Συγκλονίζει ο Άλις Κούπερ: “Έφτιαξα ένα τέρας αλλά το πρόβλημα ήμουν εγώ”

Μια μεγάλη συνέντευξη στη βρετανική Telegraph έδωσε ο 78χρονος αισίως Άλις Κούπερ, το αγαπημένο μας “βαμπίρ” του ροκ εν ρολ. Ο Cooper διατηρεί άλλωστε το σχήμα “Hollywood Vampires” με τον Τζόνι Ντεπ και τον κιθαρίστα των Aerosmith, Τζο Πέρι. Το γκρουπ πήρε το όνομά του από μια “λέσχη ποτού” που είχε συστήσει ο ίδιος ο Κούπερ τη δεκαετία του ’70, με τους Ρίνγκο Σταρ και Κιθ Μουν να αποτελούν μέλη της – μεταξύ άλλων. Κάτι που ανήκει βέβαια στο βαβύ, βαθύτατο παρελθόν καθώς ο Κούπερ είναι εντελώς καθαρός εδώ και 43 ολόκληρα χρόνια.

“Αν είσαι σε μπάντα που περιοδεύει σήμερα, κανείς δεν φτιάχνεται, κανείς δεν πίνει, γιατί πλέον μιλάμε για μεγάλη επιχείρηση και δεν σε παίρνει να έχεις κάποιον εκτός ελέγχου” λέει σήμερα ο Κούπερ στη συνέντευξή του. “Στα 70s, αν δεν έκανες καταχρήσεις, δεν σε προσλάμβαναν καν – έπρεπε να είμαστε όλοι στο ίδιο μήκος κύματος” παραδέχεται. “Ο Μικ Τζάγκερ είναι πόσο, 82; Τρέχει μισή ώρα στον διάδρομο πριν παίξει live για τρεις ώρες. Είναι το πρότυπο για κάθε frontman – δεν υπάρχει καλύτερος. Όσο για τον Κιθ Ρίτσαρντς, η γυναίκα μου έχει πει την καλύτερη ατάκα: “Με τόσους πολέμους, αρρώστιες και τόσο θάνατο γύρω μας, αναρωτιέμαι τι σόι κόσμο θα αφήσουμε στον Κιθ Ρίτσαρντς;”.

Ο θρυλικός frontman δηλώνει πως σήμερα παίζει γκολφ κάθε μέρα. Λέει δε, πως το τέλειο είναι να μπορείς να αντικαταστήσεις μια εξάρτηση με μια άλλη, πιο υγιεινή. Στο σχολείο ήταν δρομέας αντοχής, θυμάται. “Και αυτό το σώμα το διατήρησα. Είμαι 78, αλλά δεν πίνω, δεν καπνίζω. Γυμνάζομαι συνεχώς, είμαι ευτυχισμένος στον γάμο μου, κι όλα αυτά μετράνε. Πιστεύω ότι το στρες σκοτώνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πιστεύω ότι το στρες σκοτώνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, κι εγώ έχω αποβάλει τελείως το άγχος από τη ζωή μου. Όλα έχουν μπει στη θέση τους, αν και χρειάστηκε καιρός για να το πετύχω”.

Ο Κούπερ κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες τα απομνημονεύματά του με τίτλο “Devil on my Shoulder”. Και πράγματι είχε φλερτάρει αρκετές φορές με τον διάολο και την καταστροφή στη ζωή του.

Γεννήθηκε ως Βίνσεντ Φουρνιέ στο Ντιτρόιτ το 1948. Λέει πως με το όνομά του τον φωνάζουν πλέον μόνο η μητέρα του και ο Κιθ Ρίτσαρντς. Αποκαλύπτει μάλιστα πως ο χαρακτήρας του Ντεπ στους “Πειρατές της Καραϊβικής” βασίστηκε στον Κιθ Ρίτσαρντς.

Ως παιδί υπέφερε από άσθμα, κι έτσι η οικογένεια μετακόμισε στο Φοίνιξ της Αριζόνα για το θερμό και ξηρό κλίμα της περιοχής, εγκαθιστάμενη σε ένα τροχόσπιτο δύο δωματίων μέσα σε κάμπινγκ. Ο Κούπερ κοιμόταν στην πάνω κουκέτα και η μεγαλύτερη αδερφή του, η Νίκι, από κάτω. Ο πατέρας του ήταν ιερέας σε μια τοπική εκκλησία που συνδεόταν με τους Μορμόνους κάτι που έκανε τον μικρό “Βίνι” να μάθει “το δόγμα από την καλή και την ανάποδη” όπως θυμάται.

Λέει πως το ίνδαλμά του ήταν ο Νταλί, όχι μόνο για την τέχνη του, “αλλά και για το σόου που έστηνε γύρω από τον εαυτό του, αποδεικνύοντας ότι μπορείς να είσαι όσο εξωφρενικός θέλεις, αρκεί να έχεις το ταλέντο να το υποστηρίξεις”. Ο τρόπος που ο Νταλί έχτισε τη δική του περσόνα επηρέασε βαθιά τον Κούπερ όταν αποφάσισε να δημιουργήσει το alter ego του, τον “Άλις”. Ο Νταλί εμπνεύστηκε από τον Άλις και έφτιαξε ένα γλυπτό το οποίο καταστράφηκε στη φωτιά που ξέσπασε στο κάστρο του Νταλί στο Πούμπολ το 1984.

Το 1964 ο Κούπερ έφτιαξε την μπάντα του με όνομα Nazz αρχικά. Βασίστηκε στο ροκ εν ρολ, στο θέατρο Grand Guignol και σε b-movies τρόμο. Η περσόνα “Άλις Κούπερ” εμπνεύστηκε από τη Μπέτι Ντέιβις, τη Μαύρη Βασίλισσα της “Μπαρμπαρέλα” και τον Σαλβαντόρ Νταλί.

“Όλοι στη ροκ ήθελαν να κάνουν τον Πίτερ Παν”, εξηγεί. “Κανείς δεν ήθελε να κάνει τον Καπετάνιο Κανκ. Σκέφτηκα πως θα είχε πολύ περισσότερη πλάκα να υποδυθώ τον κακό” αναφέρει στην Telegraph. “Ενώ ως Βινς ένιωθα ότι μπορεί και να μην είχα θέση στη σκηνή, ο Άλις ανήκε εκεί εκατό τοις εκατό. Έπλασα τον Άλις έτσι ώστε να είναι ο αγαπημένος μου ροκ σταρ”.

To 1973 συντηρητικοί βουλευτές ζήτησαν να του απαγορευτεί η είσοδος στη Βρετανία ενώ η πουριτανή ακτιβίστρια Μαίρη Γουάιτχαους ξεκίνησε εκστρατεία για να κοπεί το “School’s Out” από την τηλεόραση, προειδοποιώντας ότι “δηλητηριάζει τους νέους με μια φιλοσοφία βίας και αναρχίας”. “Πάντα έλεγα: αν οδηγείς κι από τα αριστερά σου είναι η Disneyland ενώ στα δεξιά σου πέφτει ένα αεροπλάνο, ε, το αεροπλάνο θα κοιτάξεις! Υπάρχει μια νοσηρή περιέργεια στον άνθρωπο” λέει ο Κούπερ. “Ο κόσμος λοιπόν άκουγε αυτές τις ιστορίες για τα show μου κι έρχεται η Μαίρη Γουάιτχαους και λέει “απαγορεύεται να το δείτε”. Ε, προφανώς μετά όλοι ήθελαν να το δουν! Εγώ της έστελνα λουλούδια. Τέτοια διαφήμιση δεν αγοράζεται με τίποτα”.

“Ο Άλις μπορεί να σκότωνε τη νοσοκόμα κι στο τέλος να τον κρεμούσαν, να τον εκτελούσαν ή να τον καρατομούσαν – αλλά δεν επρόκειτο ποτέ να σταυρωθεί, γιατί αυτό θα ήταν βλασφημία” λέει απαντώντας στο αν η μουσική του είχε “αντιχριστιανικές” προεκτάσεις.

“Υπάρχει μια δικαίωση στο να τιμωρείται ο κακός στο τέλος. Οπότε λέγαμε: “Πρέπει να σκοτώσουμε τον Άλις.” Και μετά τι γινόταν; Βγάζαμε πάλι τον χαρακτήρα στο ανκόρ, ντυμένο στα λευκά με ψηλό καπέλο και φράκο. Αναγεννημένο”.

Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά

Όσο για τα ναρκωτικά, “το χόρτο δεν του πήγαινε καθόλου”, ενώ το LSD ήταν εφιάλτης – μισούσε την ιδέα να χάσει τον έλεγχο. Το δικό του αδύνατο σημείο ήταν το αλκοόλ. Λέει ότι δεν ήπιε σταγόνα μέχρι τα 20 του, όταν κάποιος του έδωσε μια μπίρα σε ένα πάρτι. Την επομένη βγήκε κι αγόρασε μια εξάδα, κι από τότε, όπως λέει, δεν έμεινε ποτέ χωρίς ποτό στο χέρι.

“Ήμουν κάτι σαν τον Ντιν Μάρτιν της ροκ. Δεν γινόμουν ποτέ λιώμα. Ήμουν πάντα σε μια γλυκιά “ζάλη” και ήξερα πώς να συντηρώ αυτό το φτιάξιμο. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτό γινόταν ασταμάτητα. Κάποια στιγμή το σώμα βαράει κόκκινο, κι αυτό συνέβη κι σε μένα. Άρχισα να κάνω εμετό με αίμα — εκεί καταλαβαίνεις ότι έχεις χάσει εντελώς τον έλεγχο”.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 τον παρακολουθούσε ο αμφιλεγόμενος ψυχίατρος Λάντι η “θεραπεία” του οποίου βασιζόταν στον απόλυτο έλεγχο της ζωής των ασθενών του. “Σκέφτηκα: οι ψυχίατροι δεν υποτίθεται ότι λειτουργούν έτσι, υποτίθεται κρατούν διακριτική απόσταση”, και αποφάσισε να σταματήσει μαζί του.

Το 1977 μπήκε σε κλινική απεξάρτησης για πρώτη φορά. “Ο ψυχίατρος μου έκανε μια πολύ σωστή παρατήρηση: “Πόσο πίνεις όταν είσαι στη σκηνή;” Του λέω: “Ποτέ δεν πίνω στη σκηνή.” “Στο στούντιο όταν ηχογραφείς πίνεις;” “Όχι, ούτε στο στούντιο.” Κι μου λέει: “Άρα ο Άλις δεν έχει πρόβλημα. Εσύ έχεις”. Δεν έφταιγε το τέρας, έφταιγε ο δημιουργός. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, γιατί ο Άλις ήταν η εύκολη δικαιολογία για να φορτώνω αλλού τις ευθύνες”, παραδέχεται.

Ο πρώτος που του πρόσφερε μαριχουάνα ήταν ο Τζίμι Χέντριξ. Ηρωίνη δεν δοκίμασε ωστόσο ποτέ. “Ήξερα πως αν μπλέξεις μαζί της δεν μπορείς να ξεφύγεις. Η Τζόπλιν έπινε όσο αλκοόλ πίναμε όλοι μαζί. Δεν ξέραμε όμως ότι παίρνει ηρωίνη, αν το γνωρίζαμε θα είχαμε κάνει κάτι για αυτή”.

Δεν έκανε πολύ κοκαΐνη, όπως λέει, μέχρι που κάποιος του πέταξε την ατάκα: “Αν την καπνίσεις, δεν εθίζεσαι”.

“Ήταν η εποχή που πρωτοεμφανίστηκε το κρακ – το πιο εθιστικό ναρκωτικό που υπάρχει, με διαφορά. Αυτό ήταν που σχεδόν με έστειλε στον άλλο κόσμο”, δηλώνει, ενώ παράλληλα η εξάρτησή του αυτή διέλυσε και τον γάμο του καθώς η σύντροφός του, έφυγε από το σπίτι. Το 1982 έφτασε μάλιστα να πίνει δύο γραμμάρια την ημέρα.

“Όταν προσγειώνεσαι από το κρακ, θέλεις απεγνωσμένα να ξαναανέβεις εκεί που ήσουν, αλλά κάθε φορά χρειάζεσαι μεγαλύτερη δόση. Πολύ σύντομα, η φυσιολογική σου κατάσταση σου φαίνεται σαν κατάθλιψη. Κι η πραγματική κατάθλιψη σου φαίνεται σαν απόλυτο σκοτάδι. Δεν περιγράφεται με λόγια – είναι μια μαύρη τρύπα”, θυμάται.

Το 1983 μπήκε σε κλινική απεξάρτησης για δεύτερη και τελευταία φορά για να μη χωρίσει.

“Τώρα πια είχα βρει τη σωστή ισορροπία. Είπα στον εαυτό μου: μπορώ ακόμα να υποδύομαι τον Άλις. Αλλά αν βάλω σε σειρά τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, ο Άλις Κούπερ έρχεται τέταρτος”.

Και ποια είναι τα τρία πρώτα;

“Τόσο εγώ όσο κι η Σέριλ (η γυναίκα του εδώ και 50 χρόνια) συμφωνούμε: πρώτος είναι ο Θεός, μετά ο γάμος μας κι μετά τα παιδιά μας” (έχουν αποκτήσει τρία παιδιά κι πέντε εγγόνια).

Το εντυπωσιακό είναι ότι, παρότι είναι 78 ετών, μεγάλο μέρος του κοινού στις συναυλίες του έχει την ίδια ηλικία με τους φαν που τον παρακολουθούσαν πριν από μισό αιώνα. “Το μυστικό είναι ότι ο Άλις είναι φανταστικός χαρακτήρας, οπότε δεν έχει ηλικία”, εξηγεί. “Δεν ξέρω πόσο χρονών είναι ο Άλις, αλλά πάνω στη σκηνή παραμένει όσο ήταν το 1973”.

“Αφότου ξεπέρασα τον αλκοολισμό, ειλικρινά συνειδητοποίησα ότι το να είσαι ροκ σταρ είναι απλώς ένα επάγγελμα. Όμως θεωρώ ότι αυτή η αντίληψη υπέβοσκε πάντα στο DNA μου” είχε αναφέρει άλλωστε για το βιβλίο “Γράμμα στον νεότερο εαυτό μου” της Jane Graham (κυκλοφορεί στα ελληνικά από την KEYBOOKS).

Για την ιστορία, ο Alice διατηρεί σήμερα την οργάνωση Solid Rock που προσφέρει δωρεάν μαθήματα μουσικής και τεχνών για παιδιά και εφήβους ηλικιών 12-20 ετών στο Phoenix των ΗΠΑ. Παράλληλα, υποστηρίζει οικονομικά δεκάδες άλλες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται για τα άπορα παιδιά.