Metallica: Εννιά από τα πιο επιδραστικά τραγούδια τους – Aθήνα είσαι έτοιμη;

Εν αρχή μία συγγνώμη. Προκαταβολικά. Προφανώς στον κατάλογο που δημοσιεύουμε δεν χώρεσαν κάποια πολύ αγαπημένα σας Metallica κομμάτια. Μην νομίζετε, το ίδιο συνέβη και με μας. Όπως και να έχει, η λίστα επιχειρήθηκε να εκπροσωπήσει όσο το δυνατόν περισσότερα albums της μπάντας και ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Δεν τα καταφέραμε απόλυτα, αλλά σίγουρα προσπαθήσαμε.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πρελούδιο για τη μεγάλη συναυλία του Σαββάτου που έρχεται (στο Ολυμπιακό Στάδιο) η οποία φυσικά είναι ένα από τα γεγονότα της χρονιάς στην Ελλάδα. Τσίτα τα γκάζια λοιπόν, βάλτε το volume όσο πιο “ψηλά” γίνεται και πάμε!

1. Whiplash (Κill em All)

O κόσμος το 1983 δεν ήταν μάλλον έτοιμος να ακούσει κάτι τόσο “εκκωφαντικό” και γρήγορο. To “Whiplash” αποτέλεσε την επιτομή αυτού που ήθελαν να φέρουν οι Metallica στη αμερικανική metal σκηνή της δεκαετίας του 80, δηλαδή την ταχύτητα συνδυασμένη με τραχύτητα. Με λίγα λόγια thrash και όποιος αντέξει. Και μεταξύ μας, μετά από αυτό το κομμάτι δεν άντεχαν πολλοί.
Περισσότερα από 40 χρόνια αργότερα, και ενώ η μπάντα έχει περάσει από ένα σωρό καλλιτεχνικές φάσεις (κάτι απολύτως φυσιολογικό αφού τα χρόνια περνούσαν), το εν λόγω κομμάτι παραμένει όχι απλά επιδραστικό αλλά ένα σήμα κατατεθέν για το ποιοι είναι και τι πρεσβεύουν οι Metallica. Καθόλου τυχαία, το “Whiplash” βρίσκει ακόμη το δρόμο (κατά καιρούς) προς τα set list των live του συγκροτήματος και υπηρετεί ένα ρόλο γέφυρας μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος. Είναι η ζώσα ιστορία αυτής της μπάντας.

2. Creeping Death (Ride the Lightning)

Tουλάχιστον δύο από τα live των Metallica στην Αθήνα (το πρώτο, το 1993 στη Νέα Σμύρνη αλλά και αυτό του 2007 στη Μαλακάσα) άρχισαν μ’ αυτό το τραγούδι. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Ορμή στα δύο πρώτα κουπλέ, mid tempο στη συνέχεια και ξανά ορμή, ένα μοτίβο που το είδαμε και τα επόμενα χρόνια από την αμερικανική μπάντα. To βασικό riff είναι κολοσσιαίο, ίσως ένα από τα καλύτερα που έγραψαν ποτέ και δικαίως έχει μείνει κλασικό. Το Σάββατο βέβαια δεν θα είναι παρών ο Jason Νewsted να ουρλιάξει “Die, Die” στις δεύτερες αλλά οκ, δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα, ο χρόνος προχωρεί. Στο δεύτερη δισκογραφική απόπειρα των Metallica πάντως, το εν λόγω κομμάτι έπαιξε κομβικό ρόλο έτσι ώστε το album να απογειωθεί και το συγκρότημα να αρχίσει να επεκτείνει τη δημοφιλία του και εκτός των ΗΠΑ. Eνας διαχρονικός metal ύμνος, κοντολογίς.

3. Master of Puppets (Μaster of Puppets)

Το ομώνυμο από τον ίσως πιο ώριμο καλλιτεχνικά δίσκο που έθεσαν στη διάθεση του κοινού οι Metallica βάζει ένα βασικό ερώτημα: Εφτασε η μπάντα μ’ αυτό το κομμάτι στην τελειότητα; Ο γράφων θα απαντήσει ανεπιφύλακτα ναι, έστω και αν ακόμα βρισκόμαστε στο 1986, δηλαδή 40 ολόκληρα χρόνια νωρίτερα.
Το “Μaster” θα ακούγεται στο μέλλον όπως οι συμφωνίες του Mπετόβεν σήμερα. Για να αποθεώνεται η μπάντα για την απαράμιλλη τελειότητά της. Το “άγουρο” των πρώτων χρόνων δίνει τη θέση του στην καλλιτεχνική αρτιότητα και τα πικ απ και τα κασσετόφωνα της δεκαετίας του 80 παίρνουν φωτιά. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Το riff, το “progressive” μεσαία μέρος με τις καταπληκτικές κιθάρες, την “επιστροφή” στο πολύ δυνατό τέμπο προς το τέλος, τη θεματολογία των στίχων για την εξάρτηση; Η, το solo του Hammett που έβαζε φωτιά στα τόπια;Οπου και αν σταθεί κανείς, τα περαιτέρω λόγια είναι περιττά. To “Μaster Of Puppets” και ως κομμάτι και ως συνολικός δίσκος όρισε το Heavy Metal της δεκαετίας του 80. Τελεία και παύλα!

4. Οne (Justice for All)

Mία ανεπανάληπτη έμπνευση ανοίγει δειλά-δειλά την πόρτα στους Metallica για το πιο μεγάλα κοινά και μάλιστα χωρίς καμία έκπτωση στην βαρύτητα και την τραχύτητα του ήχου και των συνθέσεων (αυτά θα έρχονταν λίγο αργότερα). Το “One” από το Justice for All είναι σίγουρα μεγαλύτερο από το άλμπουμ στο οποίο περιεχόταν. Ένα τραγούδι, ένα ξεχωριστό σημείο αναφοράς.
Η μελωδική εισαγωγή και τα πρώτα ρεφρέν μάλλον ξεγελούν, δεν πρόκειται για μπαλάντα. Κανείς, πριν ακούσει ολόκληρο το κομμάτι, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον ορυμαγδό του τέλους στο οποίο ο Lars Ulrich παίζει τα καλύτερα τύμπανα της καριέρας του. Και όμως συμβαίνει. Η αντιπολεμική ιστορία που αφηγείται η μπάντα σ’ αυτό το κομμάτι φτάνει στην κορύφωσή της όταν το συγκρότημα “πυροβολεί” αυτά τα περίφημα machine gun riffs που ακόμα και σήμερα προκαλούν φρενίτιδα στα live.
Με το κομμάτι αυτό, η Metallica διάβηκαν τον ρουβίκωνα των Grammy. Τιμήθηκαν γι’ αυτό με το  Best Metal Performance και έδωσαν ένα τρομερό σόου μπροστά στα μάλλον έντρομα μάτια των καθώς πρέπει κυρίων και κυριών της τελετής απονομής το 1989 που παίχθηκε live στην τηλεόραση σε prime time. Μέχρι και ο Iggy Pop τους αποθέωσε.

5. Enter Sandman (Metallica)

Οι Metallica μπήκαν στα 90s με ανατροπές σε όλα τα επίπεδα. Η είδηση ότι αποφάσισαν να αλλάξουν παραγωγό για το album που θα διαδεχόταν το “Justice For All” και να συνεργαστούν με τον Bob Rock (τον παραγωγό των Bon Jovi, διάολε) σκόρπισε ανησυχία στους πιο σκληροπυρηνικούς φαν. To αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας αναμενόταν με μεγάλη ανυπομονησία. Και όταν εμφανίστηκε, πολύ φυσιολογικά δίχασε. Oι Μetallica δεν ήταν πια οι ίδιοι. Αν ήταν χειρότεροι ή καλύτεροι έχει να κάνει με τα προσωπικά γούστα του καθενός. Για τον γράφοντα τα πράγματα ήταν καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα.
Το πρώτο σινγκλ από το “Metallica” (ή Black Album όπως είναι ανεπισήμως γνωστό) δίχασε ακόμη περισσότερο. Το “Enter Sandman” είναι ένα πιασάρικο metal κομμάτι, πολύ κοντά σε mainstream ήχους της εποχής, με ένα ακόμα πιο πιασάρικο ρεφρέν, ένα κομμάτι προορισμένο για να πουλήσει. Και πράγματι πουλάει σαν τρελό με αποτέλεσμα οι Metallica να μπορούν να μπαίνουν πλέον σε κάθε σπίτι, ο Rock τα είχε καταφέρει. Αφαίρεσε λίγη από τη “βρωμιά” του thrash και να προσθέσει ένα πιο “καθαρό” metal ήχο , πιο σύγχρονο αλλά και σίγουρα πιο εμπορικό.
To Sandman παραμένει σήμερα το πιο streamed κομμάτι της μπάντας με περισσότερες από 2 δις αναπαραγωγές μόνο στο Spotify. Μιλάμε για επίδοση μυθική.

6. Nothing Else Matters (Metallica)

Aν με το Ender Sandman οι Metallica μπήκαν ακόμα και στο…Mega Star (μουσική εκπομπή στο Mega), με το “Νοthing Else Matters” δήλωσαν παρόντες ακόμα και στα εφηβικά μας πάρτι (μαζί με το “Unforgiven”). Ο γράφων είναι 45+. Και ελάτε τώρα, πείτε, ποιος δεν το έχει χορέψει στα 90s με το κορίτσι που του άρεσε στο σχολείο;
Το κομμάτι βέβαια δεν είναι ερωτικό, με προσωπική εξομολόγηση μοιάζει και με απόπειρα ψυχοθεραπείας, αλλά ποτέ δεν επιτρέπαμε σε μία λεπτομέρεια να μας χαλά μία όμορφη ιστορία.
Η μπαλάντα αυτή, σύμφωνα με το θρύλο, δεν γράφτηκε καν για τους Μetallica, απλά ήταν μία προσωπική στιγμή αδυναμίας του James Hetfield, ο οποίος είναι και ο δημιουργός. Τελικά ο προγραμματισμός άλλαξε, το τραγούδι μπήκε στο album και το συγκρότημα έπιασε τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Oι Μetallica πλέον δεν ήταν απλά ένας metal μύθος, γίνονταν, σιγά-σιγά, ένα pop φαινόμενο.

7. Bleeding Me (Load)

Στα προ-ίντερνετ χρόνια μαθαίναμε τα νέα των αγαπημένων μας συγκροτημάτων από τα μουσικά περιοδικά. Θυμάμαι τον εαυτό μου να παθαίνει σοκ με εκείνες τις φωτογραφίες που διέρρευσαν στο Metal Hammer από το επικείμενο άλμπουμ της μπάντας, πέντε ολόκληρα χρόνια μετά το Metallica. Τι έβλεπαν τα ματάκια μας! Τα μέλη της μπάντας κουρεμένα, με τατουάζ αλλά και make up! Δεν υπήρχε πια ίχνος από τους Metallica της προηγούμενης δεκαετίας ούτε καν σε επίπεδο εμφάνισης.Ως προς τη μουσική, η μπάντα πια δεν έπαιζε heavy metal αλλά ένα “βρώμικο”, groovy (που λέμε και στη Δυτική Μεσσηνία) rock, πολύ ενδιαφέρον αλλά καθόλου (ή σχεδόν καθόλου) metal. Είχε, εν τω μεταξύ, προηγηθεί, μία πενταετία τεράστιας δόξας με συναυλίες από την Μόσχα, λίγους μήνες πριν ο υπαρκτός σοσιαλισμός καταρρεύσει οριστικά, μέχρι την αναβίωση του Woodstock, το 1994.
Τούτων δοθέντων, να έχετε στα υπόψιν (οι ανυποψίαστοι) ότι το “Bleeding Me” είναι ένα hard rock (σε mid-tempo) αριστούργημα. Τεχνικά εκπληκτικό, στιχουργικά ιδιαίτερα ευαίσθητο, μουσικά ένας συνδυασμός progressive και hard ήχων από το παρελθόν με πολύ σύγχρονη παραγωγή. Για να είμαστε βέβαια απολύτως τίμιοι, το κομμάτι ακούστηκε ελάχιστα (σε σχέση με τα άλλα του album) αλλά η ποιότητά του δεν αμφισβητείται.

8. The Memory Remains (Reload)

Στο διάδοχο του Load οι Μetallica ενώνουν τη φωνή τους με την Marianne Faithfull για ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Η μπάντα βρίσκει ακόμη ένα επικό riff και μαζί με την ιδιαίτερη χροιά της αλησμόνητης Faithfull εξιστορούν την ιστορία της δόξας και της λάμψης που σιγά-σιγά χάνονται. Και όταν χάνονται οριστικά, αυτό που μένει είναι η ουσία, η ιστορία, το αποτύπωμα. Σαν να προετοιμαζόταν η μπάντα για το μέλλον που πάντως, τριάντα χρόνια μετά, ακόμα δεν έχει έρθει. Για τους Metallica της νέας εποχής, είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια, ένα νέο trademark θα μπορούσε να πει κανείς.

9. The Day That Never Comes (Death Magnetic)

Τελικά, ποτέ μη λες ποτέ. Συνέβη το 2008. Οι Metallica επέστρεψαν, έστω και για λίγο, στις metal αναφορές της δεκαετίας του 80. Το δε κομμάτι φαντάζει ως η μετεξέλιξη του One, αν απομονώσουμε το καθαρά μουσικό κομμάτι. Μελωδική εισαγωγή, σταδιακή αύξηση της έντασης και της ταχύτητας, αποθεωτικό, σπιντάτο φινάλε με σκληρές κιθάρες και ταχύτατα drums. Oι πάντες, έτσι και αλλιώς, χρειάζονται κάποια στιγμή στη ζωή τους μία μεγάλη βουτιά στη δημιουργικότητα της νεότητάς τους και οι Μetallica δεν αποτέλεσαν εξαίρεση.