

Για το να συνεχίζει τις περιπέτειες του Mandalorian στη μεγάλη οθόνη

Ήθελα να βεβαιωθώ ότι αυτό θα λειτουργούσε πραγματικά ως ταινία. Γιατί μέχρι τότε σκεφτόμασταν να συνεχίσουμε την τηλεοπτική σειρά. Και αυτό είναι τελείως διαφορετικό πράγμα. Όταν κάνεις τέταρτη σεζόν μιας σειράς, θεωρείς δεδομένο ότι ο κόσμος έχει δει όσα προηγήθηκαν. Συνεχίζεις μια ιστορία. Όταν όμως επιστρέφει το Star Wars στις αίθουσες ύστερα από τόσο καιρό, υπάρχει η προσδοκία ότι θα φέρεις και νέο κοινό.

Παρότι ο κόσμος ήξερε ήδη αυτούς τους δύο χαρακτήρες, δεν ήθελα να θεωρήσω δεδομένο τίποτε πέρα από αυτό. Έπρεπε λοιπόν να ξεκινήσουμε με μια ολοκαίνουργια περιπέτεια, ένα νέο σενάριο. Ήθελα να εκμεταλλευτούμε πλήρως όσα προσφέρει μια κινηματογραφική κυκλοφορία. Περισσότερο χρόνο, περισσότερους πόρους και φυσικά έναν πολύ μεγαλύτερο καμβά.

Και φυσικά είχαμε τρία χρόνια στη διάθεσή μας. Μπορούσαμε να χτίσουμε πρακτικά σκηνικά, αλλά και να δημιουργήσουμε χαρακτήρες με κορυφαίο CGI, όπως ο Rotta the Hutt κι ο χαρακτήρας του Μάρτιν Σκορσέζε. Οπότε παρουσιάζουμε όλους αυτούς τους χαρακτήρες, ή χαρακτήρες που εμφανίζονται πρώτη φορά σε live action, σε νέο κοινό. Και το να έχουμε πλήρως animated χαρακτήρες, υλοποιημένους από την ILM, ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση και σίγουρα κάτι που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κάνουμε παλαιότερα.

Για το να σκηνοθετεί τον Μάρτιν Σκορσέζε

Είναι ένας από τους ήρωές μου. Μεγάλωσα βλέποντας τις ταινίες του. Με επηρέασε πολύ, ειδικά στα χρόνια που έκανα ανεξάρτητο σινεμά. Είχα επίσης την τύχη να δουλέψω μαζί του ως ηθοποιός στον Λύκο της Γουόλ Στριτ. Δεν θα έλεγα ότι ήμασταν φίλοι, αλλά σίγουρα τον είχα γνωρίσει και δεν θα μπορούσε να είναι πιο ευγενικός και φιλικός άνθρωπος. Μου άρεσε πολύ να μαθαίνω παρακολουθώντας τον στο σετ.

Όταν η Καθλίν Κένεντι επικοινώνησε μαζί του για την πιθανότητα να παίξει έναν χαρακτήρα στην ταινία, η επαγγελματική μας σχέση πέρασε σε άλλο επίπεδο. Ήταν μια αρκετά σύντομη ηχογράφηση για τη φωνή του, αλλά ταυτόχρονα τον βιντεοσκοπήσαμε για να έχουν σημείο αναφοράς οι animators.

Αυτοσχεδίασε, ήταν πολύ ελεύθερος και παιχνιδιάρης ως performer. Και όσο κι αν με φόβιζε ως σκηνοθέτης, με έκανε αμέσως να νιώσω άνετα. Καταλήξαμε να αυτοσχεδιάζουμε μαζί μπρος-πίσω, και μετά παίρνουμε αυτή την ερμηνεία, τη μοντάρουμε, και αυτή γίνεται η βάση για το animation που βλέπετε στην ταινία.

Για την εξερεύνηση της πατρότητας στις ταινίες του, από το Chef μέχρι το Mandalorian

Ως δημιουργός δεν συνειδητοποιείς πάντα τι ακριβώς κάνεις σε συνειδητό επίπεδο. Αλλά κοιτώντας πίσω στο έργο μου, τώρα πια στη δέκατη ταινία μου, αρχίζεις να βλέπεις μοτίβα. Και νομίζω ότι η σχέση πατέρα-γιου είναι μεγάλο κομμάτι αυτού.

Υποθέτω πως αυτό συμβαίνει επειδή μεγάλωσα με τον πατέρα μου. Έχασα τη μητέρα μου σε μικρή ηλικία. Αλλά και επειδή αργότερα έγινα κι εγώ πατέρας. Και όταν αποκτάς παιδιά, αυτό σε επαναπροσδιορίζει πλήρως.

Νομίζω ότι αυτό που έχει ενδιαφέρον με τον Din Djarin και τον Mandalorian είναι ότι η γενιά που είδε πρώτη φορά το Star Wars στις αίθουσες, άνθρωποι σαν εμένα, είναι πλέον γονείς. Οπότε αυτά τα παραμύθια και οι φαντασίες λειτουργούν μεταφορικά για τις καθημερινές μας ζωές, απλώς παρουσιασμένες στη μεγάλη οθόνη. Και όλα αυτά τα μικρά πράγματα με τα οποία παλεύουμε γίνονται η πρώτη ύλη για τεράστιες, larger-than-life κινηματογραφικές εμπειρίες.

Ο Din Djarin είναι, νομίζω, πολύ αναγνωρίσιμος για πολλούς fans μιας συγκεκριμένης ηλικίας, επειδή συνδέονται με την πλευρά της πατρότητας. Και φυσικά οι νεότεροι θεατές ταυτίζονται μέσα από τον Grogu.

Σίγουρα έχω εκφράσει πολλά προσωπικά πράγματα μέσα από αυτό. Ταυτίζομαι περισσότερο με όσα περνά ο Mandalorian. Αν κάποιος έχει δει τη δεύτερη σεζόν της σειράς, υπάρχει το σημείο όπου ο Grogu φεύγει για να μαθητεύσει δίπλα στον Luke Skywalker. Εκείνη περίπου την εποχή η μεγαλύτερη κόρη μου έφευγε για πρώτη φορά για το πανεπιστήμιο.

Ως γονείς περνάμε ένα ολόκληρο φάσμα συναισθημάτων. Είναι κάτι που μας καθορίζει, αλλά είναι και κάτι διαχρονικό, που βιώνεται παντού στον κόσμο και σε κάθε γενιά.

Για τη συνεργασία με τον Σιγκούρνι Γουίβερ

Όταν φτιάχνεις μια ταινία, οι σταρ βοηθούν πολύ. Και η Σιγκούρνι Γουίβερ δεν είναι απλώς μια μεγάλη σταρ, αλλά στον χώρο του genre έχει ξεχωριστή θέση. Έχει υποδυθεί εμβληματικούς χαρακτήρες σε εμβληματικά franchises. Φυσικά όλοι σκέφτονται το Alien, αλλά εγώ σκέφτομαι και το Ghostbusters, και ειδικά το Galaxy Quest. Είναι αγαπητή στους fans εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Μέσα στο σύμπαν του Star Wars, μοιάζει σαν να μπορούσε να ήταν σύγχρονη της Λέια, του Χαν Σόλο, του Λουκ Σκαϊγουόκερ. Όταν τη βλέπεις στην οθόνη, ένας fan του Star Wars σκέφτεται αμέσως: «Α, αυτή πολέμησε στην Επανάσταση. Γι’ αυτό βρίσκεται εδώ». Ένας πιο casual θεατής ίσως πει απλώς «είναι ένας cool χαρακτήρας που διοικεί τη βάση».

Όμως εδώ υπάρχουν και βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα, γιατί όσοι έχουμε δει την σίκουελ τριλογία ξέρουμε ότι έρχεται το First Order. Είναι μια περίοδος όπου η New Republic βρίσκεται σε κίνδυνο και το μέλλον είναι αβέβαιο. Το να έχεις λοιπόν τη Σιγκούρνι Γουίβερ να ενσαρκώνει κάποιον που αντιλαμβάνεται αυτόν τον κίνδυνο και προσπαθεί να αποτρέψει το αναπόφευκτο, έδινε τεράστιο βάρος και αξιοπιστία στον ρόλο.

Για την ανάπτυξη του Rotta the Hutt και την παρολίγον ανάμιξη του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο

Αυτό που καταφέρνει το Star Wars είναι να δείχνει πως οι χαρακτήρες διαμορφώνονται από τις επιλογές που κάνουν στη ζωή τους. Η μοίρα τους δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Παίρνουν αποφάσεις, καλές ή κακές. Βλέπεις χαρακτήρες που καταρρέουν τραγικά και άλλους που λυτρώνονται, και κάποιοι περνούν και από τις δύο φάσεις.

Νομίζω πως αυτό είναι που κάνει το Star Wars διαχρονικό εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια. Δεν είναι μόνο τα lightsabers και τα visual effects. Είναι οι μυθικές ιστορίες στον πυρήνα του, που ο Τζορτζ Λούκας έβαλε μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Προσπαθούμε κι εμείς να σταθούμε αντάξιοι αυτού. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχεις πλήρως ανεπτυγμένους, αληθινούς χαρακτήρες, πάνω στο φόντο αυτού του τεράστιου fantasy σύμπαντος.

Η ιδέα του Rotta the Hutt ξεκίνησε από το γεγονός ότι πλέον η τεχνολογία μάς επέτρεπε να δημιουργήσουμε έναν animated Hutt που δεν περιοριζόταν από την κατασκευή της ορίτζιναλ τριλογίας. Αυτό από μόνο του άνοιξε νέες δυνατότητες.

Αλλά ως φαν, η ιδέα ενός αθλητικού Hutt ήταν εξαιρετικά συναρπαστική για μένα. Υπήρχε ήδη μια παράδοση γι’ αυτό στα graphic novels. Υπήρχε ένας χαρακτήρας που λεγόταν Gracchus και πάντα θεωρούσα πολύ ενδιαφέρουσα αυτή την εκδοχή ενός πανίσχυρου Hutt.

Είμαι επίσης φίλος με τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, που είχε εξερευνήσει παρόμοιες ιδέες όταν συζητούσε παλιότερα πιθανή συνεργασία με τη Lucasfilm γύρω από τον Jabba, σε διαφορετική χρονική περίοδο. Οι συζητήσεις μαζί του και οι συμβουλές συναδέλφων μου σίγουρα επηρέασαν κι αυτό το project. Δεν θέλω να πω περισσότερα γιατί ίσως κάποια μέρα το κάνει πραγματικότητα, έχει καταπληκτικές ιδέες και set pieces.

Αλλά με ενδιέφερε και η ιδέα τού πώς είναι να μεγαλώνεις στη σκιά του Jabba. Υπάρχουν τόσες ιστορίες πατέρα-γιου στο Star Wars. Και σκέφτηκα: εδώ έχουμε στο κέντρο της ταινίας έναν Mandalorian που τελικά αποδεικνύεται αρκετά καλός πατέρας. Αλλά πώς θα ήταν να μεγαλώνεις έχοντας πατέρα τον Jabba;

Ο χαρακτήρας βρισκόταν ήδη κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου όταν έγραφα. Και σκέφτηκα: ποια θα ήταν η πιο απρόσμενη εξέλιξη γι’ αυτόν τον τύπο; Και μετά: πώς το κάνεις αληθινό; Πώς εξερευνάς πραγματικά τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο;

Γιατί αυτό είναι το δύσκολο με το Star Wars. Πρέπει να πάρεις κάτι φανταστικό, παράξενο, σχεδόν σουρεαλιστικό, αλλά να το παίξεις με απόλυτη ειλικρίνεια.

Αυτό έκαναν οι ερμηνείες του Χάρισον Φορντ και του Μαρκ Χάμιλ. Δεν ειρωνεύονταν ποτέ το υλικό. Η Κάρι Φίσερ τα αντιμετώπιζε όλα πολύ σοβαρά. Και ως παιδί το εκτιμούσα αυτό, γιατί το έβλεπα σαν αληθινή αφήγηση. Ίσως οι γονείς μας το έβλεπαν σαν διασκεδαστικό παραμύθι. Για εμάς όμως ήταν τα πάντα. Γι’ αυτό προσπαθούμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς στην αφήγησή μας.