Άρης Δαβαράκης: “Με την Ευανθία είμαστε αισθητικά συγγενείς – Τα τραγούδια μας συνεχίζουν το ταξίδι”

Η δημιουργική σύμπραξη της Ευανθίας Ρεμπούτσικα με τον Άρη Δαβαράκη έχει αφήσει πίσω της τραγούδια που πέρασαν βαθιά στη ζωή πολλών ακροατών. Μελωδίες και στίχοι που συνδέθηκαν με έρωτες, απώλειες, νύχτες, ταξίδια και προσωπικές στιγμές, χτίζοντας μία από τις πιο ιδιαίτερες δημιουργικές σχέσεις της ελληνικής δισκογραφίας των τελευταίων δεκαετιών. Την Τετάρτη 13 Μαΐου, οι δύο δημιουργοί ανεβαίνουν στη σκηνή του Θεάτρου Παλλάς με τη συναυλία «Τα τραγούδια μας», σε μια βραδιά αφιερωμένη στη κοινή τους διαδρομή.

Μαζί τους θα βρεθούν η Εριέττα Μανούρη, ο Νίκος Μερτζάνος και ο Στέλιος Θεοδώρου, ενώ special guest της συναυλίας θα είναι ο Γιάννης Κότσιρας, που θα συναντήσει ξανά επί σκηνής την «Αλεξάνδρεια» από το άλμπουμ «Αθώος ένοχος», ένα τραγούδι που επέστρεψε δυναμικά στη μνήμη του κοινού μέσα από την επιτυχημένη παράσταση «Αλεξάνδρεια» του Φωκά Ευαγγελινού στο Παλλάς.

Λίγες ημέρες πριν από τη συναυλία, ο δημοσιογράφος και στιχουργός Άρης Δαβαράκης μιλά στο NEWS 24/7 για τη σχέση του με την Ευανθία Ρεμπούτσικα, τα τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο και τη δύναμη της συγκίνησης που εξακολουθεί να γεννά η μουσική.

“Η Αλεξάνδρεια γράφτηκε με ανώδυνο τοκετό”

– Η συνεργασία σας με την Ευανθία Ρεμπούτσικα κρατά πολλά χρόνια και έχει αφήσει ένα πολύ συγκεκριμένο αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι. Πώς γνωριστήκατε και ποιες είναι οι ποιότητες που διατηρούν τη σχέση ζωντανή και δημιουργική μέχρι σήμερα;

Με την Ευανθία είμαστε αισθητικά συγγενείς. Οι μελωδίες της βγαίνουν από το ίδιο βαθύ πηγάδι απ’ όπου πίνω κι εγώ νερό. Γνωριστήκαμε για να συνεργαστούμε, γνωριστήκαμε «για δουλειά», για τα τραγούδια της τηλεοπτικής σειράς «Εσύ αποφασίζεις». Η Ευανθία και ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος στις συνθέσεις, εγώ στους στίχους. Ένα τραγούδι την εβδομάδα. Στο σπίτι τους στην Αγία Παρασκευή, στο ωραίο μεγάλο στούντιο του υπογείου, περάσαμε ώρες, βδομάδες, μήνες. Από τις πρώτες μέρες γίναμε πρώτα φίλοι και μετά συνεργάτες. Ταιριάξαμε. Αγαπηθήκαμε. Η Ευανθία άνοιγε τότε τα φτερά της γι’ αυτό το μεγάλο ταξίδι στη μουσική που το είχε μέσα της από κοριτσάκι. Η σχέση μας είναι πάντα ζωντανή γιατί είναι σχέση ανθρώπινη, σχέση φιλίας, όχι «καριέρας». Κάναμε ο καθένας τα δικά του τα τελευταία 30 χρόνια, αλλά κάναμε και τα δικά μας: «Τα τραγούδια μας».

– Πώς γράφτηκε η «Αλεξάνδρεια» και είχατε τη διαίσθηση ότι θα αντέξει στον χρόνο και θα αγαπηθεί τόσο; Τι είναι αυτό που τελικά ξεχωρίζει τα τραγούδια που αντέχουν;

Η «Αλεξάνδρεια» γράφτηκε (με την άνωθεν βοήθεια!) με εντελώς ανώδυνο τοκετό. Είχα πάει στο Όρος, περπατούσα στα μονοπάτια του Μάη μήνα, είχα μια κασέτα με τις μουσικές της Ευανθίας και το Walkman μου. Ο ουρανός ήταν γαλανός, καθαρός, η φύση στην ετήσια αναγέννησή της. Κάθισα σ’ έναν βράχο και έγραψα τους στίχους χωρίς «μυαλό», χωρίς λογική και πρόθεση, έγραφα ακολουθώντας τη μελωδία. Ο συνειρμός ήταν γερός, με οδήγησε στην πόλη που γεννήθηκα και στον ανθεκτικό γαλανό ουρανό της. Μην με ρωτάτε γιατί άντεξε το τραγούδι, δεν ξέρω, δεν υπάρχει απάντηση. Πάντως, όχι, δεν μας πέρασε τότε από το μυαλό πως το τραγούδι μας θα τραγουδιόταν ακόμα τον Μάη του 2026!

– Στη συνέντευξη Τύπου για την παράσταση «Αλεξάνδρεια» μιλήσατε με μεγάλη συγκίνηση για την πόλη που γεννηθήκατε. Τι κρατάτε από αυτή τη μουσική και θεατρική συνεύρεση σήμερα; Υπάρχει ακόμη εκείνη η Αλεξάνδρεια;

Η «Αλεξάνδρεια» του Παλλάς, του Φωκά Ευαγγελινού, της Ζέτης Φίτσιου και του σπουδαίου θιάσου είναι μια μυθική Αλεξάνδρεια για την οποία νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη. Ο στίχος του Καβάφη «η πόλις θα σ’ ακολουθεί» επιβεβαιώθηκε πλήρως στον ρεαλισμό. Όσο κι αν προσπάθησα να τη σβήσω από τον προσωπικό μου χάρτη, δεν τα κατάφερα. Είναι η πόλη όπου γεννήθηκα κι εγώ και ο Μιχάλης και η Ιωάννα, οι γονείς μου. Όταν κληθήκαμε με την Ευανθία να γράψουμε καινούργιες μουσικές και στίχους για την «Αλεξάνδρεια» της οδού Βουκουρεστίου, νιώσαμε και οι δύο μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Η παράσταση παιζόταν από τις αρχές Οκτωβρίου μέχρι το τέλος του Απριλίου σ’ αυτό το μαγικό θέατρο των σχεδόν 1.400 θέσεων, τέσσερις φορές την εβδομάδα. Την είδαν 70 με 80.000 θεατές. Ήταν ένα μεγάλο τόλμημα της παραγωγής και του Γιάννη Κεντ προσωπικά. Και για μένα το δώρο του Άγιου Βασίλη για τις γιορτές!

– Στη συναυλία «Τα τραγούδια μας» νεότεροι ερμηνευτές προσεγγίζουν τραγούδια που έχουν χαράξει τη δική τους διαδρομή. Τι αλλάζει όταν ένα τραγούδι περνά σε μια άλλη γενιά φωνών;

Ο Γιάννης Κότσιρας είναι στη μουσική αυτή παράσταση ο ζωντανός κρίκος που συνδέει το 1996, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος «Αθώος Ένοχος», με το σήμερα. Είναι ο παλιός που είναι αλλιώς, ερμηνευτικά πανίσχυρος, γήινος, ένα θαύμα που πραγματοποιήθηκε και θα διαρκεί για πάντα. Η «άλλη γενιά» (Εριέττα Μανούρη, Νίκος Μερτζάνος και Στέλιος Θεοδώρου) είναι αυτοί που μας χαρίζουν το μεγάλο δώρο του «διαχρονικού». Από γενιά σε γενιά η χαρά είναι μεγάλη όταν το παιχνίδι συνεχίζεται.

– Κοιτάζοντας αυτά τα τραγούδια σήμερα, νιώθετε ότι παραμένουν δικά σας ή ότι έχουν περάσει οριστικά στους ανθρώπους που τα κουβαλούν;

Και τα δύο. Τα νιώθω πολύ «δικά μου» γιατί είναι η επιβεβαίωση πως «τίποτα δεν πάει χαμένο». Νιώθω πάλι σαν τον Κοντορεβυθούλη που προχωρώντας έριχνε τα ρεβίθια του στο χώμα για να μπορέσει να επιστρέψει κάποια στιγμή «στον εαυτό του». Στιχάκια αντί για ρεβύθια. Και τώρα, στα 73 μου, ξαναβρίσκω τον δρόμο για την ψυχή μου, το παντοτινό μου σπίτι. Όμως οι άλλοι άνθρωποι, οι συνοδοιπόροι άγνωστοί μου, έτσι όπως θυμούνται κάποια στιχάκια και τα ψιθυρίζουν, είναι οι φάροι που φωτίζουν τον δρόμο, τη θάλασσα, το ταξίδι. Τους ανήκουν όλα τα τραγούδια όσο ανήκουν και στους δημιουργούς τους.

Όσα “πήγαν στραβά” είχαν κι ένα δώρο, αν έχεις μάτια να το δεις…

– Έχετε πει ότι «κερδισμένος βγαίνει αυτός που ανοίγεται». Σήμερα, σε μια εποχή πιο φοβική και πιο εκτεθειμένη ταυτόχρονα, τι σημαίνει αυτή η στάση στην πράξη;

Είναι μια απόφαση: προχωράμε με τα καλά μας και τα στραβά μας, τα φωτεινά και τα σκοτεινά μας, ανοιχτοί. «Μέχρι ευανάγνωστα να γίνουν τα σωθικά μας», λέει ο Ελύτης. Δεν λέω πως είναι εύκολο. Είναι όμως ο μόνος δρόμος. Τα «κρυφά» μας τρώνε, ρημάζουν την ψυχή μας. Έχω πολλά «κρυφά» ακόμη, όπως όλοι μας, αλλά εύχομαι και προσεύχομαι να τα βγάλω στο φως εγκαίρως, πριν πεθάνω δηλαδή. Ό,τι «σκοτεινό» βγαίνει στο φως γίνεται φως. Ο Απόστολος Παύλος το λέει, αν δεν κάνω λάθος…

– Τι είναι αυτό που σας οδηγεί σήμερα να γράψετε;

Είμαι γραφιάς, πάει και τελείωσε. Δεν γίνεται να μη γράφω!

– Έχοντας ζήσει πολύ διαφορετικές εποχές της αθηναϊκής νύχτας και της δημοσιογραφίας, πώς βλέπετε τις αλλαγές στον τρόπο που οι νεότεροι ακούν μουσική, διασκεδάζουν και σχετίζονται με τον λόγο;

Δεν βλέπω μεγάλες αλλαγές στην ουσία. Προσαρμογές βλέπω. Αλλάζει ο Μανωλιός και βάζει τα ρούχα του αλλιώς. Φυσικά είναι «αλλιώς» την εποχή του internet, των social media και του AI. Κάποιοι από εμάς τους… boomers που προλάβαμε το σταθερό τηλέφωνο στο περίπτερο της γειτονιάς, όπου περιμέναμε ουρά για να μιλήσουμε δύο λεπτά, θέλουμε να σταματήσει ο χρόνος εκεί που μας βολεύει. Ε, δεν γίνεται. Κι εμένα πολύ θα με βόλευε να ζούσαμε όλοι ακόμα στα seventies! Έλα που δεν πάει έτσι όμως!

Οι αλλαγές είναι προϊόντα της ίδιας της ζωής, εμείς τις κάνουμε. Η γιαγιά μου η Ελισάβετ από την Τήνο έμαθε να ταξιδεύει με αεροπλάνο. Δεν της ήταν εύκολο αλλά το έκανε. Η γιαγιά μου η Δήμητρα από την Κέρκυρα έμαθε να βλέπει τηλεόραση, μπήκε το κουτί στη ζωή της αποφασιστικά εκεί που υπήρχαν μόνο τα βιβλία και το ραδιόφωνο στο σαλόνι. Το τρανζιστοράκι άργησε. Όλα προχωράνε, τα πάντα ρέουν. Αλλοίμονο σ’ αυτόν που θα αντισταθεί στη φυσική ροή και θα της πάει κόντρα.

– Κοιτάζοντας πίσω, κάνοντας έναν απολογισμό, αν έπρεπε να κρατήσετε ένα μάθημα από όσα «πήγαν στραβά», ποιο θα ήταν; Τι μένει τελικά πιο έντονα;

Πολύ στραβά πήγε το αλκοόλ. Είναι πολύ σκληρό ναρκωτικό και ας μην συμφέρει σε κάποιους να το λέμε. Σε παραμορφώνει ψυχοσωματικά, σε κάνει άλλο άνθρωπο, σε ρουφάει και, φυσικά, σου καταστρέφει φρικτά τη σωματική σου υγεία. Έχω 20 χρόνια να πιω σταγόνα γιατί δεν είχα μέτρο και, κυρίως όταν για κάτι στη ζωή πονούσα ή «πενθούσα», έπινα δίχως έλεος. Κατά τα λοιπά πιστεύω ότι όλα όσα «πήγαν στραβά» είχαν κι ένα δώρο, αν έχεις μάτια να το δεις…