Είδαμε τον Γιάννη Χαρούλη στον Λυκαβηττό: Νικώντας το ψιλόβροχο με έναν “Χειμωνανθό”

Στην ανηφόρα προς το Λυκαβηττό το βράδυ της Τρίτης για να παρακολουθήσουμε τον Γιάννη Χαρούλη και την μπάντα του, το συναίσθημα δεν ήταν το ίδιο όπως σε ανάλογες περιπτώσεις.

Ναι, υπήρχε λαχτάρα σίγουρα (άλλωστε ο Γιάννης δεν παίζει πολύ συχνά) αλλά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα σε ανάγκαζε να σκεφτείς και άλλα πράγματα πέρα από την προσμονή να ακούσεις τα αγαπημένα σου κομμάτια από το “Χειμωνανθό”, τις “Μαγγανείες” και τα υπόλοιπα άλμπουμ του Κρητικού τραγουδοποιού.

Δεν θα το κρύψουμε, ένα από αυτά ήταν ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη που θαρρείς πως ένωσε, έστω και για λίγο, τις δύο όχθες του ελληνικού τραγουδιού (που περισσότερο στο μυαλό μας υπάρχουν, παρά στη βιωμένη πραγματικότητα). Ηταν και εκείνο το ψιλόβροχο που έπεφτε στην Αττική από το νωρίς το απόγευμα και μας είχε σπάσει τα νεύρα. Δεν έλεγε να κοπάσει με τίποτα.

Με ομπρέλες μωρέ στη συναυλία; Με ομπρέλες, τι να κάνεις; Και αδιάβροχα και μπλούζες σηκωμένες στο κεφάλι και αυτοσχέδια προστασία ή και καθόλου προστασία. Μούσκεμα γίναμε πριν καν αρχίσει η συναυλία αλλά οκ, ο Σεπτέμβριος τα έχει αυτά.

Αν και φοβηθήκαμε την αναβολή, το θέατρο γέμισε. Ο κόσμος δεν χαράμισε τη βραδιά στα τερτίπια του καιρού και εν τέλει αποδείχθηκε ότι έκανε καλά.

Ο φορμαρισμένος Γιάννης και η μπάντα του φρόντισαν να αποζημιώσουν άπαντες.

Και όταν ο τραγουδοποιός έκρινε ότι είχε έρθει η ώρα να αποχαιρετήσει με το δικό του τρόπο τον Γιώργο Μαζωνάκη, δεν μάσησε από πιθανές αντιδράσεις ελιτισμού του κοινού που τελικά δεν υπήρξαν. Το έβγαλε, λοιπόν, από μέσα του.

“Ήταν ιδιαίτερος, ήταν πάντα σαν παιδί. Ήταν αληθινός σαν παιδί. Έτσι όπως θα έπρεπε να είναι τα παιδιά, ελεύθερα.Κάπου είδα ένα βίντεό του και πήρα μάθημα απ’ αυτό. Ήταν από τις τελευταίες συναυλίες του και έλεγε στον κόσμο του: “Σας ευχαριστώ και δεν το έχω σαν δεδομένο”. “Δεν είναι τίποτα δεδομένο”, έλεγε. Εμένα μου έδωσε στο φευγιό του ένα μάθημα. Να ‘σαι καλά μωρέ Γιώργη… Καλό παράδεισο. Κρίμα, κρίμα, κρίμα”.

Απλά, λιτά, απέριττα. Ιδού και το πειστήριο:

Στο καθαρά μουσικό μέρος, ο Γιάννης ξεσήκωσε τα πλήθη για άλλη μια φορά τόσο με το δικό του ρεπερτόριο όσο και με τις πάντα ευρηματικές διασκευές του που δίνουν νέα πνοή σε αριστουργήματα του ελληνικού τραγουδιού. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι τα «Μαλαματένια Λόγια». Πλήρης η συμμετοχή του κοινού σ’ αυτό το κομμάτι και μεγάλη η μέθεξή του.

Για άλλη μια βραδιά, ο «Ακροβάτης» συνάντησε τον «Χειμωνανθό», το «Σου μιλώ και κοκκινίζεις» έσμιξε με το «Μιλώ για σένα» και φυσικά δεν έλειψε το «Άλογο» που είναι σήμα κατατεθέν των συναυλιών του Χαρούλη.

Η βραδιά είχε και συναπάντημα με τη νεότερη γενιά, όταν ο Γιάννης Μάλαμας ανέβηκε στη σκηνή για τραγουδήσαν μαζί το «Σιμούν», ενώ πειρατικές σημαίες ανέμιζαν.

Πίσω από τη συναυλία, όμως, υπάρχει και μια παλιότερη ιστορία. Κάθε επιστροφή του Χαρούλη στον Λυκαβηττό άλλωστε έχει ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία για εκείνον, καθώς είναι συνδεδεμένη με μία από τις καθοριστικότερες στιγμές της πορείας του. Εκεί τον γνώρισε ο πολύς κόσμος για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2002 στη συναυλία-αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη.

«Νιώθω ευγνωμοσύνη και μεγάλη συγκίνηση, από αυτές που δεν είναι μέσα σου, αλλά είσαι εσύ μέσα σε αυτές. Εγώ νόμιζα πως ο Λυκαβηττός είναι λόφος, μα αυτός είναι ποταμός που με πήρε σε άλλα μέρη», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο NEWS 24/7.

Όλα άρχισαν όταν ο Χρήστος Θηβαίος τον κάλεσε να εμφανιστεί εκεί: «Δεν ξέρω ποιος του το ορμήνεψε και με κάλεσε τότε, όμως μου έκανε μία χάρη που δεν ξεπληρώνεται. Μέσα σε μία νύχτα στον Λυκαβηττό άλλαξε η ζωή μου. Νιώθω ότι γυρνάω εκεί όπου όλα ξεκίνησαν».

Χθες στον Λυκαβηττό μαζί του βρέθηκαν οι μουσικοί και φίλοι: Λευτέρης Ανδριώτης στη λύρα, Γιώργος Δούσος στα πνευστά, Βασίλης Νησσόπουλος στο μπάσο, Σωτήρης Μαυρονάσιος στα τύμπανα, Αλέκος Βουλγαράκης στην κιθάρα, Γιώργος Αγγελάκης στο τρομπόνι και Τάσος Βαλκάνης στην τρομπέτα.

Επίλογος με «Βασιλική» και «Ερωτόκριτο» και μια σκέψη.

«Δεν είναι το αποτύπωμα που με απασχολεί, αλλά ο χρόνος. Ο χρόνος που περνάς με τους ανθρώπους φέρνει βιώματα και τα βιώματα γίνονται μνήμες. Θα ήθελα περισσότερες στιγμές και ό,τι μείνει» μας είχε πει ο Γιάννης για το αποτύπωμα που θέλει να αφήσει πίσω του συνολικά. Φεύγοντας από τη συναυλία, αυτή η φράση έμοιαζε να περιγράφει όσα είχαν μόλις συμβεί.