Νέες ταινίες: Λογική, Ευαισθησία, κι ο Μπραντ Πιτ απέναντι στη φύση
Διαβάζεται σε 11'
Κάθε εβδομάδα, ο Θοδωρής Δημητρόπουλος βλέπει και σχολιάζει τις νέες ταινίες στις αίθουσες.
- 24 Σεπτεμβρίου 2026 06:08
To “Resident Evil” έκανε τιμιότατο άνοιγμα με 22.500 εισιτήρια και θα φανεί τι πόδια θα έχει αναλόγως του word of mouth. Η ταινία είναι πάρα πολύ διασκεδαστική, αλλά και πολύ συγκεκριμένη στο ύφος και τις προθέσεις της, οπότε υπάρχει σίγουρα μια μερίδα φανς που θα περιμένει κάτι διαφορετικό.
Κατά τα άλλα “Οδύσσεια”, Σπάιντερ-Μαν και “Φιορδ” (!) σηκώνουν τις αίθουσες και πάνε. Το φιλμ του Κρίστιαν Μουντζίου έχει ξεπεράσει τις 72.000 εισιτήρια και κινείται με αληθινά εντυπωσιακό τρόπο, έχοντας καταφέρει να γίνει στην ουσία η πρώτη «πρέπει να τη δεις για να την κουβεντιάσουμε» ταινία της νέας σεζόν.
Αυτή την εβδομάδα έχουμε πάρα πολλές νέες ταινίες, όπου ξεχωρίζει η νέα διασκευή του “Λογική και Ευαισθησία”, με την Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς του “Normal People”.
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας
Λογική και Ευαισθησία
(“Sense and Sensibility”, Τζόρτζια Όκλι, 2ω12λ)
★★★
Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, οι αδελφές Ντάσγουντ κι η χήρα μητέρα τους, βρίσκονται ξαφνικά αναγκασμένες να ζήσουν σε ένα νέο μέρος, αποκομμένες από το σπίτι και τις γνωριμίες τους. Ταυτόχρονα, η λογική και ψύχραιμη Έλινορ ερωτεύεται τον Έντουαρντ, που όμως κάτι τον κρατά μακριά. Ενώ η παθιασμένη και συναισθηματική Μαριάν βρίσκεται ανάμεσα σε δυο άντρες, τον ορμητικό Γουίλοουμπι και τον πληγωμένο Συνταγματάρχη Μπράντον.
Σε 25 λέξεις: Πλούσια, όμορφη, εξαιρετικά παιγμένη νέα διασκευή του αγέραστου “Λογική και Ευαισθησία” της Τζέιν Όστεν. Τεχνικά και εικαστικά άψογο, του λείπει το ανάλαφρο άγγιγμα του Ανγκ Λι και της Έμμα Τόμσον από τη διασκευή του ‘95, αλλά δε θα περάσει κανείς άσχημα.
Κριτική
Οι διασκευές βιβλίων της Τζέιν Όστεν καταφέρνουν παραδοσιακά να είναι από σπουδαίες μέχρι, στη χειρότερη περίπτωση, τιμιότατες, κι αυτό σίγουρα έχει να κάνει με τον διαχρονικό σκελετό ενός κειμένου που θέτει ισχυρές ηρωίδες σε απολαυστικές συγκρούσεις με τα συστήματα που τις περιβάλλουν και ορίζουν τις ζωές τους. Σίγουρα αυτό είναι κάτι που παραμένει επίκαιρο είτε βρισκόμαστε στον 19ο είτε στον 21ο αιώνα.
Κι ενώ έχουμε δει πανέξυπνους εκμοντερνισμούς έργων της Όστεν στο παρελθόν (από το “Clueless” με την Αλίσια Σίλβερστοουν μέχρι το “Fire Island”), οι στιβαρές ακαδημαϊκές επανεκτελέσεις έχουν πάντα κάτι το ακαταμάχητο. Την κλασική οδό παίρνει εδώ η Τζόρτζια Όκλι – του πολύ καλού κουήρ δράματος εποχής “Blue Jean” – που δίνει έμφαση στην ατμόσφαιρα, στο φόντο, στα πρόσωπα ηρώων και ηρωίδων παραδίδοντας μια άκρως «χειμωνιάτικη» εκδοχή του κλασικού “Λογική και Ευαισθησία”.
Δεν επαναστατεί απέναντι στο κείμενο, ούτε καν απέναντι στην μάλλον καθοριστική εκδοχή του, το αριστούργημα του ‘95 σε σκηνοθεσία Ανγκ Λι και Έμμα Τόμσον, που είχε τιμηθεί με Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου για την αγγλίδα ηθοποιό και σεναριογράφο. Η Όκλι δεν διαθέτει το βελούδινο άγγιγμα του Ανγκ Λι που κάνει ανάλαφρο χιούμορ και βαρύ ταξικό δράμα να αναπνέουν με την ίδια ανάσα, και ούτε νοηματοδοτεί σκηνικά και κάδρα με την ίδια πυκνότητα.
Όμως επιλέγει μια ακαδημαϊκή οδό, δημιουργώντας ένα φιλμ πλούσιο σε εικόνα, σε συναίσθημα και σε ερμηνείες, πιστό στο κείμενο, με ένα καστ-διάνα ειδικά στις δύο κεντρικές ηρωίδες (άψογη η Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς, ακόμα περισσότερο η αποκάλυψη Έσμε Κριντ-Μάιλς ως Μαριάν Ντάσγουντ) αλλά και στην Φιόνα Σο, σπαρταριστή ως μέσα-σε-όλα-χωμένη κυρία Τζένινγκς. Στη σύγκριση με το εμβληματικό καστ του ‘95 είναι δύσκολο φυσικά να σταθείς (πολύ καλός ο Τζορτζ Μακέι ως Φέρερς, αλλά πώς να μη φέρνεις διαρκώς στο μυαλό σου τον Χιου Γκραντ;), όμως η εκδοχή της Όκλι υπηρετεί ένα είδος πλούσιου, χορταστικού σινεμά που ξέρει πώς να ικανοποιεί τον θεατή χαρίζοντας θέαμα, αισθητική και συναίσθημα σε καλές ποσότητες.
Στην Καρδιά του Κτήνους
(“Heart of the Beast”, Ντέιβιντ Άγιερ, 1ω41λ)
★½
Μετά από ένα ατύχημα με το αεροπλάνο, ο στρατιώτης Τζέιμς Μπέλμοντ κι ο σκύλος μάχη τους, Όντιν, βρίσκονται χαμένοι βαθιά στην ενδοχώρα της Αλάσκα. Μαζί, θα πρέπει να επιβιώσουν σε μια σκληρή μάχη απέναντι στα στοιχεία της φύσης.
Σε 25 λέξεις: Συγκινησιακά εκβιαστική περιπέτεια αποκομμένων επεισοδίων επιβίωσης, ύμνος στα αμερικάνικα ιδεώδη (και στον Μπραντ Πιτ) από τον σκηνοθέτη του “Suicide Squad”.
Κριτική
Στην κατηγορία ‘άνθρωπος τα βάζει με τη φύση’ πάντα θα υπάρχουν νέες προσθήκες, κι η πρόκληση είναι εμφανής: Είναι μια φόρμα περιπέτειας επιβίωσης που προσκαλεί διαρκώς τον θεατή να προβάλει δικές του υπαρξιακές ανησυχίες στο περιθώριο της ιστορίας, ενώ αποτελεί και δημιουργική πρόκληση για το πώς στήνεις δράση και δραματουργία πάνω σε μια τόσο μοναχική διαδρομή.
Εδώ είναι ο Μπραντ Πιτ μόνος, μαζί με τον σκύλο του χαρακτήρα του, τον Όντιν, που προσπαθούν να επιβιώσουν (σώζωντας διαρκώς ο ένας τον άλλο) στην αφιλόξενη καρδιά της Αλάσκας. Το πρόβλημα είναι πως πολλά από τα επιμέρους περιπετειώδη επεισόδια είναι ανέμπνευστα και άνισα μονταρισμένα, ενώ ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Άγιερ (“Suicide Squad”, “Fury”) δεν έχει καθόλου ποιητικές διαθέσεις, αποτυγχάνοντας να βρει τον λυρισμό στο αχανές τοπίο.
Αυτό που κυριαρχεί αντιθέτως είναι μια εντονότερη από ποτέ απόπειρα ηρωοποίησης του Μπραντ Πιτ (αυτή τη φορά δεν έχει καν άλλους χαρακτήρες δίπλα του, όπως στο “F1”) αλλά και έναν ενοχλητικού βαθμού εναγκαλισμό του μιλιταριστικού συμπλέγματος ηρωισμού/ενοχής. Ο Μπραντ Πιτ και all-american στρατιωτικός ήρωας είναι που σώζει ανώνυμα παιδάκια από ασαφείς απειλές, και μια μελαγχολική ψυχή που πονά για τις φρίκες. Και θαυμασμό εκβιάζει, και συγκίνηση. Αμερικάνοι!
Το Φορτίο
(“The Weight”, Παντράικ ΜακΚίνλεϊ, 1ω55λ)
★★★
Την εποχή της Ύφεσης, ο Σάμιουελ αποχωρίζεται την κόρη του όταν καταδικάζεται σε καταναγκαστικά έργα. Ο διευθυντής των φυλακών του κάνει μια πρόταση που δε μπορεί να αρνηθεί: Να μεταφέρει λαθραία χρυσό από ένα απομακρυσμένο ορυχείο, μαζί με μια επικίνδυνη ομάδα φυλακισμένων, και μόνο τότε θα κερδίσει την ελευθερία του.
Σε 25 λέξεις: Απολαυστική σασπένς περιπέτεια πάνω σε αρχέτυπα της αμερικάνικης μυθολογίας, με έναν εξαιρετικό Ίθαν Χοκ κι έναν επίσης απολαυστικό Ράσελ Κρόου. Όχι κάτι επαναστατικό, αλλά είναι χορταστικό από την αρχή ως το τέλος.
Κριτική
Εξαιρετικά στιβαρή “dad movie” σκοτεινή περιπέτεια με φόντο την περίοδο της μεγάλης Ύφεσης των ‘30s, όπου ένας αδικημένος ήρωας βρίσκεται παγιδευμένος από τη μοίρα σε μια διαδρομή που μοιάζει καταραμένη. Θυμίζοντας κάτι από το σινεμά του Τζον Χιούστον, χωρίς τιμωρητική διάθεση απέναντι στον ήρωά του, ο Παντράικ ΜακΚίνλεϊ (παραγωγός στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο!) ρίχνει έναν φανταστικό Ίθαν Χοκ να παλεύει απέναντι σε όλους και σε όλα – ακόμα και στις ίδιες του τις αδυναμίες.
Γυρισμένο με νεύρο αλλά με απόλυτο σεβασμό στο απειλητικό σκηνικό στο οποίο καταφέρνει να μας εμβυθίσει, το φιλμ αποτελεί ένα εξαιρετικά γυρισμένο παλιομοδίτικο κινηματογραφικό σασπένς που μπορεί να μην κυνηγά τις μεγάλες εξάρσεις ή κάτι το κρυγαλέο, αλλά σέβεται και κρατά τον θεατή από την αρχή ως το τέλος.
Uchronia
(Φιλ Ιερόπουλος, 1ω37λ)
★★★½
Εμπνευσμένη από το βιβλίο του Αρθούρου Ρεμπώ “Μια εποχή στην κόλαση”, είναι η πρώτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική διασκευή του έργου. Το φάντασμα του queer Γάλλου ποιητή Αρθούρου Ρεμπώ ταξιδεύει στο χρόνο και συναντά επαναστατικές φιγούρες των τελευταίων 150 χρόνων σε ένα ψυχεδελικό, καλειδοσκοπικό κινηματογραφικό ταξίδι.
Σε 25 λέξεις: Το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το θαυμάσιο “Avant-Drag!” επιστρέφει με ένα ιστορικό scrapbook φιλοσοφικών και επαναστατικών ιδεών, γεμάτο μελαγχολία και πείσμα, κεντημένο με διαφορετικές υφές, φόρμες και περφόρμανς.
Κριτική
Έχοντας ως “ραχοκοκαλιά” τα κεφάλαια του “Μια Εποχή στην Κόλαση”, το δίδυμο των Φιλ Ιερόπουλου (σκηνοθεσία) και Φοίβου Δούσου (σενάριο) ξεφυλλίζει ένα οπτικοποιημένο δοκίμιο με συνεχείς απρόσμενες ιδέες και μια εντυπωσιακή αίσθηση ελευθερίας στην προσέγγιση δομής, ιδεών και περφόρμανς.
Στην φιλόδοξη και τολμηρή αυτή διασκευή, το φάντασμα του Ρεμπώ μοιάζει να υπάρχει διαμέσου ολόκληρης της σύγχρονης Ιστορίας, συνομιλώντας από τον Άντι Γουόρχολ ως την Μάρσα Π. Τζόνσον σε αναζήτηση της ουσίας αντίστασης και επανάστασης στο σήμερα – και στο Τότε, και στο Πάντα. Οι Ιερόπουλος και Δούσος δημιουργούν ένα σχεδόν συνειρμικής διάθεσης ιστορικό scrapbook φιλοσοφικών και επαναστατικών ιδεών, ένα κουήρ κολάζ που διαρκώς προκαλεί –και αναζωογονεί– τον θεατή.
Με μια διάχυτη αίσθηση μελαγχολίας όσο και πείσματος, το “Uchronia” έρχεται μετά το θαυμάσιο “Avant-Drag!” του ίδιου δημιουργικού διδύμου για να επιμείνει στην απολύτως αναγκαία (και δοσμένη με έναν ορμητικό, πεισματάρικο, σχεδόν αναρχικό τρόπο) έκφραση, διάθεση και διαλεκτική μιας ουσιώδους σημερινής επαναστατικότητας. Σε έναν κόσμο όπου ακόμα κι η αντίσταση και ο δικαιωματισμός μοιάζουν συχνά αφομοιωμένα από θεσμούς και συστήματα ελέγχου, τι μορφή, τι αίσθηση και τι λόγια μπορεί να εκφράζουν την αντίσταση;
Για άλλη μια φορά, το ανήσυχο δίδυμο εκφράζεται χωρίς φόβο, αλλά με πάθος. Διάλεκτοι, αποσπάσματα, εικόνες, ήχοι, ειρωνεία, πικρία, ορμή, και ερμηνεία σκέψεων και ιδεών μέσα σε ένα ρυάκι κινηματογραφικού (μη) χρόνου σε ένα φιλοσοφημένο δοκίμιο χωρίς τίποτα το αποστειρωμένο πάνω του. (Πρεμιέρα στο φεστιβάλ Βερολίνου.)
Το Κλάδεμα της Τριανταφυλλιάς
(“Rosebush Pruning”, Καρίμ Αϊνούζ, 1ω36λ)
★★
Σε μια βίλα στην Ισπανία, τα αδέρφια Τζακ, Εντ, Άννα και Ρόμπερτ μαραζώνουν στην απομόνωση της περιουσίας που κληρονόμησαν. Όταν ο Τζακ θέλει να μετακομίσει εκεί μαζί με την σύντροφό του κι ο Εντ ανακαλύπτει την αλήθεια για τον θάνατο της μητέρας τους, ο ενωτικός ιστός της οικογένειας αρχίζει να διαλύεται.
Σε 25 λέξεις: Ο Ευθύμης Φιλίππου διασκευάζει την κλασική πρώτη ταινία του Μάρκο Μπελόκιο, αλλά το βιτριολικό του χιούμορ δεν κάνει καλό ταίριασμα με τον σκηνοθέτη Καρίμ Αϊνούζ που σκηνοθετεί άνευρα, μια σάτιρα που εν τέλει δεν λειτουργεί κι ένα καστ που μοιάζει αμήχανο.
Το Άλογο του Τορίνο
(“A Torinói Ló / The Turin Horse”, Μπέλα Ταρ, 2ω35λ)
★★★★½
Μια συνταρακτική θύελλα και η άρνηση ενός κακοποιημένου αλόγου να εργαστεί ή να φάει σηματοδοτούν την αρχή του τέλους για έναν φτωχό αγρότη και την κόρη του.
Σε 25 λέξεις: Το μνημειώδες τελευταίο φιλμ του Μπέλα Ταρ είναι μια φιλοσοφημένη, βαθιά αλληγορική ματιά σε ένα κάποιο τέλος του κόσμου. Μοναξιά σε ένα κόσμο που μοιάζει άδειος και ακίνητος, μακρά, εντυπωσιακά πλάνα, παιγμένα πάνω σε ένα συγκλονιστικό μουσικό μοτίβο που είναι σαν μια ψυχή που προσπαθεί επίμονα να λυτρωθεί.
Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη
(“Avengers: Endgame”, Τζο & Άντονι Ρούσο, 3ω5λ)
★★★
Οι Εκδικητές στήνουν την τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στον Θάνος και την καταστροφή του μισού σύμπαντος. Για να σώσουν τον κόσμο, θα πρέπει να επιστρέψουν πίσω, πολύ πριν όλα ξεκινήσουν.
Σε 25 λέξεις: Η περιπέτεια-κορύφωση της πρώτης δεκαετίας περιπετειών της Marvel παίζει σαν τριπλό επεισόδιο – season finale κάποιου παλιομοδίτικου κύκλου τηλεόρασης, αλλά το αποτέλεσμα είναι αναντίρρητα διασκεδαστικό, ειδικά όταν οι μεγάλοι ήρωες βρεθούν σε μια απρόσμενη (όσο και χορταστική) περιπέτεια στον χρόνο.
Κυκλοφορούν επίσης
Λος Τίγκρες: Ο Αντόνιο και η Εστρέλα είναι αδέρφια που έχουν περάσει όλη τους τη ζωή στη θάλασσα ως δύτες. Όταν ένα ατύχημα απειλεί να τερματίσει την καριέρα του Αντόνιο, το μέλλον φαίνεται αβέβαιο… μέχρι που ανακαλύπτουν ένα κρυμμένο φορτίο κοκαΐνης σε ένα πετρελαιοφόρο. Από τον Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ (“Το Μικρό Νησί”) με τον Αντόνιο ντε λα Τόρε και τη Μπάρμπαρα Λένι (“Πικρές Γιορτές”).
Κομμένη Κλωστή: Μια μοδίστρα μπλέκεται στα ίδια της τα νήματα όταν μια μοιραία επιλογή ξετυλίγει μια επικίνδυνη αλυσίδα γεγονότων. Αφού αρπάζει έναν μυστηριώδη χαρτοφύλακα από μια συναλλαγή που έχει πάει στραβά, βρίσκεται αντιμέτωπη με αδίστακτους διώκτες και μια αδυσώπητη καταδίωξη. Σε ένα ολοένα πιο επικίνδυνο παιχνίδι γάτας και ποντικού, κάθε απόφασή της ανοίγει μια διαφορετική πορεία, οδηγώντας την σε δραματικά διαφορετικές καταλήξεις, όπου η σωτηρία και η καταστροφή απέχουν μόλις μια βελονιά.
Σον το Πρόβατο και το Τέρας της Φάρμας: Την παραμονή του Χάλογουιν στο αγρόκτημα Μόσι Μπότομ, ο ενθουσιασμός μετατρέπεται σε απογοήτευση όταν ο αδέξιος αγρότης καταστρέφει το χωράφι με τις κολοκύθες. Ο Σον προσπαθεί να το φτιάξει με επιστημονικά πειράματα, αλλά τα πράγματα πάνε στραβά όταν ένα άγριο θηρίο εμφανίζεται στο δάσος. Νέες περιπέτειες κινουμένων σχεδίων για τον Σον, το αγαπημένο πρόβατο.
